سه شنبه ٢١ مرداد ١٣٩٩
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > تحقیقات،مقالات > معارف اسلامی > احکام 
ماهنامه مبلغان


قرآن در آینه احکام

قسم خوردن به قرآن و مفهوم قرائت

قسم خوردن به قرآن در دادگاه ها حکم قضایی ندارد و معتبر نیست و نیز قسم به قرآن در غیر دادگاه لازم الوفاء نمی باشد و ترک آن کفاره ندارد؛ بلکه تنها قسم به خدا است که در دادگاه معتبر بوده و در غیر دادگاه لازم الوفاء است و شکستن آن کفاره دارد.

سید جعفر ربانی 

مسئلة چهارم: قسم خوردن به قرآن

قسم خوردن به قرآن در دادگاه ها حکم قضایی ندارد و معتبر نیست و نیز قسم به قرآن در غیر دادگاه لازم الوفاء نمی باشد و ترک آن کفاره ندارد؛ بلکه تنها قسم به خدا است که در دادگاه معتبر بوده و در غیر دادگاه لازم الوفاء است و شکستن آن کفاره دارد.[1] پس اینکه در محاکم قضایی و غیر قضایی برای قسم خوردن قرآن گذاشته می شود، وجهی ندارد.

مسئلة پنجم: مفهوم قرائت

قرائت قرآن آن گاه محقق می شود که کلمات قرآن بر زبان جاری و فضای دهان را فرا گیرند. نشانة آن هم این است که اگر فرض کنیم تلاوت کننده در مکان خلوتی قرار دارد، صدای خود را بشنود.[2] بنابراین، تلاوت قرآن نباید از این مقدار آهسته تر باشد. در غیر این صورت قرائت صدق نخواهد کرد؛ بلکه یا به آن حدیث نفس گفته می شود و یا مطالعه قرآن و هیچ کدام جایگزین قرائت قرآن نیست.

از این قانون چند نتیجه گرفته می شود:

الف) شخص اجیر شده برای تلاوت قرآن باید طوری تلاوت کند که طبق ضابطة مذکور قرائت صدق کند، نه اینکه آن را به طور حدیث نفس یا مطالعه مرور نماید. در غیر این صورت اجرتی که می گیرد، حرام خواهد بود؛ زیرا اجرت را برای قرائت قرآن گرفته است.

ب) حکم اخفات در نماز (که در حمد و سورة نماز ظهر و عصر، و تسبیحات اربعه (یا حمد) در رکعت سوم و چهارم نمازها و همچنین سایر اذکار نماز ) نیز به همین کیفیت است؛ یعنی باید کلمات نماز بر زبان و دهان جاری گردد، به طوری که اگر فرض کنیم نمازگزار در مکانی ساکت و آرام قرار دارد، حداقل خودش صدای خود را بشنود، در غیر این صورت نمازش باطل خواهد بود.[3]

ج) با نگاه به آیة سجده، بدون اینکه آن را قرائت کند، سجده واجب نمی گردد؛ بلکه در صورتی واجب می شود که آیة سجده را بخواند (طبق همان تعریفی که گذشت) یا بشنود.[4]

د) چنانچه جنب، حائض و نفساء به سورة سجده دار نگاه کنند، بدون اینکه آنها را تلاوت نمایند، اشکال ندارد.


پی نوشت: 

[1]. شرائع الإسلام في مسائل الحلال و الحرام، نجم الدين جعفر بن حسن محقق ‏حلّى (م ‏676ق)، ‏مؤسسه اسماعيليان، قم، 1408ق، ج‏3 ، ص‏131.

[2]. العروة الوثقى‏المحشَّى، سيد محمد كاظم ‏يزدى، ج‏2، ص‏511.

[3]. تحفة الأبرار الملتقط من آثار الأئمة الأطهار، سيد محمد باقر شفتى (م 1260ق)، ‏انتشارات كتابخانة مسجد سيد، 1409ق، ج‏2، ص‏120؛ و توضیح المسائل محشی، امام خمینی، ج‏1، ص‏535.

.[4]توضیح المسائل محشی، ج‏1، ص‏592. 

منبع : ماهنامه اطلاع رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان شماره 167 .





تاریخ ارسال مطلب : شنبه ١٧ خرداد ١٣٩٩ / شماره خبر : ٣٤٠٩٦٥ / تعداد بازدید : 1504/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج