چهارشنبه ٠١ بهمن ١٣٩٩
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > خبر خوان 
ماهنامه مبلغان


حضرت فاطمه زهرا(علیها السلام) الگوی ادای حق ولایت -2

ادای حق محبت ولیّ خدا

حضرت زهرا(علیها السلام) و امیرالمؤمنین(علیه السلام) به عنوان کامل ترین انسانها، از لحاظ عاطفه و محبت ورزی، خالص ترین محبت و عشق را به همدیگر داشتند. نگاه های مهربان و عاطفی حضرت فاطمه(علیها السلام)، اندوه ها را از دل ولیّ خدا برطرف می کرد.

ب) ادای حق محبت ولیّ خدا

سرمایة محبت زهراست دین من
من دین خویش را به دو دنیا نمی دهم

گر مهر و ماه را به دو دستم نهد قضا
یک ذره از محبت زهرا(علیها السلام)نمی دهم

درست است که تمام سرمایه ما محبتی است که از حضرت زهرا(علیها السلام) در قلب و سینه داریم؛ اما بخش عظیمی از سرمایه خود حضرت، حاصل محبت به ولیّ خداست. هرچند در جمع اولیای الهی، آن حضرت نقشی مهم و محوری دارند: «همْ فاطِمَةُ وَاَبُوها وَبَعلُها وَبَنُوها؛[1]آنان  (پنج تن آل عبا) فاطمه، پدر، شوهر و فرزندانش(علیهم السلام) هستند.»

حضرت زهرا(علیها السلام) از آنجا که امیرالمؤمنین(علیه السلام) را ولیّ خود می دانستند، محبت به ایشان را بر خود واجب دانسته، ارادتی کاملاً صادقانه داشتند و می فرمودند: «يَا ابْنَ عَمِّ مَا عَهدْتَنِي  كَاذِبَةً وَ لَا خَائِنَةً وَ لَا خَالَفْتُكَ مُنْذُ عَاشَرْتَنِی، فَقَالَ(علیه السلام)مَعَاذَ اللَّه أَنْتِ أَعْلَمُ بِاللَّه وَ أَبَرُّ وَ أَتْقَى وَ أَكْرَمُ وَ أَشَدُّ خَوْفاً مِنَ اللَّه أَنْ أُوَبِّخَكِ غَداً بِمُخَالَفَتي فقَدْ عَزَّ عَلَيَّ بِمُفَارَقَتِكِ وَ بِفَقْدِكِ إِلَّا أَنَّه أَمْرٌ لَا بُدَّ مِنْه؛[2]اى پسرعمو! مىدانى كه هرگز مرا نسبت به خودت دروغگو و خیانتکار نیافتی و ازهنگامى كه با من معاشرت  (زندگی مشترك) داشتی، با تو مخالفتى نكردهام؛ پس  (امام على(علیه السلام))فرمودند: پناه بر خدا كه تو به احكام خدا داناتر و پرهیزكارتر و بلند مرتبه تر از آنى و بیشتر از این از خدا مىترسى كه من فرداى قیامت بخواهم بگویم مخالفتى با من مرتکب شدی؛ جدایی و از دست دادن تو بر من خیلی سنگین است؛ ولی افسوس که چاره ای نیست.»

حضرت زهرا(علیها السلام) و امیرالمؤمنین(علیه السلام) به عنوان کامل ترین انسانها، از لحاظ عاطفه و محبت ورزی، خالص ترین محبت و عشق را به همدیگر داشتند. نگاه های مهربان و عاطفی حضرت فاطمه(علیها السلام)، اندوه ها را از دل ولیّ خدا برطرف می کرد. آن حضرت به گونه ای روح آرامش را بر آن کلبه با صفا حاکم کرده بود که نگاه مولا(علیه السلام) به زندگی و خانه اش، نگاه کسی بود که از میان امواج سهمگین فتنه ها خود را به ساحل نجات می رساند.

امیرالمؤمنین(علیه السلام) می فرمایند: «فَوَ اللَّه مَا أَغْضَبْتُها وَ لَا أَكْرَهتُها عَلَى أَمْرٍ حَتَّى قَبَضَها اللَّه عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَا أَغْضَبَتْنِي وَ لَا عَصَتْ لِي أَمْراً وَ لَقَدْ كُنْتُ أَنْظُرُ إِلَيْها فَتَنْكَشِفُ عَنِّي الْهمُومُ وَ الْـأَحْزَان؛ [3]به خداوند سوگند! من او  (حضرت فاطمه(علیها السلام)) را غضبناك و ناراحت ننمودم تا از دنیا رحلت نمود. او نیز مرا خشمناك نكرد و از من نافرمانى ننمود. هرگاه من محزون و اندوهناك مىشدم، براى رفع غم و اندوه خود به او نظر مىكردم.»

آن لحظاتی که خواص و عوام در میان شگفتی و اندوه فراوان امیرالمؤمنین(علیه السلام)، دست از ایشان کشیدند و حضرت مظلومانه و تنها از مسجد مدینه بیرون آمده، راه خانه را در پیش گرفتند؛ در آن لحظات که کوه غم بر دل امیرالمؤمنین(علیه السلام) آوار شده بود، حضرت زهرا(علیها السلام) امام خود را نگریسته، عرض کردند: «رُوحی لروحِکَ الْفِداءُ و نَفْسی لِنَفْسِکَ الْوِقا یا اَبَالحَسَنْ اِن کُنْتَ فی خیرٍ کُنْتُ مَعَکَ و اِنْ کُنْتَ فی شَرٍّ کُنْتُ مَعَک؛[4]علی جان! روحم فدای روح تو و جانم سپر بلای جان تو یا اباالحسن! همواره با تو خواهم بود. اگر تو در خیر و خوشی به سر می بری، با تو خواهم بود و اگر در سختی و بلاها گرفتار شدی، باز هم با تو خواهم بود.»

بیانی از شهید مطهری(ره)

شهید مطهری(ره) می نویسد: «این زوج روحانی، که روح هایشان با یکدیگر گره خورده بود؛ کمال سنخیت میان آن دو روح بزرگ وجود داشت. آیا علی(علیه السلام) حق ندارد بعد از زهرا(علیها السلام) آرزوی مرگ کند که چنین زهرایی را از دست داده است؟و بفرمایند:

کنّا کزَوْجِ حَمامَةٍ فی أیکةٍ
مُتَمَتِّعَینِ بِصِحَّةٍ وَ شَبابٍ
دَخَلَ الزَّمانُ بِنا وَ فَرَّقَ بَینَنا
انَّ الزَّمانَ مُفَرِّقُ الْاحْبابِ[5]
چون جفت کبوتر همه همدم بودیم
ناگاه زمانه کرد انگیز فراق
وز محنت و از شباب خرّم بودیم
گویی که هزار سال بی هم بودیم

وقتی که به اصطلاح حوصله اش سر می رود و فراق زهرا(علیها السلام) ناراحتش می کند، کنار قبرش می رود و با او راز و نیاز می کند. سلام می دهد و نجوا می کند:

ما لِی وَقَفْتُ عَلَی الْقُبورِ مُسَلِّماً
قَبْرَ الْحَبیبِ فَلَمْ یرُدَّ جَوابی

أَحَبیبُ ما لَک لَا تَرُدُّ جَوابَنا
أَنَسیتَ بَعْدی خِلَّةَ الْاحْبابِ

چرا من در کنار قبر حبیب ایستاده ام و به محبوبم سلام میکنم و او جواب سلام مرا نمی دهد؟ حبیب من! آیا بعد از اینکه رفتی، ایام دوستی را فراموش کردی؟ آیا علی(علیه السلام) را به فراموشی سپردی؟ و بعد از طرف زهرا(علیها السلام) به خودش جواب می دهد:

قالَ الْحَبیبُ وَ کیفَ لِی بِجَوابِکمْ
وَ انَا رَهینُ جَنادِلَ وَ تُرابِ[6]

حبیب به من جواب داد: [علی جان!] مگر نمی دانی زهرای تو در زیر خروارها خاک و سنگ خوابیده است؟»[7]

___________________________________

پی‌نوشت‌ها:

[1]. مفاتیح الجنان، حدیث کساء.

[2]. بحار الانوار، ج‏۴۳، ص‏91.

[3]. همان، ص‏134.

[4]. الكوكب الدّرّی، محیی الدین عربی، المکتبه الزهرا، نجف اشرف، ص‏196؛ فاطمة الزهرا(علیها السلام) بهجة القلب المصطفی، احمد رحمانی همدانی، ج‏1، ص‏771؛ نهج الحیاه، ص‏147، ح‏275.

[5]. دیوان منسوب به أمیرالمؤمنین(علیه السلام)، مترجم مولانا شوقی، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، تهران، 1383، ص‏86.

[6]. همان، ص‏89.

[7]. مجموعه آثار مرتضی مطهری، انتشارات صدرا، تهران، ج‏27، ص‏276.

منبع: ماهنامه اطلاع‌رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان، شماره 247..





تاریخ ارسال مطلب : چهارشنبه ١٠ دی ١٣٩٩ / شماره خبر : ٤١٦٣٦١ / تعداد بازدید : 81/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج