دوشنبه ٢٠ آذر ١٣٩٦
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > تحقیقات،مقالات > معارف اسلامی > احکام 
ماهنامه مبلغان


چند مساله مورد ابتلا-1

نکاتی در مورد روزه

نکته هایی در احکام اسلامی وجود دارد که معمولاً مخاطبان آنها را نمی دانند و با شنیدن این نکته ها از گوینده، انگیزه آنان برای آمدن به مجلس بیان احکام و گوش فرا دادن بیشتر می شود...

رحیم شمیم

نکته اول
طبق فتوای بسیاری از مراجع معظم تقلید، سن بلوغ برای دختران تمام شدن 9 سال قمری و برای پسران تمام شدن 15 سال قمری است. با توجه به این که هر سال قمری برابر با 354 روز و 6 ساعت و در نتیجه به مقدار 10 روز و 18 ساعت از سال شمسی کمتر است، سن بلوغ دختران طبق سال شمسی تقریباً و احتیاطاً ـ نه دقیقاً ـ برابر با 8 سال و 8 ماه و 20 روز سن بلوغ پسران برابر با 14 سال و 6 ماه و 15 روز خواهد شد.
شایان ذکر است که برخی از مراجع تقلید به نکته ای در این زمینه تصریح کرده و فرموده اند:
«سن بلوغ برای دختران تمام شدن 9 سال قمری است، و اگر قدرت انجام تکالیفی مانند روزه را ندارد، این گونه تکالیف ـ به جهت قدرت نداشتن ـ از آنان ساقط و برداشته می شود و در آینده باید آنها را قضا کنند. ولی چنان چه بتوانند به طور منفصل و ناپیوسته، مثلاً به صورت دو روز در میان روزه بگیرند، باید همین کار را انجام دهند. »(1)

نکته دوم
طبق فتوای حضرت امام خمینی (قدس سره) و برخی دیگر، یکی از ملاکها و معیارهای نگرفتن روزه، ضرر داشتن روزه برای انسان است، نه مریض بودن انسان. بنابراین، در صورتی که شخصی سالم و تندرست باشد، چنان چه روزه بگیرد و روزه برای او ضرر داشته باشد، نباید روز بگیرد. از سوی دیگر، اگرشخصی مریض باشد، ولی روز گرفتن برای وی ضرری نداشته باشد، باید روزه بگیرد.(2)

نکته سوم
برخی از روزه داران گمان کرده اند که اگر بخواهند پیش از ظهر به مسافرت بروند، می توانند در صبح همان روز و در خانه خود، روزه شان را باطل کنند. مثلاً چای و صبحانه بخورند. در حالی که طبق نظر بسیاری از مراجع معظم تقلید، باید روزه دار صبر کند تا به حد ترخص برسد؛ یعنی، به جایی برسد که دیوارهای شهر را نبیند و صدای اذان آن را نشنود، آن گاه می توان روزه خود را باطل کند. چنان چه پیش از رسیدن به حد ترخص، روزه اش را باطل کند، قضای آن را باید بگیرد و بنابراحتیاط کفاره نیز بر او واجب می شود.(3)

نکته چهارم
در رساله های توضیح المسائل مراجع معظم تقلید، مانند مساله 1657 رساله حضرت امام خمینی«ره» نوشته شده است:
«بو کردن گیاهان معطر برای روزه دار مکروه است. »
برخی گمان کرده اندکه استفاده از بوی خوش و عطر زدن برای روزه دار مکروه و ترک آن بهتر و دارای ثواب است؛ در حالی که این چنین نیست و مراجعی مانند حضرت امام خمینی«ره» فرموده است: « عطر زدن و استفاده از بوی خوش برای روزه دار نه تنها مکروه نیست بلکه هدیه و ارمغانی برای اوست. اما خوش بو شدن با مشک برای روزه دار کراهت دارد و نبوییدن بوی غلیظ هم ـ در صورتی که به حلق برسد ـ برای وی بهتر است. »(4)

نکته پنجم
برخی از مردم به گمان این که فطریه مهمان در شب عید فطر بر عهده میزبان است، مهمان به خانه خود دعوت نمی کنند، در صورتی که گاهی دادن فطریه این گونه مهمانان در شب عید فطر ـ با توجه به شرایط آن ـ بر عهده میزبان و صاحب خانه نخواهد بود، زیرا شرایط آن طبق نظر تعدادی از مراجع تقلید عبارت است از:
1ـ مهمان پیش از غروب شب عید فطر بر صاحب خانه وارد شود. بنابراین، فطریه مهمانی که پس از غروب وارد می شود، بر صاحب خانه واجب نیست.
2ـ مهمان با رضایت میزبان آمده باشد.
3ـ مهمان نان خور میزبان محسوب شود.
از این رو، چون بیشتر این گونه مهمان ها با یک شب غذا خوردن در خانه میزبان نان خور او محسوب نمی شوند، فطریه آنان بر صاحب خانه واجب نمی شود و خود مهمان باید فطریه خودش را بدهد. البته ـ به طور مثال ـ اگر مهمان از شب بیستم ماه رمضان تا شب عید فطر در خانه میزبان افطار کرده و غذا خورده باشد یا از شب عید فطر تا ده شب پس از آن می خواهد میهمان صاحب خانه باشد، به طوری که عرفاً نان خور او محسوب شود، در این صورت است که صاحب خانه باید فطریه میهمان را بدهد.(5)


پی نوشت :

1) توضیح المسائل مراجع، به کوشش محمدحسن بنی هاشمی خمینی، 2ج، چاپ اول، قم، دفتر انتشارات اسلامی، 1377، ج2، ص779، مساله 3.
2) تحریر الوسیله، آیت الله العظمی حاج سیدروح الله موسوی خمینی، 2 جلد، قم، موسسه مطبوعاتی اسماعیلیان (چاپ افست از روی چاپ دوم مطبعه الاداب نجف، 1390) . ج1، ص293، مساله 1.
3) توضیح المسائل مراجع، همو، ج1، ص894، 895، مساله 1721.
4) تحریرالوسیله، ج1، ص288، مسئله1.
5) توضیح المسائل مراجع، ج2، ص173،175. 1995ـ1997، العروه الوثقی، همو، ج2، ص355ـ356؛ فصل 2.

منبع : ماهنامه اطلاع رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان شماره12.





تاریخ ارسال مطلب : جمعه ٢٩ خرداد ١٣٩٤ / شماره خبر : ٣٥٨٣٩٧ / تعداد بازدید : 1277/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج