چهارشنبه ٢٧ شهريور ١٣٩٨
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > خبر خوان 
ماهنامه مبلغان


سیدجواد حسینی

مظهر وفا و فداكاری عباس علیه السلام

امام سجاد علیه السلام فرمود: «رحم الله عمی العباس فلقد آثر وابلی وفدی اخاه بنفسه حتی قطعت یداه؛ خداوند رحمت كند عمویم عباس را كه حقیقتا ایثار و جانبازی نمود و جانش را فدای برادر نمود تا آنجا كه دستهایش قطع شد.»

یادم ز وفای اشجع الناس آید // وز چشم ترم سوده الماس آید
آید به جهان اگر حسین دگری // هیهات برادری چو عباس آید
وفا از بارزترین صفات مردان تاریخ و نشانه قوت دین و قدرت امانت داری است. وفا دژ مستحكمی است كه انسان را تا پایان خط در مسیر راه نگه می دارد.» (1)
در وفا و فداكاری نیز حضرت عباس سرآمد روزگار و الگوی پاكان وفادار، و فداكاران ایثارگر است.

1. رد امان نامه:
رد امان نامه ابن زیاد و شمر - كه قبلا به آن اشاره شد - نشانه وفای عباس است.

2. اعلان وفاداری در شب عاشورا:
در شب عاشورا امام حسین علیه السلام در خطبه معروف خود فرمود: «من به همه شما رخصت رفتن دادم؛ پس همه آزادید بروید و بیعتی كه از جانب من به گردن شما بود برداشتم و این شب كه شما را فرا گرفته فرصتی است، آن را شتر رهوار خود كنید و به هر سو كه می خواهید بروید.» آنگاه چراغ را خاموش كرد و فرصت خوبی برای رفتن بود.
اولین كسی كه وفای كامل خود را ابراز داشت، حضرت عباس وفادار بود: «فبدا القول العباس بن علی علیه السلام فقال له: لم نفعل ذلك؟ النبقی بعدك؟ لا ارانا الله ذلك ابدا؛ آنگاه عباس، فرزند علی آغاز به سخن نمود، پس به امام حسین علیه السلام عرض كرد: برای چه این كار را انجام دهیم؟ آیا برای آنكه بعد از شما باقی باشیم؟ نه، خدا این را [یعنی جدایی از شما را] هرگز به ما نشان ندهد.» (2)
شاها من ار به عرش رسانم سریر فضل // مملوك این جنابم و محتاج این درم
گر بركنم دل از تو و بردارم از تو مهر // این مهر بر كه افكنم و این دل كجا برم

3. اوج وفا در شط فرات:
حضرت عباس علیه السلام بعد از شهادت علی اكبر می خواست به میدان برود، اما برادر به او اجازه میدان رفتن نداد، بعد از اصرار زیاد فرمود: مقداری آب برای كودكان بیاور.
پیشانی حسینش را بوسید و به سوی فرات حركت كرد، مشك را پر از آب كرد، خود نیز تشنه بود، می خواست آب بنوشد: «فذكر عطش الحسین ومن معه فرقی الماء؛ (3) سپس به یاد تشنگی حسین و همراهان [و كودكان] افتاد، پس آب را [روی آب] ریخت.» و بر خود خطاب كرد:
یا نفس من بعد الحسین هونی // وبعده لا كنت ان تكونی
هذا الحسین وارد المنون // و تشربین بارد المعین تالله ما هذا فعال دینی (4)
«ای نفس! بعد از حسین خواری و ذلت بر تو باد و بعد از او [حسین علیه السلام] تو نباید باشی تا زنده بمانی، حسین در آستانه مرگ قرار گرفته و تو آب خنك و گوارا می نوشی؟ به خدا قسم این كار دین [و آیین] من نیست.»
آنگاه فریاد برآورد: «والله لا اذوق الماء وسیدی الحسین عطشانا؛ (5) به خدا قسم آب نمی نوشم در حالی كه آقای من حسین تشنه است.»

عباس بی وفا تو نبودی كنون چه شد // نوشی تو آب مانده حسینت در انتظار

اعتراف دشمن به وفای عباس
هنگامی كه وسایل غارت شده كربلا را به شام نزد یزید بردند، در میان آنها پرچم بزرگی بود. یزید و حاضران در مجلس دیدند همه پرچم سوراخ و صدمه دیده، ولی دستگیره آن سالم است. یزید پرسید: «این پرچم را چه كسی حمل می كرد؟» گفته شد: «عباس بن علی» یزید از روی تعجب و تجلیل از آن پرچم سه بار برخاست و نشست و گفت:
«انظروا الی هذا العلم فانه لم یسلم من الطعن والضرب الا مقبض الید التی تحمله؛ به این پرچم بنگرید، [كه بر اثر صدمات] نیزه و زدن [شمشیر] جایی از آن سالم نمانده جز دستگیره آن كه [پرچمدار] آن را با دست حمل می كرده است.»
سالم ماندن دستگیره پرچم، نشان از آن دارد كه پرچمدار تمام ضربات نیزه و شمشیر را كه بر دستش وارد می شده تحمل می كرده ولی پرچم را رها نساخته است.
آنگاه یزید گفت: «ابیت اللعن یا عباس، هكذا یكون وفاء الاخ لاخیه؛ لعن [و ناسزا] را از خودت دور ساختی ای عباس! [و ناسزا زیبنده تو نیست] . این چنین است [رسم و معنای] وفاداری برادر نسبت به برادرش.» (6)
آری، وفای حضرت عباس آن قدر فراوان و در حد اعلاست كه پلیدترین دشمنان او هم نمی توانند آن را انكار كنند.
پنج امامی كه ترا دیده اند // دست علم گیر تو بوسیده اند
چشم خداوند چو دست تو دید // بوسه زد و اشك زچشمش چكید

وفا و فداكاری عباس در سخنان معصومین علیهم السلام
1. امام سجاد علیه السلام فرمود: «رحم الله عمی العباس فلقد آثر وابلی وفدی اخاه بنفسه حتی قطعت یداه؛ خداوند رحمت كند عمویم عباس را كه حقیقتا ایثار و جانبازی نمود و جانش را فدای برادر نمود تا آنجا كه دستهایش قطع شد.» (7)
2. امام صادق علیه السلام فرمود:
«اشهد لقد نصحت لله ولرسوله ولاخیك فنعم الاخ المواسی؛ شهادت می دهم كه تو برای خدا و رسولش و برادرت خیرخواهی نمودی، پس تو چه نیكو برادر فداكار بودی.» (8)
3. امام زمان علیه السلام در زیارت ناحیه مقدسه خطاب به عمویش عباس می فرماید: «السلام علی ابی الفضل العباس المواسی اخاه بنفسه؛ سلام بر ابوالفضل العباس كه با جان خویش با برادر همدردی [و برای او فداكاری] نمود.»


پی نوشت:

1) عناوین برگرفته از روایات است. ر. ك: منتخب میزان الحكمه، محمدی ری شهری، ص 542.
2) همان، ص 400.
3) كبریت الاحمر، ص 159؛ منتخب التواریخ، ص 258.
4) ر. ك: ناسخ التواریخ، ج 2، ص 345.
5) بحارالانوار، ج 45، ص 41؛ ترجمه مقتل ابی مخنف، ص 97.
6) دین و تمدن، ج 1، ص 288 و ر. ك: سوگنامه آل محمد صلی الله علیه و آله، ص 300.
7) بحارالانوار، ج 44، ص 298؛ تنقیح المقال، ج 2، ص 128.
8) مفاتیح الجنان، زیارتنامه حضرت عباس علیه السلام.

منبع : ماهنامه اطلاع رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان شماره46.





تاریخ ارسال مطلب : دوشنبه ١٨ شهريور ١٣٩٨ / شماره خبر : ٣٣٣٠٨٦ / تعداد بازدید : 1740/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج