چهارشنبه ٠٩ مهر ١٣٩٩
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > تحقیقات،مقالات > معارف اسلامی 
ماهنامه مبلغان


اميرالمؤمنين علي(علیه السلام) و حيامداري جامعه -4

زمينه هاي حياورزي

اميرالمؤمنين(علیه السلام) در جهت حيامداري مردم، زمينه هاي حياورزي را بر مردم آشكار مي نمودند تا با اين افسار مهار كننده، جامعه اي سالم براي مردم به ارمغان آورده، آنها را اهل بهشت کنند.

زمينه هاي حياورزي

اميرالمؤمنين(علیه السلام) در جهت حيامداري مردم، زمينه هاي حياورزي را بر مردم آشكار مي نمودند تا با اين افسار مهار كننده، جامعه اي سالم براي مردم به ارمغان آورده، آنها را اهل بهشت کنند.

الف) توجه دادن به حفظ آبرو

امام در نامه اي خطاب به حارث همداني مي نويسند: «وَ احْذَرْ كُلَ عَمَلٍ يُعْمَلُ بِهِ فِي السِّرِّ وَ يُسْتَحْيَا مِنْهُ فِي الْعَلَانِيَةِ وَ احْذَرْ كُلَّ عَمَلٍ إِذَا سُئِلَ عَنْهُ صَاحِبُهُ أَنْكَرَهُ أَوِ اعْتَذَرَ مِنْهُ وَ لَا تَجْعَلْ عِرْضَكَ غَرَضاً لِنِبَالِ الْقَوْلِ؛[1] بپرهيز از هر عملي كه در خلوت انجام مي دهي؛ ولي در آشكار از آن شرم مي كني. و بپرهيز از هر عملي كه اگر درباره اش از كنندة آن سؤال كنند، آن را انكار كرده و يا عذرخواهي مي كند، و آبروي خود را هدف تيرهاي سخن مردم قرار نده!»

ايشان در جاي ديگري می فرمایند: «احْذَرْ كُلَّ أَمْرٍ إِذَا ظَهَرَ أَزْرَى بِفَاعِلِهِ وَ حَقَّرَه؛[2] بپرهيز از هر عملي كه وقتي آشكار شود، فاعل خود را خوار و حقير مي سازد.»

ب) مروت و مردانگي

چون افراد با مروت براي خود ارزش قائل اند، تفاوتي ميان خلوت و جَلوت نمي بينند. حضرت مي فرمايند: «جِمَاعُ الْمُرُوءَةِ أَنْ لَا تَعْمَلَ فِي السِّرِّ مَا تَسْتَحْيِي مِنْهُ فِي الْعَلَانِيَةِ؛[3] تمام مردانگي آن است، از كاري كه در آشكار از انجام آن شرم مي كني در پنهان هم آن را انجام ندهي»

ج) خود را در محضر خدا دانستن

حارث اَعور مي گويد: روزي امام علي(علیه السلام) در بازار گوشت فروشان با مردي روبرو شدكه پشتش به ايشان بود و به كسي مي گفت:سوگند به خدايي كه در پسِ هفت پرده است، نه! حضرت بر شانة وي زد و پرسيد: ايگوشت فروش! چه كسي در پسِ هفت پردهاست؟ عرض کرد: خداوند، اي امير مؤمنان! حضرت فرمودند: اشتباه كردي: «إِنَّ اللَّهَ لَيْسَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ خَلْقِهِ حِجَابٌ لِأَنَّهُ مَعَهُمْ أَيْنَ ما كانُوا؛ ميان خدا و خلق او، هيچ حجابي نيست چه اين كه او با شماست هر جا كه باشيد» آن مردپرسيد: كفّارة اين اشتباه چيست؟ حضرت فرمود: «أَنْ تَعْلَمَ أَنَّ اللَّهَ مَعَكَ حَيْثُ كُنْتَ؛ اين كه بداني خداوند با تو است هر جا كه باشي»[4]

اين روايت شناخت صحيحي از حضور خداوند ارائه مي دهد به اينكه خداوند هميشه همراه انسان است و اين گونه نيست كه حضور او تنها در مكان خاصي باشد؛ بلكه همه جا حضور يكسان  دارد و دانستن اين مهم زمينة حياورزي را در انسان به شدت بالا مي برد.

د) توجه دادن به مظاهر حيا

در زیر به چند نمونه اشاره می کنیم:

1. اميرالمؤمنين(علیه السلام) مي فرمايند: در يك روز باراني با رسول خدا(صلی الله علیه و آله) در بقيع نشسته بوديم كه زني، سوار بر الاغ از آنجا عبور مي كرد. ناگهان پاي الاغ در چاله اي فرو رفت و زن از بالاي آن به زير افتاد. رسول خدا(صلی الله علیه و آله) به سرعت روي خود را برگرداند. حاضران به حضرت گفتند: اين زن، شلوار به تن دارد. حضرت سه بار فرمودند: اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِلْمُتَسَرْوِلَات؛ خداوندا زناني را كه شلوار به تن مي كنند، بيامرز» . سپس فرمود: «أَيُّهَا النَّاسُ اتَّخِذُوا السَّرَاوِيلَاتِ فَإِنَّهَا مِنْ أَسْتَرِ ثِيَابِكُمْ وَ حَصِّنُوا بِهَا نِسَاءَكُمْ إِذَا خَرَجْنَ؛[5] اي مردم زنان شلوارپوش را برگزينيد چه اين كه شلوار از پوشانده ترين لباس هاست و به وسيله آن زنان تان را حفظ نماييد هنگامي كه از خانه خارج مي شوند»

2. چنين گزارش شده كه آن حضرت هنگام قضاي حاجت، به اندازه اي از ديگران فاصله مي گرفت كه ديده نمي شد: «عَنْ جُنَيْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ: نَزَلْنَا النَّهْرَوَانَ... فَإِنِّي لَجَالِسٌ إِذْ وَرَدَ عَلَيَّ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ(علیه السلام)فَقَالَ: يَا أَخَا الْأَزْدِ مَعَكَ طَهُورٌ؟ قُلْتُ: نَعَمْ فَنَاوَلْتُهُ الْإِدَاوَةَ فَمَضَى حَتَّى لَمْ أَرَهُ؛[6]جُنيد بن عبدالله گويد: در نهروان فرود آمديم... من نشسته بودم كه حضرت بر من وارد شد و پرسيد: اي برادري كه از قبيله ازد هستي آيا همراه خود وسيله طهارتي داري؟ من عرض نمودم: بله سپس به حضرت وسيله دادم. آن حضرت آن قدر دور شد تا اين كه او را نديدم».

3. آن حضرت نسبت به اختلاط زن و مرد در راه ها و ايجاد صحنه هاي منافي با حيا، چنين واكنش نشان مي دادند: «يَا أَهْلَ الْعِرَاقِ نُبِّئْتُ أَنَّ نِسَاءَكُمْ يُوَافِقْنَ الرِّجَالَ فِي الطَّرِيقِ أَ مَا تَسْتَحْيُونَ لَعَنَ اللَّهُ مَنْ لَا يَغَار؛[7]اي اهل عراق خبردار شدم كه زنان شما هم گام با مردان در راه مي روند (مختلطند) آيا شرم نمي كنيد! خداوند لعنت نمايد كسي را كه غيرت ندارد»

حیا و غیرت دو روی یک سکه اند. در اين روايت به قصور مردان بی غیرت در بوجود آمدن صحنه هاي بي حيايي تصريح شده است.

4. برهنگي يكي ديگر از مظاهر بي حيايي است كه يكي از زمينه هاي آن، حمام های قدیم بوده است. از اين رو، حضرت می فرمایند: «بِئْسَ الْبَيْتُ الْحَمَّامُ يَهْتِكُ السِّتْرَ وَ يَذْهَبُ بِالْحَيَاءِ؛ بد خانهاي است حمام كه پوشش را ميدَرَد و شرم را ميبرد»[8] از اين رو، لنگ بستن (مئزر) مستحب است تا منجر به رخنة صفت بي حيايي در وجود فرد نشود.

___________________________________

پی‌نوشت‌ها:

[1]. نهج البلاغة، ص 459، نامه 69.

[2]. تصنيف غرر الحكم و درر الكلم، ص 323.

[3]. همان، ص 259.

[4]. الغارات، ابراهيم بن محمد بن سعيد بن هلال ثقفى، دار الكتاب الإسلامي ، قم، چاپ اول، 1410ق، ج  1، ص 69.

[5]. مستدرك الوسائل، ج  3، ص 245، ح 3490.

[6]. بحار الأنوار، ج  77، ص 185، ح 37.

[7]. المحاسن، احمد بن محمد بن خالد برقى، دار الكتب الإسلامية، قم، چاپ دوم، 1371ق، ج  1، ص 115.

[8]. من لا يحضره الفقيه، محمد بن على بن بابويه (شيخ صدوق)، دفتر انتشارات اسلامى ، قم، چاپ دوم، 1413ق، ج 1، ص 115، ح 238.

منبع: ماهنامه اطلاع‌رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان، شماره 239.





تاریخ ارسال مطلب : پنج شنبه ٢٥ ارديبهشت ١٣٩٩ / شماره خبر : ٤١٢٧٥٤ / تعداد بازدید : 195/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج