چهارشنبه ٢٧ شهريور ١٣٩٨
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > تحقیقات،مقالات > معارف اسلامی > احکام 
ماهنامه مبلغان


پیامدهای لقمه حرام در کلام امام حسین(علیه السلام) و روایات -2

آثار و پیامدهای لقمۀ حرام

اگر کسی مال حرامی کسب کند، خداوند صدقه، آزاد کردن بنده، حج و عمرۀ او را قبول نمی کند و به عدد اجر این اعمال گناه برای او نوشته می شود و آن مالی که بعد از مرگش می ماند، توشۀ او به سوی جهنم است و کسی که توان استفاده از حرام را دارد؛ ولی به خاطر خوف خدا آن را ترک می کند، داخل محبت و رحمت خدای عزیز و جلیل شده، به او دستور داده می شود که وارد بهشت شود.

آثار و پیامدهای لقمۀ حرام

اسلام به آثار و پیامدهای زیانبار لقمۀ حرام نیز پرداخته است تا انگیزۀ بیش تری برای ترک لقمۀ حرام در مردم ایجاد کند. این پیامدها در بخشهای زیر قابل بررسی هستند:

الف) زیانهای مادی

1. فقر و نداری:«قالَ رَسُولُ اللَّهِ(صلی الله علیه و آله): ... مَنْ  كَسَبَ  مَالًا مِنْ غَيْرِ حِلِّهِ أَفْقَرَهُ اللَّهُ؛[1]هر کسی مالی را از راه غیر حلال به دست آورد، خداوند او را فقیر می سازد.» اگر لقمه حرام هیچ ضرری مالی نداشت، جز فقر، کافی بود که انسان از آن دوری کند.

حکایت قاضی حرام خور

روزی مردی تصمیم داشت به مسافرت برود؛ ولی از اینکه طلاهایش در خانه به سرقت برود، می ترسید. تصمیم گرفت آنها را به شخص امانتداری بسپارد. بنابراین، نزد قاضی شهر رفت و به او گفت: از شما درخواست دارم طلاهایم را نزد خود به امانت نگهدارید تا وقتی از سفر بازگشتم، پس بگیرم؛ زیرا به هیچ شخص دیگری اعتماد ندارم. قاضی گفت: اشکالی ندارد، آنها را در آن صندوق بگذار و برو.

مدتی بعد وقتی آن مرد از سفر برگشت، نزد قاضی آمد و گفت: بنده از سفر برگشتم، لطفاً طلاهایم را بدهید. قاضی گفت: چه می گویی؟ من تو را تا به حال ندیده ام و نمی شناسم. مرد ناراحت شد و به سوی حاکم شهر رفت و قضیه را برای او شرح داد. حاکم گفت: فردا قاضی نزد من خواهد آمد. وقتی در حال صحبت با او هستم، تو وارد شو و امانتت را از او درخواست کن.

روز بعد وقتی قاضی نزد حاکم آمد، حاکم به او گفت: من در همین ماه به سفر حج خواهم رفت و می خواهم امور کشوری را به تو بدهم؛ چون من از تو چیزی جزء امانتداری ندیده ام. در این وقت صاحب امانت داخل شد و به آنها سلام کرد و گفت: ای قاضی! من نزد تو امانتی دارم. آن طلاهایم را که نزد تو گذاشته بودم، به من پس بده. قاضی گفت: این کلید صندوق است. آنها را بردار و برو.

بعد از دو روز قاضی نزد حاکم رفت تا دربارۀ آن موضوع با هم صحبت کنند. پس حاکم گفت: ای قاضی! امانت آن مرد را پس نگرفتیم، مگر با وعده دادن کشور به تو! حالا با چه چیزی کشور را از تو پس بگیریم؟ سپس دستور به برکناری او را صادر کرد و تمام اموالش را مصادره نمود.

2. خرابی و نابودی: مالی که از راه حرام به دست آید، یقیناً ماندگار نخواهد بود و ممکن است به وسیلۀ حوادثی چون: سیل، زلزله، آتش سوزی، ورشکستگی و... نابود شود. همین مضمون در روایات متعددی نقل شده است، از جمله:

امام صادق(علیه السلام) فرمودند: «مَنْ  كَسَبَ  مَالًا مِنْ غَيْرِ حِلِّهِ سُلِّطَ عَلَيْهِ الْبِنَاءُ وَ الْمَاءُ وَ الطِّينُ؛[2]کسی که مالی را از راه غیر حلال به دست آورد، خداوند ساختمان (خراب شدن بر اثر زلزله و...)، آب (سیل) و خاک (طوفان و...) را بر آن مال مسلط خواهد کرد.»

قابل ذکر است که منظور این نیست که هر کسی مالش با سیل و زلزله و... تلف شد، حتماً از راه حرام بوده است؛ چون حوادث دنیا به گونه ای است که گاهی تر و خشک با هم می سوزند و این روایات این مقدار را مسلم می دانند که مال حرام دچار حادثه و در نهایت تلف می شود؛ ولی مال حلال دوام و برکت دارد.

به همین جهت قرآن کریم می فرماید: «یمحَقُ  اللَّهُ الرِّبا وَ يُرْبِي الصَّدَقاتِ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ كَفَّارٍ أَثيمٍ»[3]؛ «خداوند ربا را نابود مى كند و صدقات را افزايش مى دهد! و خداوند هيچ انسانِ ناسپاسِ گنهكارى را دوست نمى دارد.»

3. بی برکتی: مال حرام هرچند زیاد باشد؛ ولی خیر و برکتی در آن نیست. مانند سگ که در هر زایمان 6 الی 7 بچه به دنیا می آورد؛ ولی نسلش فراوانی و برکت ندارد و برعکس، گوسفند با این همه کشتار و اینکه در هر زایمان یک یا دو بره بیش تر به دنیا نمی آورد؛ ولی خداوند در نسل آن برکت قرار داده است.

«قال أبوالحسن(علیه السلام): يَا دَاوُدُ! إِنَّ الْحَرَامَ لَا يَنْمِي وَ إِنْ نَمَى لَا يُبَارَكُ لَهُ فِيهِ وَ مَا أَنْفَقَهُ لَمْ يُؤْجَرْ عَلَيْهِ وَ مَا خَلَّفَهُ كَانَ زَادَهُ إِلَى النَّارِ؛[4]امام کاظم(علیه السلام) به داود صرمی فرمودند: ای داود! مال حرام رشد ندارد و اگر اضافه شود نیز، برکت در آن نخواهد بود و آنچه از آن انفاق می شود، ثوابی ندارد و آنچه را باقی گذارد، توشۀ جهنم او خواهد بود.»

ب) زیانها و پیامدهای معنوی

لقمه حرام بیش از آنکه زیانهای مادی داشته باشد، زیانهای معنوی دارد که به نمونه هایی اشاره می شود:

1. سخن حق را نشنیدن: امام حسین(علیه السلام) در روز عاشورا به نمونه بارزی از اثر حرام خوری اشاره فرمودند که ذکر شد. اگر آنها حلال خور بودند؛ خداوند قوه و نوری به نام «فرقان» در درون آنها قرار می داد که هم حق شنوی داشته باشند و هم خود حق را تشخیص دهند.[5]

قرآن کریم می فرماید: «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقاناً وَ يُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظيمِ»[6]؛ «اى كسانى كه ايمان آورده ايد! اگر از (مخالفت فرمان) خدا بپرهيزيد، براى شما وسيله اى جهت جدا ساختن حق از باطل قرار مى دهد و گناهانتان را مى پوشاند و شما را مي آمرزد و خداوند صاحب فضل و بخشش عظيم است.»

2. قساوت قلب: یکی از بدترین آثار حرام خوری، سختی دل و قساوت قلب است که از نشانه های شقاوت انسان می باشد. به همین جهت امام حسین(علیه السلام) در روز عاشورا فرمودند:«فَقَدْ مُلِئَتْ بُطُونُكُمْ  مِنَ  الْحَرَامِ  وَ طُبِعَ عَلَى قُلُوبِكُمْ؛[7]شکمهای شما از حرام پر شده و بر قلب شما پرده زده است (و دچار قساوت قلب شده اید).»

دهد رزق حلال آسایش دل
شود بر طاعت دلدار مایل
حرام از دل برد مهر وفا را
کند ناپاک قلب با صفا را

حضرت باقر(علیه السلام) می فرمایند: «إِنَّ لِلَّهِ عُقُوبَاتٍ فِي الْقُلُوبِ وَ الْأَبْدَانِ ضَنْكٌ فِي الْمَعِيشَةِ وَ وَهْنٌ فِي الْعِبَادَةِ وَ مَا ضُرِبَ عَبْدٌ بِعُقُوبَةٍ أَعْظَمَ مِنْ قَسْوَةِ الْقَلْبِ؛[8]خداوند برای دلها و جسم افراد عقوبتهای مختلفی دارد (مثل): تنگی در زندگی، سستی در عبادت؛ ولی بنده به هیچ عقوبتی بالاتر از قساوت و سنگدلی گرفتار نمی شود.»

داستان شریک بن عبدالله

«شریک بن عبدالله» مردی عالم، زاهد و فاضل بود. روزی بر «مهدی» خلیفۀ عباسی وارد شد. خلیفه به او پیشنهاد قاضی القضاتی بغداد را کرد. او چون مرد عادل و عالمی بود و دستگاه عباسی را غاصب می دانست، نپذیرفت. خلیفه گفت: پس باید تربیت فرزندان مرا بر عهده گیری! شریک چون از مصاحبت و همنشینی ملوک و فرزندان آنان بیزاری می جست، این را هم نپذیرفت. خلیفه گفت: پس حتماً نهار را نزد ما بمان تا از نصایح تو بهره مند شویم. شریک اجباراً این پیشنهاد را پذیرفت. هنگام صرف غذا در سر سفره شاهانه از انواع غذاهای لذیذ استفاده کرد. بعد از خوردن غذا، آشپز مخصوص سلطنتی رو به مهدی عباسی کرد و گفت: قربان! این عالم زاهد و پرهیزکار بعد از این دیگر روی سعادت و خوشبختی را نخواهد دید. این غذای حرام در روح شریک اثر بدی گذاشت، به طوری که پس از اندکی خود به خلیفه پیشنهاد قضاوت و نیز تربیت اولادش را داد و مصاحبت و قضاوت هر دو را قبول کرد و تا آنجا پیش رفت که امام صادق(علیه السلام) او را نفرین کرده، فرمودند: خداوند گوشت بدن او را با شانه های آتشین در قیامت از بدنش جدا گرداند.[9]

خداوند درباره یهود که این همه اهل شرارت هستند، می فرماید: «وَ تَرى  كَثيراً مِنْهُمْ يُسارِعُونَ فِي الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ وَ أَكْلِهِمُ السُّحْتَ  لَبِئْسَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ»[10]؛ «بسيارى از آنان را مى بينى كه در گناه و تعدّى و خوردن مال حرام شتاب مى كنند. چه زشت است كارى كه انجام مى دادند!» امروزه نیز عامل ترویج بخشی از حرامها، همین صهیونیستهای یهودی نما هستند.

3. عدم قبولی اعمال: از دیگر آثار زیانبار لقمۀ حرام، عدم قبولی اعمال و عبادات است. به چند نمونه از روایات اشاره می شود:

پیامبر گرامی(صلی الله علیه و آله) فرمودند: «مَنْ أَكَلَ لُقْمَةَ حَرَامٍ  لَمْ تُقْبَلْ لَهُ صَلَاةٌ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً وَ لَمْ تُسْتَجَبْ لَهُ دَعْوَةٌ أَرْبَعِينَ صَبَاحاً وَ كُلُّ لَحْمٍ يُنْبِتُهُ الْحَرَامُ فَالنَّارُ أَوْلَى به؛[11]کسی که لقمۀ حرامی بخورد، تا چهل روز نمازش پذیرفته نمی شود و تا چهل روز دعای او مستجاب نمی گردد و هر گوشتی که از لقمۀ حرام بروید، به آتش سزاوارتر است.»

همچنین فرمودند: «إِنَّ لِلَّهِ مَلَكاً يُنَادِي عَلَى بَيْتِ الْمَقْدِسِ كُلَّ لَيْلَةٍ مَنْ أَكَلَ حَرَاماً لَمْ يَقْبَلِ اللَّهُ مِنْهُ صَرْفاً وَ لَا عَدْلًا وَ الصَّرْفُ النَّافِلَةُ وَ الْعَدْلُ الْفَرِيضَةُ؛[12]برای خدا فرشته ای است که هر شب بر (بام) بیت المقدس ندا می دهد: هر کسی حرام بخورد، خداوند هیچ عبادت مستحب و واجبی را از او قبول نمی کند. مراد از "صرفاً" عبادات مستحبی است و مراد از "العدل" عبادات واجب.»

امام باقر(علیه السلام) فرمودند: «إِنَّ الرَّجُلَ إِذَا أَصَابَ مَالًا مِنْ حَرَامٍ لَمْ يُقْبَلْ مِنْهُ حَجٌّ وَ لَا عُمْرَةٌ وَ لَا صِلَةُ رَحِمٍ حَتَّى أَنَّهُ يَفْسُدُ فِيهِ  الْفَرْجُ؛[13]به راستی کسی که مال حرامی به دست آورد، نه حجش پذیرفته می شود و نه عمرۀ او و نه صلۀ رحمی و حتی مال حرام نکاح را تباه می کند.»

این اصل قرآنی است که بدون مراعات تقوا عملی پذیرفته نمی شود. قرآن کریم می فرماید: «وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبا قُرْباناً فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِما وَ لَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ قالَ لَأَقْتُلَنَّكَ قالَ إِنَّما يَتَقَبَّلُ  اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقينَ»[14]؛ «و داستان دو فرزند آدم را به حق بر آنها بخوان! هنگامى كه هر كدام كارى براى تقرّب (به پروردگار) انجام دادند؛ اما از يكى پذيرفته شد، و از ديگرى پذيرفته نشد (برادرى كه عملش مردود شده بود، به برادر ديگر) گفت: به خدا سوگند! تو را خواهم كشت. (برادر ديگر) گفت: (من چه گناهى دارم؟ زيرا) خدا تنها از پرهيزگاران مى پذيرد!»

انفاق با مال دزدی

نقل کرده اند امام صادق(علیه السلام) هنگام عبور از بازار، شخصی را دید که دو قرص نان سرقت کرد و سپس دو انار از مغازه ای دیگر دزدید، پس از آن انار و نان را به فقیر داد. حضرت به او فرمودند: این چه کاری است؟ گفت: خداوند هر گناه را یک کیفر؛ ولی هر ثواب را ده برابر پاداش می دهد «مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها»[15]من با آن دو نان و دو انار، چهار گناه کردم؛ ولی وقتی به فقیر دادم، چهل ثواب بردم. چهار گناه از چهل ثواب کم شود، سی و شش ثواب باقی می ماند. حضرت فرمودند: پاداش ده برابر برای کسی است که کارش بر اساس تقوا باشد؛ اما انفاق از مال غصبی، پاداش ندارد. مگر نخوانده ای که: «إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِين » [16]؛ «خداوند عمل را فقط از انسان با تقوا می پذیرد.»؟[17]

داستان سلب توفیق نمازشب از شیخ عباس قمی(ره)

پسر مرحوم حاج شیخ عباس قمی(ره) نقل کرده است: چهل سال به یاد دارم که مرحوم پدرم یک ساعت قبل از اذان صبح بر می خاست و ما با صدای هق هق شبانۀ پدر از بستر بلند می شدیم. شبی به باغی دعوت شدیم، شام خوردیم و شب در همان باغ خوابیدیم. پدرم آن شب برای نمازشب بیدار نشد و برای نماز صبح وقتی بیدار شد که پنج دقیقه به طلوع آفتاب مانده بود. نماز را خواند؛ ولی بسیار ناراحت بود. وقتی به منزل برگشتیم، پدر به تحقیق پرداخت که صاحب اصلی باغ را بشناسد. متوجه شد باغ متعلق به رباخوارترین فرد در آن شهر است که معروف به بانک بعدازظهر می باشد؛ یعنی کسانی که در پرداخت بدهی مشکل داشتند، بعدازظهرها نزد این فرد در همین باغ می آمدند و از او پول نزول می کردند. بعد از آن شب پدرم تا چهل شب موفق به خواندن نمازشب نشدند.[18]

4. عدم استجابت دعا: از دیگر آثار زیانبار لقمۀ حرام، عدم استجاب دعاست. دعایی که خداوند قول اجابت آن را داده است.

پیامبر گرامی(صلی الله علیه و آله) فرمودند: «مَنْ أَحَبَّ أَنْ يُسْتَجَابَ دُعَاؤُهُ فَلْيُطَيِّبْ  مَطْعَمَهُ  وَ مَكْسَبَهُ؛[19]هر کسی می خواهد دعایش مستجاب شود، طعام پاکیزه و کسب حلال داشته باشد.»

«وَ فِي الْحَدِيثِ الْقُدْسِيِ:  فَمِنْكَ الدُّعَاءُ وَ عَلَیَّ الْإِجَابَةُ فَلَا تَحْتَجِبُ عَنِّي دَعْوَةٌ إِلَّا دَعْوَةَ آكِلِ  الْحَرَامِ؛[20]در حدیث قدسی آمده که خدوند می فرماید: دعا از شما و اجابت از من، پس هیچ دعایی از من در پرده قرار نمی گیرد، مگر دعای شخص حرام خوار.»

و در حدیث دیگری می خوانیم: «قَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أُحِبُّ أَنْ يُسْتَجَابَ دُعَائِي فَقَالَ طَهِّرْ مَأْكَلَكَ وَ لَا تُدْخِلْ بَطْنَكَ  الْحَرَامَ؛ [21]مردی گفت: دوست دارم دعایم مسجاب گردد. رسول خدا(صلی الله علیه و آله)فرمودند: غذای خود را پاکیزه کن و حرام در شکم خود راه مده!»

اینروایات به خوبی نشان می دهند که یکی از بزرگ ترین موانع استجابت دعا «لقمه حرام» است و این کم ضرری نیست. امری که فراوان مردم می پرسند که چرا دعای ما مستجاب نمی شود؟ این است که پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله)می فرمایند:«مَنْ أَكَلَ لُقْمَةَ حَرَامٍ... لَمْ تُسْتَجَبْ لَهُ دَعْوَةٌ أَرْبَعِينَ صَبَاحاً؛[22]کسی لقمه حرامی بخورد، تا چهل روز دعایش مستجاب نمی شود.»

5. مورد لعن و نفرین الهی: لقمۀ حرام باعث می شود انسان از رحمت خدا دور شده، مورد لعن و نفرین الهی قرار گیرد:

پیامبر گرامی(صلی الله علیه و آله) فرمودند: «إِذَا وَقَعَتِ اللُّقْمَةُ مِنْ حَرَامٍ فِي جَوْفِ  الْعَبْدِ لَعَنَهُ كُلُّ مَلَكٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ مَا دَامَتْ تِلْكَ اللُّقْمَةُ فِي جَوْفِهِ لَا يَنْظُرُ اللَّهُ إِلَيْهِ وَ مَنْ أَكَلَ اللُّقْمَةَ مِنَ الْحَرَامِ  فَقَدْ باءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ  فَإِنْ تَابَ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ فَإِنْ مَاتَ فَالنَّارُ أَوْلَى بِهِ؛[23]هرگاه لقمه ای حرام وارد شکم بنده ای شود، تمامی ملائک آسمانها و زمین او را لعنت می کنند و تا وقتی که این لقمه در شکمش باقی است، خداوند به او نظر (رحمت) نمی کند و هر کسی لقمۀ حرامی بخورد، زمینۀ خشم خدا را فراهم کرده است، پس اگر توبه کند، خداوند توبه اش را می پذیرد و اگر به همان حال بمیرد، به آتش سزاوارتر است.»

گاهی نیز به صورت موردی و بیان مورد حرام بر مرتکبین آن لعن شده است. مثلاً در مورد ربا می خوانیم که رسول خدا(صلی الله علیه و آله)می فرمایند: «إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَعَنَ  آكِلَ  الرِّبَا وَ مُوكِلَهُ وَ كَاتِبَه و شَاهِدَيْه؛[24]به راستی خدای بلندمرتبه رباخوار و ربادهنده و نویسندۀ آن و دو شاهدش را لعن می کند.»

و یا در مورد رشوه رسول خدا(صلی الله علیه و آله)می فرمایند: «لَعَنَ  اللَّهُ  الرَّاشِیَ  وَ الْمُرْتَشِیَ وَ الْمَاشِیَ بَيْنَهُمَا وَ قَالَ إِيَّاكُمْ وَ الرِّشْوَةَ فَإِنَّهَا مَحْضُ الْكُفْرِ وَ لَا يَشَمُّ صَاحِبُ الرِّشْوَةِ رِيحَ الْجَنَّة؛[25]لعنت خداوند بر رشوه دهنده و رشوه گیرنده و واسطۀ بین آن دو. به راستی رشوه کفر خالص (عملی) است و بوی بهشت به مشام رشوه گیرنده نمی رسد.»

6. محرومیت از شفاعت: بزرگ ترین امید نجات انسان در روز قیامت، به شفاعت انبیاء و امامان(علیهم السلام) است که خلق کثیری را نجات می دهند؛ ولی کسی که حرام خوار باشد، مشمول شفاعت نخواهد شد.

حضرت علی(علیه السلام) در سفارشی به امام حسن مجتبی(علیه السلام) می فرمایند: «وَ لَا يَرِدُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ(صلی الله علیه و آله) مَنْ  أَكَلَ  مَالًا حَرَاماً لَا وَ اللَّهِ لَا وَ اللَّهِ لَا وَ اللَّهِ وَ لَا يَشْرَبُ مِنْ حَوْضِهِ وَ لَا يَنَالُ شَفَاعَتَهُ لَا وَ اللَّهِ وَ لَا مَنْ أَدْمَنَ عَلَى شُرْبِ شَيْ ءٍ مِنْ هَذِهِ الْأَشْرِبَة؛[26]به خدا سوگند! کسی که مال حرام بخورد، بر رسول خدا(صلی الله علیه و آله)وارد نمی شود و از حوض کوثر نخواهد نوشید و شفاعت آن حضرت شامل حالش نخواهد شد. سوگند به خداوند! و همین طور نصیب شراب خوار هم چیزی از نوشیدنی حوض کوثر نخواهد شد.»

7. ورود به جهنم: مهم ترین اثر زیانبار و در واقع نهایی ترین زیان لقمه حرام، ورود به جهنم است. این نکته در روایات متعددی آمده است. از جمله رسول خدا(صلی الله علیه و آله)می فرمایند: «قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَ:  مَنْ لَمْ يُبَالِ مِنْ أَيِّ بَابٍ اكْتَسَبَ  الدِّينَارَ وَ الدِّرْهَمَ لَمْ أُبَالِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مِنْ أَيِّ أَبْوَابِ النَّارِ أَدْخَلْتُهُ؛[27]کسی که اهمیت ندهد از چه راهی درهم و دینار به دست می آورد، من (خدا) نیز اهمیت نمی دهم که از کدام در جهنم او را وارد آتش می نمایم.»

و در روایات قبلی نیز به این نکته اشاره شده بود. رسول خدا(صلی الله علیه و آله)می فرمایند: «مَنِ اكْتَسَبَ  مَالًا مِنْ  غَيْرِ حِلِّهِ كَانَ رَادَّهُ إِلَى النَّارِ؛[28]کسی که مالی را از راه غیر حلال به دست آورد، توشۀ جهنم او خواهد شد.»

این روایت می تواند به عنوان جمع بندی مطالب گذشته تلقی شود که: «...مَنِ  اكْتَسَبَ  مَالًا حَرَاماً لَمْ يَقْبَلِ اللَّهُ مِنْهُ صَدَقَةً وَ لَا عِتْقاً وَ لَا حَجّاً وَ لَا اعْتِمَاراً وَ كَتَبَ اللَّهُ جَلَّ وَ عَزَّ بِعَدَدِ أَجْرِ ذَلِكَ أَوْزَاراً وَ مَا بَقِيَ مِنْهُ بَعْدَ مَوْتِهِ كَانَ زَادَهُ إِلَى النَّارِ وَ مَنْ قَدَرَ عَلَيْهَا فَتَرَكَهَا مَخَافَةَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ دَخَلَ فِي مَحَبَّةِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ رَحْمَتِهِ وَ يُؤْمَرُ بِهِ إِلَى الْجَنَّةِ؛[29]اگر کسی مال حرامی کسب کند، خداوند صدقه، آزاد کردن بنده، حج و عمرۀ او را قبول نمی کند و به عدد اجر این اعمال گناه برای او نوشته می شود و آن مالی که بعد از مرگش می ماند، توشۀ او به سوی جهنم است و کسی که توان استفاده از حرام را دارد؛ ولی به خاطر خوف خدا آن را ترک می کند، داخل محبت و رحمت خدای عزیز و جلیل شده، به او دستور داده می شود که وارد بهشت شود.»

 

___________________________________

پی‌نوشت‌ها:

[1]. امالی، شیخ طوسی، دارالثقافه، قم، چاپ اول، 1414ق، ص 182.

[2]. وسائل الشیعة، شیخ حر عاملی، مؤسسه آل البیت، قم، چاپ اول، 1414ق، ج 5، ص 315.

[3]. بقره/ 276.

[4]. جامع احادیث الشیعة، سید حسین بروجردی، انتشارات سبز، تهران، چاپ اول، 1386ش، ج 22، ص 316.

[5]. تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی و همکاران، دارالکتب الاسلامیه، تهران، چاپ هفتم، 1370ش، ج 7، ص 141.

[6]. انفال/ 29.

[7]. بحار الانوار، ج 85، ص 8.

[8]. همان، ج 75، ص 176.

[9]. مروج الذهب، علی بن حسین مسعود، دارالهجرة، قم، 1409ق، ج 3، ص 310.

[10]. مائده/ 62.

[11]. بحار الانوار، ج 63، ص 314.

[12]. جامع احادیث الشیعة، ج 22، ص 108.

[13]. وسائل الشیعه، ج 17، ص 91.

[14]. مائده/ 29.

[15]. انعام/ 160.

[16]. مائده/ 27.

[17]. پرتوی از نماز، محسن قرائتی، ستاد اقامه نماز و احیای زکات، تهران، چاپ 41، 1390ش.

[18]. مفاسد مال و لقمه حرام، سيد اسماعيل گوهري، انتشارات احمدي، مشهد، چاپ اول، 1377ش، ص 36.

[19]. بحار الانوار، ج 90، ص 372.

[20]. الکافی، ج 3، ص 204.

[21]. وسائل الشیعه، ج 7، ص 145.

[22]. بحار الانوار، ج 63، ص 314. 

[23]. مکارم الاخلاق، حسن بن فضل طبرسی، نشر شریف رضی، قم، 1412ق، ص 151.

[24]. امالی، محمد بن علی بن بابویه صدوق، کتابچی، تهران، چاپ اول، 1376ش، ص 425.

[25]. جامع الاخبار، ص 156.

[26]. مستدرک الوسائل، میرزا حسین نوری، مؤسسه آل البیت، قم، 1408ق، ج 17، ص 59.

[27]. بحار الانوار، ج 100، ص 11.

[28]. الاختصاص، شیخ مفید، المؤتمر العالمی لالفیة الشیخ المفید، قم، چاپ اول، 1413ق، ص 249.

[29]. اعلام الدین فی صفات المؤمنین، حسن دیلمی، مؤسسه آل البیت، قم، چاپ اول، 1408، ص 414.

منبع: ماهنامه اطلاع‌رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان، شماره 231.





تاریخ ارسال مطلب : شنبه ١٦ شهريور ١٣٩٨ / شماره خبر : ٤٠٨٨٩٢ / تعداد بازدید : 29/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج