چهارشنبه ٠١ بهمن ١٣٩٩
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > خبر خوان 
ماهنامه مبلغان


الگوهای رفتار انتخاباتی مردم ایران -1

متغیرهای انتخاباتی در ایران

مشارکت سیاسی، از جمله اموری است که سال ها از سوی محافل روشن فکری مورد توجه جدی قرار گرفته و از آن به عنوان یکی از مهم ترین شاخصه های توسعه سیاسی یاد می کنند، به گونه ای که عدم مشارکت سیاسی یکی از نشانه های عقب ماندگی کشورها قلمداد می شود.

الگوهای رفتار انتخاباتی مردم ایران

محمود مقدمی –محمدحسن زنگوئی

مقدمه

حضرت امیرالمؤمنین علی(علیه السلام) در «نهج البلاغه» خطبه شقشقیه درباره علت تصدّی حکومت میفرمایند: «...أَمَا وَ الَّذِي فَلَقَ الْحَبَّةَ وَ بَرَأَ النَّسَمَةَ لَوْ لَا حُضُورُ الْحَاضِرِ وَ قِيَامُ الْحُجَّةِ بِوُجُودِ النَّاصِرِ وَ مَا أَخَذَ اللَّه عَلَى الْعُلَمَاءِ أَلَّا يُقَارُّوا عَلَى كِظَّةِ ظَالِمٍ وَ لَا سَغَبِ مَظْلُومٍ لَأَلْقَيْتُ حَبْلَها عَلَى غَارِبِها وَ لَسَقَيْتُ آخِرَها بِكَأْسِ أَوَّلِها وَ لَأَلْفَيْتُمْ دُنْيَاكُمْ هذِه أَزْهدَ عِنْدِي مِنْ عَفْطَةِ عَنْزٍ؛[1] هان، به خدایى كه دانه را شكافت و انسان را به وجود آورد، اگر حضور حاضر، و تمام بودن حجت بر من به خاطر وجود یاور نبود، و اگر نبود عهدى كه خداوند از علما گرفته كه در برابر شكم بارگى هیچ ستمگر و گرسنگى هیچ مظلومى سكوت ننمایند، دهنه شتر حكومت را بر كوهانش مى انداختم، و پایان خلافت را با پیمانه خالى اولش سیراب مى كردم، آن وقت مىدیدید كه ارزش دنیاى شما نزد من از اخلاط دماغ بُز كمتر است».

امام(علیه السلام) با اینکه به مقام و حکومتداری دلباخته نبود؛ ولی علت قبول حکومت را پیمانی دانسته که خداوند از علما و دانشمندان گرفته است تا با سودجویی ستمگران مبارزه و از ستمدیدگان دفاع کنند، سپس اشاره می فرمایند که دنیا و ریاست آن در نظر ایشان از هر چیزی بیارزشتر است. به عبارت دیگر، به نظر امام حکومت از امور لازم و واجب است؛ ولی حکومتی که با آن احقاق حق شود و از باطل جلوگیری گردد.

با این بیان می توان گفت، در اندیشه مسلمانان صدر اسلام، تشکیل حکومت و ایجاد نهاد حاکمیت، وظیفه دینی قلمداد  شده، هرچند در شیوه اجرای آن اختلاف وجود داشته است.

مشارکت سیاسی، از جمله اموری است که سال ها از سوی محافل روشن فکری مورد توجه جدی قرار گرفته و از آن به عنوان یکی از مهم ترین شاخصه های توسعه سیاسی یاد می کنند، به گونه ای که عدم مشارکت سیاسی یکی از نشانه های عقب ماندگی کشورها قلمداد می شود.

 انتخابات، بارزترین نماد این مشارکت سیاسی و از مهم ترین جلوه های زندگی سیاسی انسان معاصر محسوب می شود و از مظاهر مشارکت مردم در اداره حکومت، شرکت در انتخابات است.

وقتی رأی دادن با سنجه دین تلفیق شود، حق سیاسی را با تکلیف دینی عجین می کند و نتیجه آن، انتخاب افراد شایسته بر اساس اسلامیت است.

جمهوری اسلامی ایران با تدبیر امام خمینی(ره) بر همین اساس شکل گرفت تا نتیجه آن «اسلامی» و «مردمی» باشد. این دو مقوّم یکدیگرند؛ اسلامیت، جمهوریت را شرعیت می بخشد و جمهوریت به اسلامیت قدرت می دهد تا پایه های خود را تقویت کند، پس برای تقویت حکومت اسلامی «حضور جمهور» مهم و تأثیرگذار است.

امام(ره) از همین باب در وصیت نامه سیاسی الهی خویش فرمودند: «وصیت من به ملت شریف آن است که در تمام انتخابات؛ چه انتخابات ریاست جمهوری یا نمایندگان مجلس شورای اسلامی و یا خبرگان رهبری، در صحنه باشند و اشخاصی که انتخاب می کنند، بر اساس ضوابط باشد.»

بنابراین تأکید بر حضور حداکثری، تأکید بر تقویت پایه های اسلام است. خداوند متعال خطاب به اعراب میفرماید: ]وَإِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَکُمْ ثُمَّ لَا يَکُونُوا أَمْثَالَکُمْ[ [2]؛ «اگر شما به اسلام پشت کنید، خداوند قومی را جایگزین شما می کند که مانند شما نباشند.»

آنچه در کنار حضور حداکثری، مهم و مؤثر است، انتخاب آگاهانه میباشد. این نوع حضور، مشتی بر دهان آنانی است که حکومت اسلامی را ضعیف پنداشته اند. انتخاب آگاهانه بازوی قدرتی است برای آنکه اسلام در کشور اجرا گردد، پس دو سیاست «تأکید بر حضور حداکثری» و «حضور آگاهانه» می تواند دشمنان خارجی و داخلی را از رسیدن به اهداف خود باز دارد؛ اما دشمن هیچ گاه آرام نمی نشیند و در عرصه انتخابات، با استفاده از ابزارهای رسانه ای و تبلیغاتی گوناگون، به دنبال کاهش جمعیت شرکت کنندگان است و از طرفی، با ایجاد فضای مسموم، مانع انتخاب آگاهانه می شود.

متغیرهای انتخاباتی در ایران

انتخابات در ایران و بسیاری از نقاط جهان، دستخوش متغیرهایی است که در نتیجه آن اثر به سزایی دارد. برخی از این متغیرها به شرح ذیل است:

الف) ابزارهای رسانه ای و انتخابات

سیاست مداران با استفاده از ابزارها و رسانه های مختلف، می توانند با اقدامات خود از دو جهت در نتایج انتخابات تغییر ایجاد کنند:

الف) تلاش جهت کاهش یا افزایش حضور در انتخابات؛

ب) شکل دهی افکار عمومی، و تغییر نتایج انتخابات به نفع جناح مدنظر خود.

متصدیان رسانه های جمعی با بکارگیری جدیدترین فنآوری های خبری و فنون متقاعد سازی، زمینه تغییر افکار و عقاید عمومی را فراهم کرده، با به دست گرفتن افکار عمومی؛ آرا، افکار و اخبار را منعکس، تقویت و حتی خاموش می کنند.[3]

در قرآن کریم آیاتی متناسب با حال و روز برخی رسانه های معاند وجود دارد. از جمله خداوند میفرماید: ]مِنَ النّاسِ مَنْ يَشْتَري لَهوَ الْحَديثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبيلِ اللّه بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ يَتّخِذَها هزُوًا[[4]؛ «و برخی از مردم سخنان بیهوده و سرگرم كننده را می خرند تا بی هیچ علمى، از راه خدا گمراه كنند و آن را به سخره گیرند.»

امام خمینی(ره)دربارهجایگاه رسانه ها میفرماید: «آن كه از همه خدمت ها بالاتر است، این است كه نیروی انسانی ما را رشد بدهد و این به عهده مطبوعات است، مجله هاست، رادیو تلویزیون است، سینماهاست، تئاترهاست. این ها می توانند نیروی انسانی ما را تقویت كنند و تربیت صحیح بكنند و خدمتشان ارزشمند باشد، و می توانند مثل رژیم سابق باشند كه همه چیز به هم ریخته بود. همه چیز در خدمت استعمار بود.»[5]

ب) نظرات و تصمیمات مردمی

جامعه شناسی انتخابات، می تواند به پیش بینی رأی مردم و تبیین بهتر فضای انتخاباتی کمک کند. برای این منظور، تحلیل گران پدیدهانتخابات، از ابزارها و نظریه های مختلفی استفاده می کنند. تجربه نشان داده است که مردم ایران در بیشتر زمینه های سیاسی، غیرقابل  پیش بینی هستند و رفتارشناسی ایرانیان حاکی از پیچیدگی های مختلف روحی و روانی در لایه های درونی شخصیت آن هاست که تصمیم گیری ها، برنامه ریزی ها و کنش های رفتاری آنان را تحت تأثیر قرار می دهند.

با نزدیک شدن به زمان انتخابات، در جامعه موجی ایجاد می شود و اقشار مختلف اجتماع سوار بر موج، تلاش می کنند تا خود را به ساحل امن خواسته ها و نیازهای از پیش تعریف شده برسانند. در مطالعه رفتار انتخاباتی، جنبه های مختلفی مانند نفش؛ میزان شرکت در انتخابات، نوع احزاب و کاندیداهایی که افراد تمایل دارند به آن ها رأی دهند، شخصیت کاندیداها و تأثیر آن بر نگرش انتخاباتی مردم، چگونگی کسب اطلاعات و میزان آن و نحوه تصمیم گیری در جریان انتخابات، قابل تأمل است.

رفتار انتخاباتی مردم در یک کشور یا یک منطقه جغرافیایی، به عنوان یک رفتار سیاسی، یکی از پیچیده ترین مسائلی است که توجه تحلیل گران سیاسی، جامعه شناسی و روان شناسی را به خود جلب کرده است.[6]

ج) الگوی رفتار انتخاباتی

بخشی از تاریخ کشور ما را، کشمکش های قبیله ای و طایفه ای تشکیل داده است و این وضعیت بر ذهنیت تاریخی و فرهنگ سیاسی ما اثرگذار بوده، استمرار آن هنوز در بعضی از شهرها و مناطق، جهت دهندهرفتار سیاسی افراد است و نشان می دهد که این وضعیت معمولاً مانع تفکّر، تحلیل و تصمیم گیری درست سیاسی میشود؛ به طوری که نفع قبیله، طایفه و عشیره بر مصلحت جامعه و دین برتری می یابد.

همچنین عامل خویشاوندی به عنوان یکی از منابع قدرت، مانع جدی بر سر راه شایسته سالاری واقع می شود و در چنین شرایطی، تعصبات مورد اشاره، مانع از وفاق اجتماعی و مشارکت های مدنی و سیاسی سالم می شود و جریان فکری و سیاسی جامعه را دچار اشکال میکند. در جریان انتخابات نمایندگی مجلس شورای اسلامی، شورای شهر و یا گزینش ها و عزل و نصب های اداری با وضوح بیشتری آشکار می شود. بی گمان، انتخابات بر اساس چنین تفکر و میزانی، راه را برای برگزیدن افراد توانمند و شایسته دشوار می سازد و به کارگیری افکار و اندیشه های خلاّق را با تنگنا روبرو می کند.

طایفه گرایی به معنای به کار گماردن خویشان و آشنایان در رأس مناصب اجرایی بدون توجه به شایستگی، توانایی و دانایی بوده، با هدف تقسیم پست ها و مناصب مختلف به عنوان غنیمت در میان خویشان و اطرافیان خود میباشد؛ زیرا مردم یک طایفه عملاً مشاهده می کنند در زمان فلان نماینده، بستگان او بدون توجه به شایسته سالاری، به پست های کلیدی شهرهای حوزهانتخابیه، منصوب شده اند و به طوایف و قبایل دیگر و حتی نخبگان توانمند آن ها نیز توجه نشده است.

در این نگاه، اگرچه در انتخابات فرد شایسته را می شناسیم؛ ولی به صرف اینکه وابستگی طایفه ای به ما ندارد، او را انتخاب نمی کنیم. از طرف دیگر، افرادی که با کمک طایفه به مقاماتی دست می یابند، پس از پیروزی، می کوشند تا دست سایر اعضای قوم و خویش را بگیرند و آن ها را نیز از مزایای اجتماعی برخوردار کنند. این همان انحراف از ارزش های دینی و شایسته سالاری است که به علت نبود احزاب و تشکّل های مدنی، آثار منفی آن می تواند جامعه را گرفتار و اسیر تبعات ناهنجار خود کند؛ در حالی که طبق معارف اسلامی، شایسته ترین افراد، باید باتقواترین آن ها باشد.

رهبر معظم(حفظه الله) می فرمایند: «این جناح ها و خطوط و احزاب هم از نظر بنده اعتباری ندارند. بعضی خودشان که کشمکش می کنند هیچ، سعی می کنند که رهبری و دستگاههای نظام را هم وانمود کنند که در دعواهای جناحی و خطّیِ اینها واردند! این مطلب درست نیست. بنده حزب و شخصیت نمی شناسم؛ بنده این را می شناسم که کسی که می آید به مجلس، باید باتقوا باشد. اولین شرط، تقواست.»[7]

قرآن میفرماید: ]إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّه أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّه عَلِيمٌ خَبِيرٌ[[8]؛ «همانا گرامی ترین شما نزد خداوند، باتقواترین شمایند. همانا خدا کاملاً دانا و آگاه است.»

پررنگ کردن ارزش های قبیلهای و حزبی در بحث انتخابات و ادارهشهر و کشور، بازگشت دوباره به ارزش های جوامع سنتی و ملوک  الطوایفیِ قرون وسطایی است که جامعهایران بیش از صد سال در تلاش برای گذر از آن، دست و پنجه نرم می کند و با هیچ مبنا و معیار دینی، علمی و انسانی سازگار نبوده و اجحافی بزرگ بر نخبگانی است که دل در گرو توسعه و پیشرفت مملکت خود دارند.

تجربه انتخابات در کشور ما، مصادیقی از الگوهای انتخاباتی را به نمایش گذاشته است که شاید در آینده تغییر یافته یا محو گشته، الگوهای جدیدی اضافه گردند؛ اما در حال حاضر پررنگترین الگوهای مطرح میان مردم ایران، به شرح زیر است:

1. الگوی رفتار انتخاباتی منطقه ای

در این الگو، مردم متأثر از هویت و تعلقات منطقه ای و محلی، گروه هایی را تشکیل داده و در انتخابات به صورت گروهی به کاندیدای وابسته به آن محله رأی می دهند؛ یعنی وجود یک کاندیدا از فلان منطقه در انتخابات، زمینه تشدید تعصّبات محلی را فراهم کرده، عرصه را به نفع کاندیدای مورد نظر پیش میبرد؛

2. الگوی رفتار انتخاباتی طایفه ای

در این الگو، مردمان متأثر از هویّت و تعلّقات قبیله ای، طایفه هایی را تشکیل داده و در انتخابات به صورت طایفه ای به کاندیدای وابسته به آن قبیله و ایل رأی می دهند. البته در این الگو تعلقات زبانی، اقلیمی و مذهبی نیز بر تعلقات طایفه ای اضافه می شود.

قرآن کریم این روش فکری را محکوم کرده است. در داستان دعوت حضرت ابراهیم(علیه السلام)از قول کفار، نقل میکند که گفتند: ]إِنَّا وَجَدْنَا آبَاءَنَا عَلَى أُمَّةٍ وَإِنَّا عَلَى آثَارِهمْ مُقْتَدُونَ[[9]؛ «ما پدران خود را بر آیین و عقایدی یافتیم و از آنها البته پیروی خواهیم کرد.» و در جای دیگر، در مقابل دعوت دین حق گفتند: ]قَالُوا حَسْبُنَا مَا وَجَدْنَا عَلَيْه آبَاءَنَا[[10]؛ «گویند: آن دینی که پدران خود را بر آن یافتیم، ما را کفایت میکند.» و خداوند در ادامه به این استدلال چنین پاسخ میدهد که: ]أَوَلَوْ كَانَ آبَاؤُهمْ لَا يَعْلَمُونَ شَيْئًا وَ لَا يَهتَدُونَ[[11]؛ « آیا هر چند پدرانشان چیزی نمی دانستند و هدایت نیافته باشند [باز هم این تقلید جاهلانه و ناروا را بر خود می پسندند]»؛

3. الگوی رفتار انتخاباتی حزبی  (سیاسی)

در این الگو که می توان دامنه آن را مرتبط به شهرهای بزرگ ایران دانست؛ این احزاب و لیست های انتخاباتی هستند که نقش زیادی در تعیین رفتار رأی دهی مردم دارند. قرآن کریم احزاب را در دو دسته«حزب الله»[12] و «حزب الشیطان»[13] تقسیم کرده است. گاهی در انتخابات احزاب دوگانه کاملاً شکل می گیرند و به تعبیری ائتلاف ها و احزاب همفکر، قطب های جامعه را تشکیل داده، به دو حزب متقابل تبدیل میشوند و قابل تفکیک و انتخاباند.

با این همه در ایران تودهمردم نسبت به انتخابات رویکرد فردگرایانه دارند و جدای از گروه های سیاسی که گرایش های خاص و هدف داری را دنبال می کنند، مردم در اکثر مواقع خواسته ها و منافع شخصی خود را در گرایش به کاندیدای خاص بر منافع اجتماعی ترجیح می دهند؛[14]

4. الگوی رفتار انتخاباتی هم زبانی

تنوّع زبانی موجود در کشور ما و همچنین گویش های فراوان، همچنان که دارای مزایای زیادی است، می تواند در مواقعی باعث اختلافات و سوء استفادهاشخاص فرصت طلب گردد، چنان که پدیده هایی مثل: پان ترکیسم، پان آذریسم و پان عربیسم، محصول چنین سودجویی هایی است. این امر در جریان انتخابات نیز نقش قابل تأملی در رأی آوری کاندیدای هم زبان دارد؛

5. الگوی رفتار انتخاباتی مذهبی

اعتقادات مذهبی به این علت رفتار انتخاباتی را تحت تأثیر قرار می دهد که منبع ارزش های سیاسی و اجتماعی است؛ ارزش هایی که به طور مستقیم حمایت های حزبی افراد را در پی دارد. عقاید الهی دربارهاخلاقیات و کنش های اجتماعی پسندیده، اغلب ایدئولوژی های سیاسی افراد و هنجارهای گروهی را هدایت می کند.

در نمونهای خارجی، گفته شده: «افرادی که به اعمال مذهبی سنتی پایبندند - تمایل به انجام مراسم عبادی، خواندن کتاب مقدس تورات و انجیل و پایبندی به عبادات روزانه- در موضوعات فرهنگی همچون: هم جنس بازی، پورنوگرافی و سقط جنین، مواضع محافظه کارانه ای دارند و به احزابی رأی می دهند که در این گونه موضوعات، مواضع محافظه کارانه ای اتخاذ می کنند. برای مثال، حزب جمهوری خواه در آمریکا در قبال مسائل فرهنگی یاد شده موضع محافظه کارانه دارد. این مواضع مشابه به این منجر می شود که این افراد به حمایت از حزب جمهوری خواه و کاندیدایش گرایش داشته باشند؛ در حالی که افرادی که کمتر دیندارند، در قبال این گونه موضوعات فرهنگی، لیبرال هستند و از احزابی حمایت می کنند که در برابر این گونه مسائل موضع لیبرالی دارند. شاهد مثال آن، حزب دموکرات در آمریکاست، و این افراد در رقابتهای انتخاباتی وفاداران متعصب این حزب هستند.»[15] و به تعبیر قرآن کریم، همه از انتخابی که کرده اند، خوشحال اند: ]كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهمْ فَرِحُونَ[.[16]

بررسی تجربی[17] در نمونه داخلی، نشان دهندهآن است که میزان دین داری، اثر معناداری بر رفتار انتخاباتی دارد. به این صورت که میزان دین داری بیشتر به رأی دادن به اصولگرایان و مشارکت بالاتر در انتخابات منجر شده،[18] دین داری کمتر نیز موجب رأی دادن به اصلاح طلبان و مشارکت کمتر در انتخابات می شود.[19] «داود رضی» در پژوهشی به این نتیجه رسیده است که میزان مشارکت مردم در انتخابات ریاست جمهوری در استان هایی که نسبت افراد معتقد به مذهب شیعه اثنی عشری بیشتری از سایر مذاهب  (اهل تسنن، مسیحیان و...) بوده، بیشتر از سایر استان ها بوده است. مقایسهاستانهای زنجان و کهگیلویه و بویراحمد که بیشترین میزان افراد شیعه مذهب را دارند، با استان های سیستان و بلوچستان، کردستان و آذربایجان غربی که درصد قابل توجهی از جمعیت آنان را اهلتسنن و سایر مذاهب تشکیل می دهند، شاهد مدعای این امر است؛[20]

6. الگوی رفتار انتخاباتی همشهری

محل سکونت  (شهر، روستا، پایین شهر، بالاشهر و...) بر مشارکت انتخاباتی و نوع رأی دهی مؤثر است؛ ممکن است مناطق پائین شهر بیشتر جذب سیاستهای اقتصادی و مناطق بالای شهر بیشتر جذب سیاستهای فرهنگی شوند.

عامل شهرنشینی نیز از دیگر عواملی است که تأثیر مثبتی بر مشارکت سیاسی و انتخاب دارد. در شهرها امکان ایجاد احزاب، انجمنها، سازمانهای سیاسی، بیشتر از روستاها است و طبیعتاً تأثیر به سزایی بر میزان مشارکت در انتخابات دارد. دسترسی به وسایل ارتباطی در شهر، بسیار بیشتر از روستاست. دسترسی به وسایل ارتباطی، انتقال اطلاعات و اخبار سیاسی، اقتصادی و اجتماعی در سطح وسیعی را امکان پذیر ساخته، موجب افزایش مشارکت در انتخابات خواهد شد.

یکی از عوامل تبیین کنندهتفاوت فعالیت بیشتر سیاسی در مناطق شهری در مقایسه با مناطق روستایی، نظم و تشکل فکری بیشتر شهرنشینان است که منجر به مضاعف شدن فعالیت اعضای انجمنها و مؤسسات اداری در امور سیاسی می شود. دیگر اینکه در روستاها به واسطه مشکلات عدیده خود، فرصت کمتری برای پرداختن به فعالیتهای سیاسی دارند.[21]

___________________________________

پی‌نوشت‌ها:

[1] علل الشرایع، محمد بن علی بن بابویه  (شیخ صدوق)، کتابفروشی داوری، قم، 1385ق، ج‏1، ص‏151.

[2]. محمد(صلی الله علیه و آله) / 38.

[3]. ماهنامه اطلاعات سیاسی، مقاله: الگوهای تحلیل انتخابات، حجت الله ایوبی، ش‏213، ص‏149.

[4]. لقمان / 6.

[5]. صحیفه امام، سید روح الله موسوی خمینی، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(ره)، تهران، 1378ش، ج‏8، ص‏498.

[6]. ر.ک: مردم در انتخابات ایران، هیئت تحریریه مرکز دیدار، چاپ دفتر فنی تولّی، نشر شرکت سهامی انتشار، 1395ش، ص‏22.

[7]. بیانات مقام معظم رهبری(حفظه الله) در دیدار مردم قم، مورخ: 18/۱۰/ ۱۳۸۲.

[8]. حجرات / 13.

[9]. زخرف / 23.

[10]. مائده / 104.

[11]. همان.

[12]. مائده / 56؛ ]وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّه وَرَسُولَه وَالَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّه همُ الْغَالِبُونَ[.

[13]. مجادله / 19؛ ]اسْتَحْوَذَ عَلَيْهمُ الشَّيْطَانُ فَأَنْسَاهمْ ذِكْرَ اللَّه أُولَئِكَ حِزْبُ الشَّيْطَانِ أَلَا إِنَّ حِزْبَ الشَّيْطَانِ همُ الْخَاسِرُونَ[.

[14]. ر.ک: دو فصلنامه علمی –تخصصی مطالعات انتخابات، سال سوم، ش‏9، پاییز و زمستان 1393، صص 31 –54، مقاله: پدیدار شناسی مشارکت انتخاباتی مردم.

[15]. ر.ک: پایان نامه: بررسی رابطه دینداری و رفتار انتخاباتی دانشجویان، محمدرضا طالبان و مهدی میرزایی، دانشگاه تربیت مدرس، 1388ش، صص 41-40.

[16]. روم / 32.

[17]. پایان نامه: بررسی رابطۀ دینداری و رفتار انتخاباتی دانشجویان، محمدرضا طالبان و مهدی میرزایی، دانشگاه تربیت مدرس، 1388ش، صص 41-40.

[18]. یادآوری این نکته لازم است که ذکر عنوان اصولگرایی یا اصلاح طلبی صرفا بیان نتایج یک پژوهش است و الا بر اساس منطق مقام معظم رهبری این تقسیم بندی صحیحی نیست: بنده دعوای اصلاح طلب و اصولگرا را هم قبول ندارم؛ من این تقسیم بندی را غلط می‏دانم. نقطه ی مقابل اصولگرا، اصلاح طلب نیست؛ نقطه مقابل اصلاح طلب، اصولگرا نیست. نقطه ی مقابل اصولگرا، آدم بی اصول و لاابالی است؛ آدمی که به هیچ اصلی معتقد نیست؛ آدم هرهری مذهب است. یک روز منافع او یا فضای عمومی ایجاب می‏کند که بشدت ضد سرمایه گذاری و سرمایه داری حرکت کند، یک روز هم منافع اش یا فضا ایجاب می‏کند که طرفدار سرسخت سرمایه داری شود؛ حتّی به شکل وابسته و نابابش! نقطه ی مقابل اصلاح طلبی، افساد است. بنده معتقد به اصولگرای اصلاح طلبم؛

[19]. همان، ص‏33.

[20]. بررسی تطبیقی عوامل اجتماعی مؤثر بر میزان مشارکت مردم در انتخابات شش دوره ریاست جمهوری پس از انقلاب، داود رضی، مجله علوم انسانی دانشگاه الزهراء، ش‏37 و 38، 1380ش، ص228.

[21]. همان، ص‏223.

منبع: ماهنامه اطلاع‌رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان، شماره 247..





تاریخ ارسال مطلب : شنبه ١٣ دی ١٣٩٩ / شماره خبر : ٤١٦٣٣٢ / تعداد بازدید : 76/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج