پنج شنبه ١٦ ارديبهشت ١٤٠٠
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > خبر خوان 
ماهنامه مبلغان


عبد الكريم پاك نيا تبريزي

امام حسين علیه السلام احياگر نماز

امام حسين علیه السلام آن چنان به نماز، ذكر و دعا عشق دارد كه مي خواهد شبي را از دشمن مهلت بگیرد و به نماز و نيايش بپردازد و اين در حالي است كه با صلابت تمام در مقابل خواسته هاي نامشروع دشمن ايستاده است و مقاومت مي كند.

در زيارت وارث بعد از توصيف مقامات عالي امام حسين علیه السلام به اين جمله مي رسيم: «أَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلَاةَ وَ آتَيْتَ الزَّكَاةَ وَ أَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَيْتَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ أَطَعْتَ اللَّهَ حَتَّى أَتَاكَ الْيَقِين ؛1 من شهادت مي دهم كه تو نماز را اقامه كردي و زكات را پرداختي و امر به معروف و نهي از منكر نمودي و تا آخرين لحظة زندگي در اطاعت خدا بودي!»
خود حضرت ابا عبد الله علیه السلام در تفسير آية شريفة «الَّذينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ»؛2 «ياران خدا همان كساني اند كه هرگاه در روي زمين به آنها قدرت بخشيديم، نماز را برپا مي دارند.» فرمود: اين آيه دربارة ما اهل بيت پيامبر علیهم السلام است.3
نازم به عاشقي كه در عشق باز كرد
در خاك و خون تپيدن او كشف راز كرد

تا هر بشر بداند اهميت نماز
با خون، وضو گرفت و شروع نماز كرد4

امام حسين علیه السلام در نماز «وَتر» اين دعا را مي خواند: «اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَرَى وَ لَا تُرَى وَ أَنْتَ بِالْمَنْظَرِ الْأَعْلَى وَ إِلَيْكَ الرُّجْعَى وَ الْمُنْتَهَى وَ لَكَ الْآخِرَةُ وَ الْأُولَى اللَّهُمَّ إِنَّا نَعُوذُ بِكَ أَنْ نَذِلَّ أَوْ نَخْزَى؛5 خداوندا! تو مي بيني و ديده نمي شوي، و در جايگاه بلندي قرار داري، و بازگشت همه به سوي تو است، و دنيا و آخرت از آن تو مي باشد. خداوندا! از اينكه ذليل و خوار شويم، به تو پناه مي بريم.»
امام علیه السلام در مناجات ديگري چنين نجوا مي كند: «اللَّهُمَّ مَنْ أَوَى إِلَى مَأْوًى فَأَنْتَ مَأْوَايَ وَ مَنْ لَجَأَ إِلَى مَلْجَإٍ فَأَنْتَ مَلْجَئِي اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اسْمَعْ نِدَائِي وَ أَجِبْ دُعَائِي وَ اجْعَلْ عِنْدَكَ مَئَابِي وَ مَثْوَايَ وَ احْرُسْنِي فِي بَلْوَايَ مِنِ افْتِنَانِ الِامْتِحَانِ وَ لَمَّةِ الشَّيْطَانِ... إِنَّكَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ ؛6 بارالها! هر كس در پي پناهي است؛ تو پناه مني! و هر كس در پی دلارامی است؛ تو دلارام مني! بارالها! برمحمّد و آل محمّد درود فرست، و نيايشم را بشنو و دعايم را پاسخ گو، و بازگشت گاه و اقامت گاه مرا نزد خود قرار ده و مرا در غوغاي آزمونهاي زندگيم و از امتحانات گوناگون و پيچيده، و آشفتگي وسوسه هاي شيطان نگهدار! حقّا كه تو از تمام رحم كنندگان رحم كننده تري.»
امام سجاد علیه السلام درباره نمازهاي پدر بزرگوارش فرموده است: «كَانَ يُصَلِّي فِي الْيَوْمِ وَ اللَّيْلَةِ أَلْفَ رَكْعَةٍ؛7 پدرم در هر شبانه روز، هزار ركعت نماز مي خواند.»
شب مردان خدا روز جهان افروز است

روشنان را به حقيقت شب ظلماني نيست8

آغاز قيام با نماز و از مسجد
بعد از آنكه امام حسين علیه السلام حاضر به بيعت با وليد (حاكم مدينه) نگرديد، در شب 28 رجب سال شصت هجري، نيمه شب به مسجد النبي صلی الله علیه و آله آمد: «فَقَامَ يُصَلِّي فَأَطَالَ فَنَعَسَ وَ هُوَ سَاجِدٌ فَجَاءَهُ النَّبِيُّ وَ هُوَ فِي مَنَامِهِ فَأَخَذَ الْحُسَيْنَ وَ ضَمَّهُ إِلَى صَدْرِهِ وَ جَعَلَ يُقَبِّلُ بَيْنَ عَيْنَيْهِ وَ يَقُولُ بِأَبِي أَنْتَ كَأَنِّي أَرَاكَ مُرَمَّلًا بِدَمِكَ بَيْنَ عِصَابَةٍ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ يَرْجُونَ شَفَاعَتِي مَا لَهُمْ عِنْدَ اللَّهِ مِنْ خَلَاقٍ يَا بُنَيَّ إِنَّكَ قَادِمٌ عَلَى أَبِيكَ وَ أُمِّكَ وَ أَخِيكَ وَ هُمْ مُشْتَاقُونَ إِلَيْكَ وَ إِنَّ لَكَ فِي الْجَنَّةِ دَرَجَاتٍ لَا تَنَالُهَا إِلَّا بِالشَّهَادَةِ فَانْتَبَهَ الْحُسَيْنُ علیه السلام مِنْ نَوْمِهِ بَاكِياً؛9 نماز خواند و با قبر رسول خدا صلی الله علیه و آله خداحافظي كرد، پس بعد از نماز در حال سجده به خواب رفت و پيامبر در عالم خواب، او را به سينه چسباند و میان دو چشم آن حضرت را بوسید و به او فرمود: پدرم به فدای تو! گویا تو را می بینم که بین گروهی از امت من که امید شفاعت مرا دارند، غرقه به خون هستی؛ ولی این گونه مردم، بهره ای از خیر، نزد خدا ندارند. ای پسرم! تو پیش پدر و مادر و برادرت که مشتاق تو هستند می آیی و برای تو در بهشت، درجه ای است که به آن نائل نمی شوی مگر با شهادت و امام حسین علیه السلام در حالی که گریان بود از خواب بیدار شد.»


مسجد الحرام، مركز دعوت به قيام
امام در مرحلة بعديِ قيام به مكه آمد، مسجد الحرام را پايگاه خود قرار داد و بعد از نماز در مسجد به سخنراني و آگاهي بخشيدن به مردم پرداخت. اساساً تمام قيامهاي الهي از مسجد و اماكن مقدس آغاز مي شود، همچنان كه حضرت ولي عصر(عج) نيز در عصر ظهور از مسجد الحرام حركت الهي خود را شروع مي كند. «احمد بن اعثم كوفي» از تاريخ نگاران قرن سوم مي نويسد: «چون امام حسين علیه السلام به مكه رسيد، مردم خوشحال شدند. امام علیه السلام بعد از استقرار و در چهار ماهي كه (شعبان، رمضان، شوّال، ذي قعده و چند روز از ذي الحجه) در مكه بود، مؤذني معين كرد كه در اوقات نماز با صداي بلند، اذان مي گفت و مردم جمع مي شدند و بعد از اقامة نماز به سخنان و روشنگريهاي امام حسين علیه السلام در موضوعات روز، به ويژه دربارة اهداف و فلسفة قيام عاشورا گوش فرا مي دادند.»10


منتظران نماز امام حسين علیه السلام
كوفيان از جمله: سليمان بن صرد خزاعي، مسيّب بن نجيبه، رفاعة بن شدّاد، حبيب بن مظاهر و عبد الله بن وائل، در نامة خود به امام حسين علیه السلام به دنبال اقامه نماز با امام بودند. آنان در دعوت نامة خود نوشتند: «ما امام و رهبري جز تو نداريم. به سوي ما بيا! رهبري و امامت ما را بپذير! شايد خداوند به وسيلة تو اجتماع ما را بر اساس حق گرد آورد.»
نعمان بن بشير، حاكم كوفه، در قصر فرمانداري به سر مي برد، ما نزد او اجتماع نمي كنيم. «وَ لَسْنَا نُجْمَعُ مَعَهُ فِي جُمُعَةٍ وَ لَا جَمَاعَةٍ وَ لَا نَخْرُجُ مَعَهُ فِي عِيدٍ؛11 و در نماز جمعه و جماعت او شركت نمي نماييم، و همراه او براي نماز عيد حركت نمي كنيم.» اگر خبر حركت تو به سوي ما برسد، ما نعمان را از كوفه اخراج مي كنيم تا به سوي شام برود، سلام و رحمت و بركات خدا بر تو اي پسر رسول خدا صلی الله علیه و آله، و بر پدرت كه قبل از تو بود و حول و قوّتي جز از ناحية عنايت خداي عليّ اعلي نيست.»

نماز در مقابل سپاه حرّ
حضرت ابا عبد الله علیه السلام بعد از حركت به سوي كوفه در هر منزل و مقامي برنامه هايش را با اوقات نماز تنظيم مي كرد و سخنانش را بعد از نماز بيان مي فرمود.
در منزل «شراف» حرّ همچنان راه را بر امام علیه السلام بسته بود. هنگام نماز ظهر شد. آن حضرت به «حجاج بن مسروق» دستور داد تا اذان بگويد، و چون هنگام گفتن اقامه و وقت خواندن نماز شد، امام لباس پوشيد و نعلين بر پا كرد و براي نماز بيرون آمد، حمد و ثناي خداي را بجا آورد و رهنمودهاي لازم را به سپاه حرّ بيان فرمود. آنان در مقابل سخنان برحقّ امام علیه السلام خاموش گشتند و كسي از آنان سخن نگفت. حضرت به مؤذن فرمود: اقامه بگو! و نماز برپا شد. امام علیه السلام از حرّ پرسيد: آيا مي خواهي تو هم با همراهان خود، نماز بخواني؟ عرض كرد: نه؛ بلكه شما نماز بخوان، ما نيز پشت سر شما نماز مي خوانيم. آن گاه نماز به امامت امام حسين علیه السلام خوانده شد.
چون هنگام نماز عصر شد، امام حسين علیه السلام دستور فرمود تا آمادة رفتن شوند. همراهان حضرت، آمادة حركت شدند. سپس به منادي خود دستور داد براي نماز عصر آواز دهد و اقامة نماز گفته شد. امام حسين علیه السلام پيش ايستاد و نماز عصر خواند و چون سلام داد به سوي آن مردم برگشت و حمد و ثناي خداي را بجا آورد و سخنراني ديگري ايراد فرمود.12


من عاشق نمازم!
عصر روز تاسوعا «عمر سعد» فرمان حمله داد. حضرت ابو الفضل علیه السلام از سوي امام حسين علیه السلام مأمور گرديد تا از آن جفاكاران ستم پيشه براي شب عاشورا مهلت بگيرد و جنگ به روز بعد موكول شود. حضرت ابا عبد الله علیه السلام انگيزة خويش را از تأخير انداختن جنگ، به برادرش عباس علیه السلام چنين بيان داشت: «يَا عَبَّاس! اِرْكَبْ بِنَفْسِي أنْتَ! يَا أخِي اِرْجِعْ إِلَيْهِمْ فَإِنْ اِسْتَطَعْتَ أنْ تُؤَخِّرَهُمْ إِلَى الْغُدْوَةِ وَ تَدْفَعَهُمْ عَنَّا الْعَشِيَّةَ؛ لَعَلَّنَا نُصَلِّي لِرَبِّنَا اللَّيْلَةَ وَ نَدْعُوهُ وَ نَسْتَغْفِرْهُ فَهُوَ يَعْلَمُ أنِّي قَدْ اُحِبُّ الصَّلَاةَ لَهُ وَ تِلَاوَةَ كِتَابِهِ وَ كَثْرَةَ الدُّعَاءِ وَ الْاِسْتِغْفَار؛13 برادرم، عباس! جانم به فدايت! سوار شو و به سوي آنان برو و اگر توانستي جنگ را تا صبح فردا به تأخير انداز و امشب آنان را از ما دور كن، شايد ما بتوانيم امشب در پيشگاه پروردگارمان به نماز، دعا و استغفار بپردازيم. او (خدا) خوب مي داند كه من پيوسته نماز براي او و تلاوت قرآنش و بسيار دعا كردن و طلب آمرزش خواستن از درگاهش را دوست مي دارم.»
آن تابش بي غروب در پهنه دشت
از معركه كرب و بلا باز نگشت

بگذشت ز هرچه داشت حتي سر و جان
اما ز نماز خويش هرگز نگذشت14

امام حسين علیه السلام آن چنان به نماز، ذكر و دعا عشق دارد كه مي خواهد شبي را از دشمن مهلت بگیرد و به نماز و نيايش بپردازد و اين در حالي است كه با صلابت تمام در مقابل خواسته هاي نامشروع دشمن ايستاده است و مقاومت مي كند.


نماز شب عاشورائيان
اصحاب بزرگوار، عارف و تقواپيشة امام حسين علیه السلام همگي در شب عاشورا خود را در عبادت خالصانه و نمازهاي عاشقانه غرق كرده بودند. زمزمه هاي ذكر ركوع، سجود، قيام و قعود عاشقانة آنان همانند سر و صداي زنبور عسل به گوش مي رسيد. «سيد بن طاووس» مي نويسد: «وَ بَاتَ الْحُسَيْنُ وَ أَصْحَابُهُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ وَ لَهُمْ دَوِيٌّ كَدَوِيِّ النَّحْلِ مَا بَيْنَ رَاكِعٍ وَ سَاجِدٍ وَ قَائِمٍ وَ قَاعِدٍ؛15 شب عاشورا امام حسين علیه السلام و يارانش بيدار ماندند و نواي اين مناجاتيان چون نغمة زنبورهاي عسل، روح پاك را نوازش مي داد. آنان در حال ركوع و سجود و قيام و قعود بودند.»
امام سجاد علیه السلام فرمود: «فَقَامَ لَيْلَتَهُ كُلَّهَا يُصَلِّي وَ يَسْتَغْفِرُ وَ يَدْعُو وَ يَتَضَرَّعُ وَ قَامَ أَصْحَابُهُ كَذَلِكَ يُصَلُّونَ وَ يَدْعُونَ وَ يَسْتَغْفِرُونَ؛16 تمام شب را (امام حسين علیه السلام و اصحابش) به نماز، استغفار، دعا، زاري و ندبه مشغول بودند.»
در آن شب گروهي از سپاهيان عمر سعد، زمزمة دلنواز مناجات و نماز شب ياران امام حسين علیه السلام را شنيدند، و ساعتي ايستاده، بدان ناله هاي دلپذير و طنين دل انگيز سحري كه با نسيم سپيده دم همراه بود، گوش فرا دادند. آن ناله هاي سوزنده اثر كرد و يكباره از يزيد دست كشيدند و به امام حسين علیه السلام پيوستند، و بامدادان، همگي به شهادت رسيدند.17


بعد از نماز صبح عاشورا
آنگاه كه امام حسين علیه السلام نماز صبح روز عاشورا را بجاي آورد، رو به سوي ياران نمازگزارش پس از حمد و سپاس خداوند به آنان چنين فرمود: خداوند به شهادت شما در اين روز، اذن داده است و بر شماست صبر و شكيبايي.18
حضرت در اين گفتار حكيمانه دو نكته را تذكر مي دهد: يكي اصل شهادت كه به امر پروردگار است و ديگري پايداري و استقامت در برابر دشمن كه هر دو نكته با نماز، ارتباط مستقيم دارد؛ چرا كه روح استقامت و پايداري در جهاد بايد از همان نماز و ارتباط با پروردگار به دست بيايد و از عبادت و معنويت نيرو بگيرد كه: «وَاسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلَاة».19
سپس چون امام علیه السلام در مقابل خويش موجي خروشان از دشمنان خيانتكار را ديد، دستها را به سوي آسمان بلند كرد و با توكلِ خالصانه به خداوند، اين دعا را خواند:
«اللَّهُمَّ أَنْتَ ثِقَتِي فِي كُلِّ كَرْبٍ وَ أَنْتَ رَجَائِي فِي كُلِّ شِدَّةٍ وَ أَنْتَ لِي فِي كُلِّ أَمْرٍ نَزَلَ بِي ثِقَةٌ وَ عُدَّةٌ كَمْ مِنْ هَمٍّ يَضْعُفُ فِيهِ الْفُؤَادُ وَ تَقِلُّ فِيهِ الْحِيلَةُ وَ يَخْذُلُ فِيهِ الصَّدِيقُ وَ يَشْمَتُ فِيهِ الْعَدُوُّ أَنْزَلْتُهُ بِكَ وَ شَكَوْتُهُ إِلَيْكَ رَغْبَةً مِنِّي إِلَيْكَ عَمَّنْ سِوَاكَ فَفَرَّجْتَهُ [عَنِّي ] وَ كَشَفْتَهُ فَأَنْتَ وَلِيُّ كُلِّ نِعْمَةٍ وَ صَاحِبُ كُلِّ حَسَنَةٍ وَ مُنْتَهَى كُلِّ رَغْبَةٍ؛20 خدايا! تو در هر غم و اندوه، پناهگاه و در هر پيشامد ناگوار، مايه اميد، و در هر گرفتاري، سلاح و ملجأ من هستی، چه بسيار غمهاي كمرشكن كه دلها در برابرش آب و راه هر چاره در مقابلش مسدود مي گردد، غمهاي جانكاهي كه با ديدن آنها دوستان، دوري می جستند و دشمنان به شماتت زبان مي گشودند، در چنين مواقعي تنها به پيشگاه تو شكايت آورده و از ديگران قطع اميد نموده ام و تو بودي كه به داد من رسيده و اين كوه هاي غم را برطرف كرده و از اين امواج اندوه نجاتم بخشيده اي. خدايا! تويي صاحب هر نعمت و تويي آخرين مقصد و مقصود من!»


پی نوشت:

1) بحار الانوار، علامه مجلسي، موسسه الوفاء، بيروت، 1403ق، ج‏‏98، ص‏360.
2) حج/ 41.
3) البرهان في تفسير القرآن، سيد هاشم بحراني، مؤسسة البعثه، تهران، 1416ق، ج‏‏3، ص‏892، ذيل آيه.
4) كريمي مراغه‏اي.
5) كنز العمال، متقي هندي، مؤسسة الرسالة، بيروت، 1401‏ق، ج‏‏8، ص‏82، ح 21992.
6) مهج الدعوات ومنهج العبادات، سيد بن طاووس، دار الذخائر، قم، 1411ق، ص‏49.
7) فلاح السائل و نجاح المسائل، سيد بن طاووس، بوستان كتاب، قم، ص‏269.
8) حافظ.
9) بحار الانوار، علامه مجلسي، ج‏‏44، ص‏312.
10) كتاب الفتوح، احمد بن اعثم كوفي، دار الاضواء، بيروت، بی‏تا، ج‏‏5، ص‏25؛ موسوعه كلمات الامام الحسين علیه السلام، نشر معروف، قم، 1416 ق، ص‏371.
11) اللهوف علي قتلي الطفوف، سيد بن طاووس، ص‏34.
12) الارشاد، محمد بن محمد بن نعمان، كنگره شيخ مفيد، قم، 1413ق، ج‏2، ص‏79.
13) مقتل ابو مخنف، ابو مخنف ازدي، نشر كتابخانة آيت الله نجفي، قم، 1398 ق، ص‏106و تاريخ طبري، ابن جرير طبري، نشر اعلمي، بيروت، 1403ق، ج‏‏4، ص‏315.
14) سيف الله خادمي.
15) اللهوف، سيد بن طاووس، ص‏172.
16) ارشاد مفيد، شيخ مفيد، كنگره شيخ مفيد، تهران، ج‏2، ص‏93 و اللهوف، سيد بن طاووس، ص‏91.
17) در سوگ امير آزادي، گوياترين تاريخ كربلا، ابن نما حلی، نشر حاذق، قم، 1380ش، ص‏192: «فَكَانَ لَهُمْ فِي تِلْكَ اللَّيْلَةَ دَوِيٌّ كَالنَّحْلِ مِنَ الصَّلاَةِ وَ التَّلَاوَةِ فَجَاءَ اِلَيْهِمْ جَمَاعَةٌ مِنْ اَصْحَابِ عُمَرِ بْنِ سَعْدٍ...» مثير الأحزان، ابن‏نما الحلي، مدرسه امام مهدي(عج)، قم، 1406‏ق، ص‏52.
18) «إِنَّ الْحُسَيْنَ علیه السلام صَلَّى بِأَصْحَابِهِ الْغَدَاةَ ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَيْهِمْ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ قَدْ أَذِنَ فِي قَتْلِكُمْ فَعَلَيْكُمْ بِالصَّبْر» بحار الانوار، علامه مجلسي، ج‏‏45، ص‏86.
19) سخنان حسين بن علي علیهما السلام از مدينه تا كربلا، محمد صادق نجفي، نشر اسلامي، قم، 1376‏ش، ص‏158‏ـ160.
20) الارشاد، ج‏‏2، ص‏96.

منبع: ماهنامه اطلاع رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان شماره159.





تاریخ ارسال مطلب : سه شنبه ٥ دی ١٣٩١ / شماره خبر : ٣٠٨٨٣٥ / تعداد بازدید : 3480/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
کاربر مهمان
1391/10/05 19:28
0
0
good
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج