پنج شنبه ٠٢ آذر ١٣٩٦
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > تحقیقات،مقالات > تاریخ > تاریخ معصومین > امام حسین علیه السلام 
ماهنامه مبلغان


مراثی حضرت اباعبدالله الحسین(علیه السلام) و شهدای کربلا -12

شام غریبان (آتش گرفتن خیمه ‏ها)

امام صادق(علیه السلام) فرمود: «چهار هزار فرشته روز عاشورا از محضر خداوند متعال درخواست کمک به امام حسین(علیه السلام) کردند؛ اما به آنها اجازه داده نشد. دوباره تقاضا کردند، این بار اجازه دادند. وقتی به کربلا آمدند، با تعجب دیدند بدن قطعه قطعۀ عزیز زهرا(علیها السلام) روی زمین افتاده و خیمه‏ ها آتش گرفته است، عرضه داشتند: دیگر به عالم بالا بر نمی‏گردیم. حضرت فرمود: تا روز قیامت در کربلا می‏ مانند و گریه می‏ کنند.»

مرثیه دوازدهم: شام غریبان
 (آتش گرفتن خیمه ‏ها)

مقدمه

«السَّلَامُ عَلَى مَنْ نُكِثَتْ ذِمَّتُهُ، السَّلَامُ عَلَى مَنْ هُتِكَتْ حُرْمَتُهُ، السَّلَامُ عَلَى مَنْ أُرِیقَ بِالظُّلْمِ دَمُهُ[1]

عصر عاشورا که گلها چیده شد
اشکها جاری ز جام دیده شد
کوفیان از کین شرار افروختند
خیمه‏‌ها را بهر غارت سوختند
 

امام صادق(علیه السلام) فرمود: «چهار هزار فرشته روز عاشورا از محضر خداوند متعال درخواست کمک به امام حسین(علیه السلام) کردند؛ اما به آنها اجازه داده نشد. دوباره تقاضا کردند، این بار اجازه دادند. وقتی به کربلا آمدند، با تعجب دیدند بدن قطعه قطعۀ عزیز زهرا(علیها السلام) روی زمین افتاده و خیمه‏‌ها آتش گرفته است، عرضه داشتند: دیگر به عالم بالا بر نمی‏گردیم. حضرت فرمود: تا روز قیامت در کربلا می‏مانند و گریه می‏کنند.»[2] ما نیز در کنار ملائکه الهی اشک بریزیم و ناله بزنیم.

متن مرثیه

کوفیان از کین شرار افروختند
خیمه‏‌ها را بهر غارت سوختند
کودکان در کوه و صحرا در به در
ناله‏شان هم ساغر خون جگر
خالی از مهر پدر آغوشها
غرق در خون و دریده گوشها
رویشان از راه کین نیلی شده
نیلگون از ضربت سیلی شده
کربلا از وردشان شد منجلی
از ندای یا محمد یا علی
 

در هر جنگی، این قانون وجود دارد که چند گروه از طرفین جنگ باید در امان باشند؛ سالخورده‏ها، بیماران، زنها و بچه‏ها؛ اما در کربلا با زن و بچه‏های امام حسین(علیه السلام) چه کردند! وحشیانه به خیمه‏‌ها حمله کردند، خیمه‏‌ها را آتش زدند، یک عده زنهای داغدیده و فرزند و همسر از دست داده، یک عده دختران یتیم و بی پدر! چه کنند؟

«فَخَرَجْنَ حَوَاسِرَ مُسَلَّبَاتٍ حَافِیاتٍ بَاكِیاتٍ؛[3] زنان با سر و پای برهنه و جامه به یغما رفته و شیون كنان بیرون آمدند.» همه با پای برهنه و مقنعه از دست رفته و چشم گریان، ناله‏کنان از خیمه‏‌ها بیرون دویدند. هر کس به طرفی فرار می‏کرد. نه به زنها رحم کردند، نه به بچه‏ها. مقنعه از سرشان می‏کشیدند. اگر دستبندی به دست می‏دیدند، می‏کشیدند. خلخال از پای دختران می‏ربودند. با تازیانه دختران یتیم را دنبال می‏کردند و می‏زدند.

مرحوم علامه مجلسی(ره) می‏فرماید: فاطمه دختر امام حسین(علیه السلام)می‏گوید: شخصی از دشمن دیدم به سوی من می‏آید. فرار کردم. گمان کردم از دست او نجات پیدا می‏کنم؛ ولی دیدم پشت سرم می‏آید. وقتی به من رسید، چنان با دسته نیزه‏اش به شانه‏ام زد که با صورت به زمین افتادم. گوشواره‏ام را کشید. بیهوش شدم. وقتی به هوش آمدم، دیدم عمه‏ام زینب(علیها السلام) بالای سرم نشسته و گریه می‏کند: «قُومِي نَمْضِي مَا أَعْلَمُ مَا جَرَى عَلَى الْبَنَاتِ وَ أَخِيكِ الْعَلِيلِ فَقُمْتُ؛[4] برخيز تا برويم، من نمي‏دانم بر سر دختران و برادر مریض تو چه آمده است، پس من برخاستم.»

پایان مرثیه

دشمنت کشت؛ ولی نور تو خاموش نگشت
آری آن جلوه که فانی نشود، نور خداست
 

 


____________________________________________________
پی نوشت ها:

[1]. فرازی از زیارت عاشورای غیر معروفه امام حسین(علیه السلام)؛ المزار الکبیر، ابن مشهدی، ص499.

[2]. «إِنَّ أَرْبَعَةَ آلَافِ مَلَكٍ هَبَطُوا یرِیدُونَ الْقِتَالَ مَعَ الْحُسَینِ بْنِ عَلِی(علیه السلام) فَلَمْ یؤْذَنْ لَهُمْ فِی الْقِتَالِ فَرَجَعُوا فِی الِاسْتِئْذَانِ وَ هَبَطُوا وَ قَدْ قُتِلَ الْحُسَینُ(علیه السلام) فَهُمْ عِنْدَ قَبْرِهِ شُعْثٌ غُبْرٌ یبْكُونَهُ إِلَى یوْمِ الْقِیامَةِ وَ رَئِیسُهُمْ مَلَكٌ یقَالُ لَهُ مَنْصُورٌ.» أمالی، شیخ صدوق، ص638.

[3]. اللهوف، ص133.

[4]. بحار الانوار، ج45، ص61.

منبع : ماهنامه اطلاع رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان، شماره 207.





تاریخ ارسال مطلب : چهارشنبه ١٢ مهر ١٣٩٦ / شماره خبر : ٣٩٤٤٤٠ / تعداد بازدید : 150/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج