سه شنبه ٠٨ مهر ١٣٩٩
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > تحقیقات،مقالات > روش تبلیغ 
ماهنامه مبلغان


نکته‏ ها و مناسبتها؛ ماه ربیع الأول -1

لیلة المبیت

به دنبال تصمیم قریش بر قتل پیامبر(صلی الله علیه و آله)، جبرئیل(علیه السلام) ایشان را از نقشۀ مشرکان آگاه و دستور خداوند متعال مبنی بر هجرت به مدینه را به حضرت ابلاغ کرد. برای آنکه مشرکان از این هجرت آگاه نشوند، امیرالمؤمنین (علیه السلام) در بستر ایشان خوابیدند که به همین دلیل این شب به «لیلة المبیت» معروف گشت.

نکته‏ ها و مناسبتها؛ نکته هایی از سخنرانی های مبلّغان دینی در مناسبتهای ماه ربیع الأول

مؤسسه سفیران انقلاب

مقدمه

در برخی شماره های قبلی ماهنامه، مقاله هایی با عنوان «نکته ها و مناسبتها» به چاپ رسیده است که با استقبال مخاطبین گرامی همراه گردید. به پیشنهاد برخی از خوانندگان، در مناسبتهای ویژه هر ماه، سلسله مقالاتی با همین عنوان ارائه خواهد شد. در این نوشتارها پای منبر اساتید فن خواهیم نشست و نکته هایی از آن بزرگواران، را برای فرصتهای کوتاه تبلیغی بیان خواهیم نمود.

در این شماره به پنج مناسبت ویژه ماه ربیع الأول (لیلة المبیت، شهادت امام حسن عسکری(علیه السلام)، میلاد پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله)، ولادت امام صادق(علیه السلام) و هفته وحدت) پرداخته خواهد شد و در هر مناسبتی چند نکته از گفته های برخی اساتید را مرور خواهیم کرد:

روز اول ربیع الأول؛
«لیلةالمبیت»

به دنبال تصمیم قریش بر قتل پیامبر(صلی الله علیه و آله)، جبرئیل(علیه السلام) ایشان را از نقشۀ مشرکان آگاه و دستور خداوند متعال مبنی بر هجرت به مدینه را به حضرت ابلاغ کرد. برای آنکه مشرکان از این هجرت آگاه نشوند، امیرالمؤمنین(علیه السلام) در بستر ایشان خوابیدند که به همین دلیل این شب به «لیلة المبیت» معروف گشت. به این مناسبت، نکته ‏هایی از سخنرانی های «حجت الاسلام و المسلمین حسین انصاریان» را تقدیم می کنیم:

1.از چهل قبيله، چهل نفر انتخاب شدند كه به منزل پيامبر(صلی الله علیه و آله) هجوم ببرند و ايشان را قطعه قطعه كنند. حضرت به اميرالمؤمنين(علیه السلام) فرمودند: خداوند به من امر كرده است كه بايد به مدينه مهاجرت كنى؛ ولى كسى بايد در رختخواب من بخوابد كه آنها خيال كنند من خوابیده ام تا مرا دنبال نكنند. عرض کرد: يا رسول الله! اگر من در جاى شما بخوابم، شما سالم به مدينه مى‏رسيد؟ فرمود: بله، گفت: من يك جان دارم، آن را امشب فداى شما می كنم. اى كاش هزار جان داشتم و با شما معامله می كردم. نگاه حضرت على(علیه السلام) به پيغمبر(صلی الله علیه و آله) نگاه شاگرد به معلم و استاد بود، نه اينكه براى جلب نظر پيغمبر(صلی الله علیه و آله) بخوابد. «عَبْداً مُؤْمِناً»؛ یعنی وقتى پاى جان در ميان باشد، مؤمن نبايد عقب نشينى كند.

پيغمبر(صلی الله علیه و آله) از مكه خارج شدند. در آن تاريكى شب، اين آيه نازل شد: ]وَ مِنَ النَّاسِ مَن یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللّهِ وَ اللّهُ رَوُوفٌ بِالْعِبَادِ» [1]جان على(علیه السلام) را در مقابل مرضات خود خريدم، نه در مقابل بهشت؛ چون جان او با بهشت قابل مقايسه نيست؛ على(علیه السلام) و پيغمبر(صلی الله علیه و آله) با هدايت ما بهشت ساز شدند.

در این خرید و فروش یا داد و ستد، فروشنده امیرالمؤمنین(علیه السلام)؛ خریدار، خداوند متعال؛ جنس، جان؛ و قیمت، نه بهشت؛ بلکه رضا و خشنودى خداوند بود و شاید معناى«وَاللّهُ رَوُوفٌ بِالْعِبَادِ» این باشد که من با آفریدن حضرت على(علیه السلام) و این کارى که او در آن شب انجام داد، زمینه استوارى دین و رساندن رحمتم را براى شما فراهم آوردم و از طریق وجود حضرت على(علیه السلام) راه نجات از مهالک و جاده رسیدن به سعادت ابد را براى شما آماده کردم.[2]

2. رسول خدا(صلی الله علیه و آله) قبل از حرکت به سوی کوه ثور، به امیرالمؤمنین علی(علیه السلام) فرمودند: مشرکان می‏خواهند امشب مرا به قتل برسانند، آیا حاضری در جای من بخوابی؟ عرض کردند: در این صورت شما سالم می‏مانید؟ حضرت فرمودند: آری. امام علی(علیه السلام) تبسمی کرده، سجدۀ شکر به جای آوردند. وقتی که سر از سجده برداشتند، عرض کردند: «اِمْضِ لِمَا أُمِرْتَ فِدَاكَ سَمْعِی وَ بَصَرِی وَ سُوَیدَاءُ قَلْبِی وَ مُرْنِی بِمَا شِئْتَ أَكُنْ فِیهِ كَمَسَرَّتِكَ وَاقِعٌ مِنْهُ بِحَیثُ مُرَادُكَ وَ إِنْ تَوْفِیقِی إِلَّا بِاللَّهِ؛[3]آنچه را که مأمور شده‏ای انجام بده که چشم، گوش و سویدای قلبم فدای تو باد! به هرچه می‏خواهی، فرمانم بده که همانند دستیار شما هستم. همان گونه که مقصود شماست، در آن وارد می‏شوم و موفقیتم تنها از ناحیۀ خداست.»

پیامبر(صلی الله علیه و آله) فرمودند: «إِنِّی أُخْبِرُكَ یا عَلِی إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى یمْتَحِنُ أَوْلِیاءَهُ عَلَى قَدْرِ إِیمَانِهِمْ وَ مَنَازِلِهِمْ مِنْ دِینِهِ فَأَشَدُّ النَّاسِ بَلَاءً الْأَنْبِیاءُ ثُمَّ الْأَمْثَلُ فَالْأَمْثَلُ وَ قَدِ امْتَحَنَكَ یا ابْنَ عَمَّ وَ امْتَحَنَنِی فِیكَ بِمِثْلِ مَا امْتَحَنَ بِهِ خَلِیلَهُ إِبْرَاهِیمَ(علیه السلام) وَ الذَّبِیحَ إِسْمَاعِیلَ(علیه السلام) فَصَبْراً صَبْراً فَإِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِیبٌ مِنَ الْمُحْسِنِینَ؛[4]یا علی! به تو خبر می‏دهم که خدا دوستان خود را به اندازۀ ایمان و مقام و منزلت دینی‏شان امتحان می‏کند، پس سخت‏ترین امتحان برای انبیاء [و سپس برای اوصیا] است، سپس برای افراد شایسته و شایسته‏تر. ای پسر عمو! اکنون خدا تو و مرا نیز دربارۀ تو امتحان می‏کند، همان گونه که ابراهیم خلیل و اسماعیل ذبیح(علیهما السلام) را امتحان کرد، پس صبر کن صبر که رحمت خدا به نیکوکاران نزدیک است.»

هر که در این بزم مقرب‏تر است
جام بلا بیش‏ترش می‏دهند

سپس حضرت علی(علیه السلام) را به سینۀ خود چسباند و هر دو گریه کردند و از هم جدا شدند.[5]

3. با لیلة المبیت و خروج پیامبر(صلی الله علیه و آله) از مکه به مدینه، مقام بسیار بزرگی برای امیرالمؤمنین علی(علیه السلام) آغاز شد؛ آن هم مقام عظیم «کفالت حضرت زهرا(علیها السلام)» بود. برای درک عظمت این مقام به مرور تاریخ می‏پردازیم:

کفالت حضرت مریم(علیها السلام) چه بود؟ قرآن کریم می فرماید: ]فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَ أَنبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا وَ كَفَّلَهَا زَكَرِيَّا»[6]؛ «پروردگارش او را به طرز نيكويى پذيرفت و به نیکو نمو داد و زكريا را سرپرست او كرد.» برای کفالت حضرت مریم(علیها السلام)، حضرت زکریا(علیه السلام) لیاقت دارد؛ چراکه هر کسی نمی تواند بر مریم کبری(علیها السلام) ولایت عظمی پیدا کند. اگر حضرت مریم(علیها السلام) سیده زنان عصر خویش است؛ حضرت زهرا(علیها السلام) سیده زنان تمام زمانها می‏باشد. 

اولین مقام امیرالمؤمنین(علیه السلام) کفالت حضرت فاطمه(علیها السلام) است. وقتی پیامبر(صلی الله علیه و آله) زودتر از بقیه، در لیلة المبیت به مدینه هجرت نمودند، مقام کفالت حضرت زهرا(علیها السلام) را به امیرالمؤمنین(علیه السلام) تفویض کردند و این در حالی بود که هنوز این دو بزرگوار ازدواج نکرده بودند.

4. ممکن است شبهه کنند که: بنا بر نظر شیعه، حضرت علی(علیه السلام) با علم امامت می دانستند که در لیلة المبیت کشته نمی‏شوند، پس چگونه می‏شود که شیعیان این کار را مهم می دانند و آن را جزء افتخارات خود می خوانند؟

اولاً این پرسش منحصر به لیلة المبیت نیست؛ چون حضرت علی(علیه السلام) در ده‏ها جهاد و میدان شرکت فعال داشتند. در آنها نیز آیا می‏دانست کشته نمی‏شود یا نمی‏دانست؟!

ثانیاً قرآن کریم به صراحت کامل خطاب به پیامبر(صلی الله علیه و آله) می‏فرماید: ]قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ»؛[7]«بگو همانا من هم مثل شما بشر هستم.» درست است که معصومین(علیهم السلام) علم غیب دارند؛ ولی معنای آن این نیست که آنها هرچه را بخواهند، می‏دانند و معلوم نیست حضرت علی(علیه السلام) خواسته باشد نتیجه عملش را در لیلة المبیت قبل از اقدام به عمل، بداند!

ثالثاً این قاعده کلی نیست که هر کسی بداند در یک خطر عظیم جانی، جان سالم به در می‏برد و اقدام بر عمل کند کارش ارزشی نداشته باشد. خود اقدام بر خطر، حتی با علم به سلامت، کار هر کسی نیست و گاهی بسیار ارزشمند است و نمونه های آن بسیار است.

رابعاً امتیازاتی که معصومین(علیهم السلام) از جهات اعجاز، علم و... دارند، چیزهایی نیست که آن ذوات مقدسه بخواهند آنها را در امور شخصی خود جاری کنند؛ چراکه در این صورت اساساً تمام زندگی آنها بی معنا و بی اثر خواهد شد؛ بلکه زندگی آنها مثل دیگر انسانها بر روال عادی است و از آن امتیازات در مقامهای خاصی که اثبات دین خداست، استفاده می‏کنند؛

خامساً که از همه مهم‏تر است، خود خداوند این کار حضرت علی(علیه السلام) را بزرگ‏ترین افتخار ایشان دانسته و در شأنش آیه قرآن نازل فرموده است و اگر این کار حضرت امتیاز نباشد، کذب در قرآن - العیاذ بالله - لازم می آید و اصل حکمت و عدالت خدا زیر سؤال می رود.[8]

___________________________________

پی‌نوشت‌ها:

[1]. بقره / 207.

[2]. پایگاه اطلاع رسانی حجت الاسلام و المسلمین حسین انصاریان: www.erfan.ir.

[3]. بحار الأنوار، محمدباقر بن محمدتقى مجلسى، دار إحياء التراث العربي، بیروت، 1403ق، ج 19، ص 60.

[4]. الامالی، محمد بن الحسن الطوسی، تصحیح مؤسسة البعثة، دارالثقافة، قم، چاپ اول، 1414ق، ص 466.

[5]. همان.

[6]. آل عمران/ 37.

[7]. کهف / 110.

[8]. پایگاه اطلاع رسانی حجت الاسلام و المسلمین حسین انصاریان: www.erfan.ir.

منبع: ماهنامه اطلاع‌رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان، شماره 233.





تاریخ ارسال مطلب : يکشنبه ١٩ آبان ١٣٩٨ / شماره خبر : ٤٠٩٩١٠ / تعداد بازدید : 352/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج