چهارشنبه ٢٧ دی ١٣٩٦
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > تحقیقات،مقالات > تاریخ > تاریخ معصومین 
ماهنامه مبلغان


برخورد پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) با ایجاد رعب و وحشت در مردم توسط تندروها(1)

برخورد پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) با ایجاد رعب و وحشت

پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) با افراد تندرو که موجب رعب و وحشت در جامعه اسلامی می‌شدند و مردم بی‌دفاع و بی‌گناه را بدون دلیل شرعی به قتل رسانده، اموال آنها را به سرقت می‌بردند، به شدت برخورد می‌کرد و حتی از نگاه ترس‌آور به دیگران، از ترساندن مردم با سلاح، شمشیر یا چاقو، از کشتن زنان و کودکان اهل حرب و تکفیر کسانی که اظهار اسلام می‌کردند نیز به شدت نهی می‌کرد. این امر نشانگر اهمیت دادن به مردم از سوی رسول خدا(صلی الله علیه و آله) است.

برخورد پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) با ایجاد رعب و وحشت در مردم توسط تندروها(1)

اداره کل فرق و ادیان ـ وحید خورشیدی

مقدمه

پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) با افراد تندرو که موجب رعب و وحشت در جامعه اسلامی می‌شدند و مردم بی‌دفاع و بی‌گناه را بدون دلیل شرعی به قتل رسانده، اموال آنها را به سرقت می‌بردند، به شدت برخورد می‌کرد و حتی از نگاه ترس‌آور به دیگران، از ترساندن مردم با سلاح، شمشیر یا چاقو، از کشتن زنان و کودکان اهل حرب و تکفیر کسانی که اظهار اسلام می‌کردند نیز به شدت نهی می‌کرد. این امر نشانگر اهمیت دادن به مردم از سوی رسول خدا(صلی الله علیه و آله) است. بنابراین، طبق سنت نبوی(صلی الله علیه و آله) باید با افراد تندرو و افراطی که موجب رعب و وحشت در جامعه می‌شوند، برخورد جدی شود.

امروزه، یکی از چالش‌های پیش روی دنیای اسلام، مسئله افراطیون و تندروهای تکفیری است. این افراد به نام اسلام، اعمال و رفتارهایی را انجام می‌دهند که با آموزهای دین مبین اسلام همخوانی ندارد. بدون تردید اهدافی که اینها با نام اسلام و عمل به سنت نبوی(صلی الله علیه و آله) دنبال می‌کنند، چیزی جز رسیدن به شهرت، قدرت کاذب، هواپرستی و امیال نفسانی نیست. تکفیری‌های وهابی، داعشی و غیره با ایجاد رعب و وحشت و کشتن افراد بی‌گناه، به ویژه کودکان و زنان بی‌دفاع، امنیت جامعه را به خطر انداخته، جان و مال و ناموس مردم را بر خود حلال می‌دانند، در حالی از نظر دین مبین اسلام، نه تنها مال، جان و ناموس مسلمان؛ بلکه کافر ذمی نیز در جامعه اسلامی باید در امان باشد. بنابراین، ضرورت چنین اقتضا می‌کند تا روش و سیره نبوی(صلی الله علیه و آله) در خصوص برخورد با تندروها مورد بررسی قرار گیرد و روشن شود کاری که امروزه افراطیها به اسم نبی مکرم اسلام(صلی الله علیه و آله) در بلاد اسلامی انجام می‌دهند، شباهتی به رفتار آن حضرت ندارد و اگر خود پیامبر(صلی الله علیه و آله) بودند، با آنان مبارزه و برخورد جدی می‌کردند.

ترساندن دیگران

در منابع معتبر و فراوان اهل سنت نقل شده که پیامبر(صلی الله علیه و آله)، از ترساندن مردم به شدت نهی کرده است. نقل شده است: شخصی دیگری را که در مسیر مسافرتی به خواب رفته بود، با برداشتن نیزه یا ریسمانش به صورت ناگهانی ترساند. پیامبر(صلی الله علیه و آله) بعد از آگاه شدن از موضوع، ناراحت شد و از این کار به شدت انتقاد کرد.

در سنن ابی داود روایت چنین نقل شده است:

«حدثنا محمد بن سُلَیمَانَ الْأَنْبَارِی ثنا بن نُمَیرٍ عن الْأَعْمَشِ عن عبداللَّهِ بن یسَارٍ عن عبد الرحمن بن أبی لیلی قال حدثنا أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صلی الله علیه وسلم أَنَّهُمْ کانُوا یسِیرُونَ مع النّبی صلّی الله علیه و سلّم فَنَامَ رَجُلٌ منهم فَانْطَلَقَ بَعْضُهُمْ إلی حَبْلٍ معه فَأَخَذَهُ فَفَزِعَ فقال رسول اللَّهِ صلّی الله علیه و سلّم: لَا یحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ یرَوِّعَ مُسْلِمًا؛[1] عبد الرحمن گوید: اصحاب پیامبر(صلی الله علیه و آله) برای ما نقل کردند که با حضرت به مسافرت می‌رفتند که شخصی از آنان خوابش برد. بعضی از آنها به طرف ریسمانی که همراه آن شخص بود رفته و آن را گرفتند، پس آن شخص ترسید. پیامبر(صلی الله علیه و آله) فرمود: بر مسلمان حلال نیست که مسلمانی را بترساند.»

این روایت را «البانی» صحیح دانسته[2] و با عبارت دیگر در مسند احمد بن حنبل چنین نقل شده است:

«حدثنا عبداللَّهِ حدثنی أبی ثنا عبداللَّهِ بن نُمَیرٍ ثنا الأَعْمَشُ عن عبداللَّهِ بن یسَارٍ الجهنی عن عبد الرحمن بن أبی لَیلَی قال: حدثنا أَصْحَابُ رسول اللَّهِ صلّی الله علیه و سلّم انهم کانُوا یسِیرُونَ مع رسول اللَّهِ صلّی الله علیه و سلّم فی مَسِیرٍ فَنَامَ رَجُلٌ منهم فَانْطَلَقَ بَعْضُهُمْ إلی نَبْلٍ معه فَأَخَذَهَا فلما اسْتَیقَظَ الرَّجُلُ فَزِعَ فَضَحِک الْقَوْمُ فقال ما یضْحِککمْ فَقَالُوا لاَ الا انا أَخَذْنَا نَبْلَ هذا فَفَزِعَ فقال رسول اللَّهِ صلی الله علیه وسلم لاَ یحِلُّ لِمُسْلِمٍ ان یرَوِّعَ مُسْلِماً؛[3]عبد الرحمن گوید: اصحاب پیامبر(صلی الله علیه و آله) نقل می‌کنند با حضرت به جایی می‌رفتند که یک نفر از آنها در مسیر خوابش برد. عده‌ای از آنان به کنار او رفته و نیزه او را برداشتند. زمانی که شخص بیدار شد، ترسید و جمعیت نیز خندیدند. حضرت فرمود: برای چه می‌خندید؟ گفتند: ما نیزه این شخص را برداشتیم، پس ترسید. در این هنگام فرمود: ترساندن مسلمان بر مسلمان دیگر حلال نیست.»

«مقدسی» این روایت را نقل کرده و در خصوص سندش می‌گوید: «أخرجه أبو داود و أحمد و هو صحیح؛[4] این روایت را ابو داود و احمد نقل کرده‌اند و آن روایت صحیحی است.» البانی نیز می‌گوید: «رواه الطبرانی فی الکبیر و رواته ثقات؛[5] این روایت را طبرانی در الکبیر نقل کرده و تمام روات آن ثقه هستند.»

این روایت بیانگر این نکته است که نباید کاری کرد دیگران احساس ترس کنند، حتی اگر ترساندن به شوخی و دوستانه باشد. حال منش کسانی که ادعای پیروی رسول خدا(صلی الله علیه و آله) را دارند و نام ایشان را یدک می‌کشند؛ ولی مردم، به ویژه زنان و کودکان را با ایجاد رعب و وحشت، قتل و کشتار و سوزاندن می‌ترسانند، بر خلاف آیین اسلام است. 

نگاه ترس‌آور به دیگران

پیامبر(صلی الله علیه و آله) برای ایجاد امنیت و آرامش در جامعه به مردم توصیه می‌فرمود که در نگاه کردن نیز مراقب باشند تا مبادا کسی از نگاه و ظاهر آنها احساس ترس کند.

«هیثمی» روایتی را چنین نقل کرده است: «عبدالله بن عمرو قال: قال رسول الله صلّی الله علیه و سلّم: من نظر إلی مسلم نظرة یخیفه فی‌ها بغیر حق أخافه الله یوم القیامة؛[6] پیامبر(صلی الله علیه و آله) فرمود: کسی که به مسلمانی طوری نگاه کند تا او را بترساند و این ترس نیز غیر حق باشد، خداوند روز قیامت او را می‌ترساند.»

«بغدادی» نیز روایت دیگری را چنین آورده است:

«عن أبی هریرة قال قال رسول الله صلی الله علیه وسلم من نظر إلی أخیه المسلم نظرة مخیفة من غیر حق اخافه الله یوم القیامة[7]

در «معجم الاوسط» طبرانی نیز نقل شده است:

«رسول الله صلی الله علیه و سلّم یقول: من أخاف مؤمناً بغیر حق کان حقاً علی الله أن لا یؤمنه من أفزاع یوم القیامة؛[8]پیامبر(صلی الله علیه و آله) پیوسته می‌فرمود: کسی که مؤمنی را بدون حق بترساند، بر خداوند لازم  است که او را از ترسهای قیامت در امان ندارد.» پیامبر(صلی الله علیه و آله) آنقدر به این مسئله حساس بود که حتی نگاهی را که مایه ترس و وحشت دیگران می‌شود نیز نمی‌پذیرد. حال این اهل تکفیر و افراطیون که پرچم «محمد رسول الله(صلی الله علیه و آله)» را بر دوش خود حمل می‌کنند و با ظاهری خوفناک بین مردم حاضر می‌شوند و مردم را می‌ترسانند، آیا بویی از منش و سیره نبوی(صلی الله علیه و آله) برده‌اند؟

ترساندن با سلاح

امروزه تکفیری‌ها، به ویژه گروه‌های منحوس داعش، القاعده و طالبان با در دست داشتن شمشیر و اسلحه در دل مردم ایجاد رعب و وحشت کرده، موجب اذیت و آزار و شکستن حرمت مسلمانان می‌شوند و می‌خواهند بدین وسیله قدرت خود را به رخ دیگران بکشند. این در حالی است که در سیره نبوی(صلی الله علیه و آله) این روش مورد نهی واقع شده است. در روایات معتبره اهل سنت نقل شده است که پیامبر(صلی الله علیه و آله) می‌فرماید: کسی که با شمشیر دیگران را بترساند، مورد لعن ملائکه است.

مسلم چنین نقل می‌کند:

«قال أبو الْقَاسِمِ صلّی الله علیه و سلّم من أَشَارَ إلی أَخِیهِ بِحَدِیدَةٍ فإن الْمَلَائِکةَ تَلْعَنُهُ حتی یدَعَهُ وَ إِنْ کان أَخَاهُ لِأَبِیهِ وَ أُمِّهِ؛[9]پیامبر(صلی الله علیه و آله) فرمود: کسی که با آهن (مثل شمشیر، برای ترساندن) به برادرش اشاره کند، فرشتگان او را مورد لعن قرار می‌دهند تا اینکه این کارش را ترک کند. هرچند او برادر تنی‌اش باشد.»

«مبارک فوری» در توضیح این روایت می‌گوید:

«من أشار علی أخیه  فی الدین (بحدیدة) أی بسلاح کسکین و خنجر و سیف و رمح (لعنه الملائکة) أی دعت علیه بالطرد و البعد عن الرحمة؛[10] کسی که به برادر دینی خود با آهن آلات مانند چاقو، خنجر، شمشیر و نیزه اشاره کند، ملائکه او را لعن کنند؛ یعنی علیه او دعا می‌کنند به اینکه مطرود درگاه الهی شود و از رحمت خدا دور گردد.»

«نووی» از این روایت حرمت ترساندن دیگران را استفاده کرده و در ذیل آن می‌گوید: «فیه تأکید حرمة المسلم و النهی الشدید عن ترویعه و تخویفه و التعرض له بما قد یؤذیه... و سواء کان هذا هزلاً و لعباً أم لا، لأن ترویع المسلم حرام بکل حال... و لعن الملائکة له یدلّ علی أنه حرام؛[11] این روایت تأکید بر حفظ حرمت مسلمان و نهی شدید از ترساندن و تعرض به او به چیزی که او را می‌ترساند، دارد... و فرق ندارد که این ترساندن به شوخی و بازی باشد یا جدی؛ زیرا ترساندن مسلمان در هر حال حرام است... و لعن ملائکه نیز دلالت بر حرمت دارد.» مؤلف کتاب «بریقة محمودیة» نیز همین معنی را فهمیده است.[12]

در روایت دیگری آمده است:

«حدثنا مُحَمَّدٌ أخبرنا عبد الرَّزَّاقِ عن مَعْمَرٍ عن هَمَّامٍ سمعت أَبَا هُرَیرَةَ عن النبی صلّی الله علیه و سلّم قال: لَا یشِیرُ أحدکم علی أَخِیهِ بِالسِّلَاحِ فإنه لَا یدْرِی لَعَلَّ الشَّیطَانَ ینزغ فی یدِهِ فَیقَعُ فی حُفْرَةٍ من النَّارِ؛[13] ابوهریره می‌گوید: نبی اکرم(صلی الله علیه و آله) فرمود: هیچ یک از شما با اسلحه به سوی برادر مسلمانش اشاره نکند؛ زیرا او نمی‌داند، شاید شیطان باعث شود تا به دست او ضربه‌ای وارد گردد و در نتیجه، در چاهی از جهنم بیفتد.»

این نکته که نباید با سلاحی که از ابزار میدان جنگ است، به مردم اشاره کرد، برای پیامبر(صلی الله علیه و آله) آنقدر حائز اهمیت است که حتی به کسانی که با سلاح وارد مسجد یا بازار می‌شدند، تأکید می‌فرمود که در این مکانها مواظب نیزه و تیر خود باشند و آنها را از دید مردم پنهان بدارند تا مبادا کسی با دیدن آن مضطرب یا مجروح شود و یا احساس ترس کند.

«بخاری» در این خصوص چنین نقل کرده است:

«حدثنا محمد بن الْعَلَاءِ حدثنا أبو أُسَامَةَ عن بُرَیدٍ عن أبی بُرْدَةَ عن أبی مُوسَی عن النّبی صلّی الله علیه و سلّم قال: إذا مَرَّ أحدکم فی مَسْجِدِنَا أو فی سُوقِنَا وَمَعَهُ نَبْلٌ فَلْیمْسِک علی نِصَالِهَا أو قال فَلْیقْبِضْ بِکفِّهِ أَنْ یصِیبَ أَحَدًا من الْمُسْلِمِینَ منها بشیء؛[14]ابوموسی اشعری می‌گوید: نبی اکرم(صلی الله علیه و آله) فرمود: هر کس با نیزه از مساجد یا بازارهای ما می‌گذرد، باید سرِ نیزه‌ها را محافظت کند. مبادا چیزی از آن به مسلمانی اصابت کرده (و او را زخمی نماید).»

بنابراین، در سیره پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) ترساندن مسلمان، هرچند به شوخی یا با سلاح گرم و سرد مانند چاقو، و حتی با اشاره باشد، حرام است؛ زیرا این کار موجب اذیت و آزار مسمانان و استحقاق لعن ملائکه می‌شود، بنابراین کسانی که امروزه با در دست داشتن انواع سلاح‌ها و با شعار «لا اله الا الله محمد رسول الله»، مردم را می‌ترسانند و موجب شکسته شدن حرمت آنان می‌شوند، روشی غلط و حرام دارند و دین مبین اسلام از آنها بیزار است.

کشتن زنان و کودکان اهل حرب

یکی از روش‌هایی که تکفیری‌ها برای ترساندن مردم و تسلط بر آنها اتخاذ می‌کنند، کشتن زنان و کودکان بی‌گناه است، در حالی که وقتی پیامبر(صلی الله علیه و آله) به جنگ با کفار می‌رفتند، به لشکریان خود تأکید می‌کردند که از کشتن زنان و کودکان (حتی کفار حربی) خوداری کنند.

«بخاری» نقل می‌کند:

«حدثنا إِسْحَاقُ بن إبراهیم قال: قلت لِأَبِی أُسَامَةَ حَدَّثَکمْ عُبَیدُ اللَّهِ عن نَافِعٍ عن بن عُمَرَ رضی الله عنهما قال: وُجِدَتْ امْرَأَةٌ مَقْتُولَةً فی بَعْضِ مَغَازِی رسول اللَّهِ صلی الله علیه وسلم فَنَهَی رسول اللَّهِ صلّی الله علیه و سلّم عن قَتْلِ النِّسَاءِ وَ الصِّبْیانِ؛[15] عبدالله بن عمر روایت می‌کند که در یکی از غزوات نبی اکرم(صلی الله علیه و آله) جنازه زنی که کشته شده بود، دید، پس حضرت از کشتن زنان و کودکان نهی فرمود.»

نووی بعد از نقل این روایت، می‌گوید: «أجمع العلماء علی العمل بهذا الحدیث و تحریم قتل النساء و الصبیان إذا لم یقاتلوا؛[16] علما بر عمل به این روایت و تحریم کشتن زنان و کودکان در صورتی که جنگ نکنند، اجماع کرده‌اند.»

سرخسی نیز می‌گوید: «أن الشرع نهی عن قتل النساء و الصبیان من أهل الحرب؛[17] شرع از کشتن زنان و کودکان اهل حرب نهی کرده است.»

طبق این روایات، وقتی کشتن زنان و کودکان اهل حرب که در حال جنگ با اسلام هستند، حرام است، پس این تندورها و تکفیریها که به اسم اسلام، نه تنها زنان و کودکان مسیحی؛ بلکه مسلمانان را می‌کشند، با تکیه بر چه مبنا و مذهبی این کار را می‌کنند؟ آیا این روش اسلام است؟ یا اینکه آنان به فکر منافع و به دنبال هواهای نفسانی خویش هستند؟ شکی در این نیست که کارشان بر خلاف گفتار و رفتار نبی مکرم اسلام(صلی الله علیه و آله) است و آنها منافقانه در پی رسیدن به آمال و هواهای نفسانی خود هستند.

ادامه دارد...

____________________________________________________

پی‌نوشت‌ها:

[1]. سنن أبی داود، ابو داود سلیمان بن الأشعث سجستانی (متوفای 275ق)، تحقیق: محمد محیی الدین عبد الحمید، نشر دار الفکر، بیروت، ج4، ص301.

[2]. صحیح الترغیب و الترهیب، محمد ناصر الدین ألبانی، مکتبة المعارف، ریاض، ج3، ص42.

[3]. مسند أحمد بن حنبل، ابو عبدالله أحمد بن حنبل شیبانی (متوفای 241ق)، مؤسسة قرطبة، مصر، ج5، ص362.

[4]. الآداب الشرعیة و المنح المرعیة، شمس الدین مقدسی، عالم الکتب، ج3، ص301.

[5]. صحیح الترغیب و الترهیب، ج3، ص42.

[6]. مجمع الزوائد، ابوالحسن نور الدین علی بن أبی بکر هیثمی (متوفای 807ق)، دار الریان للتراث - دار الکتاب العربی، قاهرة –بیروت، 1407ق، ج6، ص253.

[7]. تاریخ بغداد، ابوبکر أحمد بن علی بن ثابت الخطیب بغدادی (متوفای 463ق)، دار الکتب العلمیة، بیروت، ج9، ص222.

[8]. المعجم الأوسط، ابوالقاسم سلیمان بن أحمد بن أیوب طبرانی (متوفای 360ق)، تحقیق: طارق بن عوض الله بن محمد و عبد المحسن بن إبراهیم الحسینی، نشر دار الحرمین، قاهره، 1415ق، ج3، ص24.

[9]. صحیح مسلم، ابوالحسین مسلم بن الحجاج نیسابوری (متوفای 261ق)، تحقیق: محمد فؤاد عبد الباقی، دار إحیاء التراث العربی، بیروت، ج4، ص2020.

[10]. تحفة الأحوذی، ج6، ص317.

[11]. شرح النووی علی صحیح مسلم، محیی الدین أبو زکریا یحیی بن شرف بن مر بن جمعة بن حزام نووی (متوفای 676ق)، دار إحیاء التراث العربی، بیروت، چاپ دوم، 1392ق، ج16، ص169.

[12]. بریقة محمودیة، أبو سعید محمد بن محمد خادمی (متوفای 1156ق)، طبق برنامه الجامع الکبیر، ج5، ص401.

[13]. صحیح بخاری، محمد بن إسماعیل بخاری (متوفای 256ق)، تحقیق: د. مصطفی دیب البغاء، دار ابن کثیر، الیمامة بیروت، چاپ دوم، 1407ق/1987م، ج6، ص2592.

[14]. همان، ص2592.

[15]. همان، ج3، ص1098.

[16]. شرح النووی علی صحیح مسلم، ج12، ص48.

[17]. المبسوط، شمس الدین ابوبکر محمد بن أبی سهل سرخسی (متوفای 483ق)، دار المعرفة، بیروت، ج27، ص128.

منبع: ماهنامه اطلاع‌رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان، شماره 209.





تاریخ ارسال مطلب : شنبه ١٨ آذر ١٣٩٦ / شماره خبر : ٣٩٥٧٥٦ / تعداد بازدید : 284/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج