شنبه ٢٨ مهر ١٣٩٧
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > تحقیقات،مقالات > معارف اسلامی > مباحث قرآنی 
ماهنامه مبلغان
سنّت تعمیم -3
دانسته شد که سنّت تعمیم، سنّتی عام و فراگیر است و دنیا و آخرت و خیر و شرّ را در بر می‏گیرد، چنان که موارد و مصداقها و راه و روشهای سنّت تعمیم در زندگی مردم بسیار است.
سنّت تعمیم -2
علت تعمیم خشنودی یا ناخشنودی به خاطر حبّ و بغض است. اگر آدمی به کردار گروهی راضی و خشنود باشد، در عملشان شریک است؛ چه خیر باشد و چه شرّ؛ اگر کردار شرّ باشد، کیفر و مجازات خواهد شد و اگر عملش خیر باشد، به او ثواب و پاداش می‏دهند. اگر انسان بر گروهی (به سبب عملکردشان) خشم گیرد، از آنان بیزاری و تبرّی جسته است.
سنّت تعمیم -1
یکی از سنتهای الهی سنّت تعمیم است. سنّت تعمیم بدین معناست که اگر آدمی از کردار گروهی راضی و خشنود باشد، در عملشان شریک بوده و به آنها ملحق می‌شود و خشم و نارضایتی وی نیز حساب او را از کسانی که دوست ندارد و از عملشان ناراضی است، جدا می‏کند.
در مکتب تفسیر امام محمد باقر(علیه السلام) 1-7
در فرهنگ قرآنی بدترين نوع تكبر، استكبار در برابر پروردگار متعال است. به این جهت، در این آیه می‏فرماید: «فَمَا اسْتَكانُوا لِرَبِّهِمْ» انسان سنگدل به جايى مى‏رسد كه در برابر خداى بزرگ، هرگز خضوع، تضرّع و ناله نمى‏كند.
در مکتب تفسیر امام محمد باقر(علیه السلام) 1-6
«(اى پيامبر! به منافقان) بگو: آيا براى ما جز يكى از دو نيكى (فتح يا شهادت) را انتظار داريد؟ ولى ما منتظريم كه عذاب خداوند يا از سوى خودش يا به دست ما به شما برسد، پس شما منتظر باشيد، ما نيز با شما در انتظار مى‏مانيم.»
در مکتب تفسیر امام محمد باقر(علیه السلام) 1-5
هر يك از نعمتهاى الهى امانتى از امانات او هستند، به ویژه پستهاى اجتماعى و مخصوصاً جایگاه حكومت که از مهم‏ترين امانات است. امامین صادقین(علیهما السلام) در تفسير این آيه صريحاً فرموده‏اند: ولايت و حكومت را به اهلش واگذاريد!
در مکتب تفسیر امام محمد باقر(علیه السلام) 1-4
اعتقاد به رجعت از ويژگیهاى مكتب اهل‏بيت(علیهم السلام) است و شیعیان با الهام از قرآن و سنت بر اين باورند كه گروه‏هايى از پيشينيان در هنگام ظهور امام زمان(علیه السلام) به اين دنيا باز خواهند گشت، سپس دوباره قبض روح شده و در روز قيامت محشور خواهند شد.
در مکتب تفسیر امام محمد باقر(علیه السلام) 1-3
«إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ ءَامَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَوةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكَوةَ وَ هُمْ رَاكِعُونَ»[1]؛ «سرپرست و ولىّ شما، تنها خداست و پيامبر او و آنها كه ايمان آورده‏اند؛ همانها كه نماز را برپا مى‏دارند و در حال ركوع زكات مى‏دهند.»
در مکتب تفسیر امام محمد باقر(علیه السلام) 1-2
در قرآن کریم برای بیان حاکمیت مطلق خداوند بر جهان هستی، گاهی از کلمۀ مُلک استفاده شده و گاهی از کلمۀ ملکوت. مثلاً در این آیه می‏فرماید: «فَسُبْحانَ الَّذي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْ‏ء»؛ «منزّه است خدايى كه مالكيّت و فرمانروايى همه چيز به دست اوست.» و می‏فرماید:«وَ لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدير»؛ «و حكومت آسمانها و زمين از آن خداست و خدا بر همه چيز تواناست.»
در مکتب تفسیر امام محمد باقر(علیه السلام) 1-1
هفتم ذى‏الحجه يادآور شهادت جانسوز پنجمين پيشواى شيعيان جهان، امام محمد باقر(علیه السلام) است. آن گرامى در سوم صفر سال 57ق در مدينۀ منوره ديده به جهان گشود و بعد از 57 سال زندگى پرافتخار و تلاش براى پاسدارى از ارزشهاى وحيانى اسلام، در هفتم ذى‏الحجه سال 114ق به فرمان «هشام بن عبدالملك» دهمين خليفۀ بنى‏اميه، مسموم و در شهر مدينه به شهادت رسيد.

2 3 4 5 6 7 8 9 10 صفحه بعدی >>