يکشنبه ٠١ بهمن ١٣٩٦
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > تحقیقات،مقالات > معارف اسلامی > نظام اسلامی 
ماهنامه مبلغان


قدرت الله عفّتی

مبارزات حوزه ها قبل از پیروزی انقلاب اسلامی(قسمت اول)

علمای بزرگ شیعه مرزبانانی هستند که هرگاه حاکمان از فرامین الهی تخطّی کرده اند،با نصیحت و تذکر آنها را هدایت نموده اند، که البته گاهی این نصیحتها به برخوردها تبدیل شده است که نمونة بارز آن "جنبش تنباکو" می باشد. این جنبش ابتدا با نصیحت و تذکر شروع شد؛ ولی به قیام علیه استبداد و استعمار تبدیل گردید و سرانجام نیز به پیروزی رسید.

مقدمه

 علمای بزرگ شیعه مرزبانانی هستند که هرگاه حاکمان از فرامین الهی تخطّی کرده اند،با نصیحت و تذکر آنها را هدایت نموده اند، که البته گاهی این نصیحتها به برخوردها تبدیل شده است که نمونة بارز آن "جنبش تنباکو" می باشد. این جنبش ابتدا با نصیحت و تذکر شروع شد؛ ولی به قیام علیه استبداد و استعمار تبدیل گردید و سرانجام نیز به پیروزی رسید.

استعمار انگلیس در این جنبش، کانون قدرت مسلمانان را شناسایی کرد و در صدد حذف آن برآمد، تا مانند  نهضت مشروطه که با طرح فریبندة حمایت از علما و مردم، این نهضت را به انحراف کشاند و در ادامة همان سیاست، «رضاخان قزاق» را به حاکمیت رساند تا به وسیلة او اسلام را از سیاست (مانند ترکیه) جدا سازد؛ اما در همین زمان (1301ش) آیت الله حائری یزدی(رحمه الله)با دعوت علمای بزرگ قم، مانند آیت الله بافقی(رحمه الله)و حمایت آنها، حوزة علمیة قم را تأسیس نمود تا با تربیت علمای بزرگ، سرعت سیر کشور به سوی تباهی را کُند کند.[1]

بعد از ارتحال ایشان، آیت الله بروجردی(رحمه الله)مسیر ایشان در تربیت علمای بزرگ را ادامه داد و علاوه بر آن، علمای بزرگ و مدیران برجستة حوزه اش را در شهرستانها و حتی خارج از ایران مستقرّ می نمود و اغلب در آنجا حوزه نیز تاًسیس می فرمود. در واقع ایشان با این روش در سراسر جهان علمای بزرگی را مستقرّ نمود که در پیشبرد و پیروزی انقلاب اسلامی نقش عمده ای را داشتند.

بعد از ارتحال آیت الله بروجردی(رحمه الله)از سوی حوزة علمیة قم چند تن از مجتهدین به عنوان مرجع تقلید معرفی شدند، از جملهامام خمینی(قدس سره)که حوزة علمیه را در همان مسیر اصلی هدایت می کردند و در مواقع حساس به دولت حاکم تذکر می دادند و نصیحت می کردند.[2]

گاهی این نصیحت ها و تذکرها به جنبش، قیام و یا نهضت تبدیل می شد و گاهی نیز دشمنان این قیامها و یا نهضتها را به انحراف می بردند و موجب شکست روحانیت و متعاقب آن، انزوای روحانیون و دسته بندیهایی در روحانیت می شدند.

دو ضربة سنگین بر پیکر روحانیت و انقلابیون آنها را به چند گروه تقسیم نمود:

1. اولین ضربه در نهضت مشروطه بر آنها وارد شد. نهضت مشروطه را روحانیت ایجاد کرد؛ ولی دستهای پنهان استعمار آن را به انحراف برد. انگلیس شیخ فضل الله نوری(رحمه الله)رهبر مشروطة مشروعه را با دست خود ایرانیان اعدام کرد. همین شکست سنگین عدة زیادی از روحانیون را به انزوا برد و این عده در هر مسئله ای به تقیه تمسک می کردند.

2. ضربة دوم به روحانیت در نهضت ملی نفت وارد شد؛ زمانی که مصدق با حمایت آیت الله کاشانی و ایستادگی دلیرانة مردم به نخست وزیری رسید؛ ولی ناگهان مسیر حرکت نهضت را تغییر داد، تا جایی که مجلس را منحل نمود و از آیت الله کاشانی نیز جدا شد. لذا کار انقلاب با کودتای آمریکاییها (همان آمریکایی که مصدق به آنها تکیه می کرد) به شکست انجامید. با این شکست عده ای از انقلابیون نهضت ملی نفت به انزوا رفتند که از جملة آنها شیخ محمود حلبی، مؤسس انجمن حجتیه بود.

با این نگاه، روحانیت بعد از ارتحال آیت الله بروجردی به چهار گروه تقسیم شدند:

الف)انجمن حجتیه:

روحانیونی که دین را از سیاست جدا می دانستند؛ یعنی شاه و حکومتش را قبول داشتند، و تنها مبارزة آنها با «بهائیت» بود. اینان نه تنها در برابر ظلمهای رژیم پهلوی هیچ اقدامی نمی کردند؛ بلکه هر اقدامی علیه دولت را منع و در اقدامات مانع تراشی می کردند و می گفتند: باید ظلم و ستم زیاد شود و عالم گیر گردد تا صاحب الزمان (عج) ظهور کند.

بعد از ارتحال آیت الله بروجردی(رحمه الله)از سوی حوزة علمیة قم چند تن از مجتهدین به عنوان مرجع تقلید معرفی شدند، از جملهامام خمینی(قدس سره)که حوزة علمیه را در همان مسیر اصلی هدایت می کردند و در مواقع حساس به دولت حاکم تذکر می دادند و نصیحت می کردند.

اینها معتقد بودند که هر قیام اصلاحی موجب عقب افتادن ظهور حضرت می شود، پس باید جلوی آن گرفته شود. امام خمینی(قدس سره)دربارة این گروه می فرمود: «روحانی نماهایی که قبل از انقلاب دین را از سیاست جدا می دانستند و سر به آستانة دربار می ساییدند، یک مرتبه متدیّن شده، به روحانیون عزیز و شریفی که برای اسلام آن همه زجر و آوارگی و تبعید کشیده اند، تهمت می زنند... تا دیروز مشروب فروشی و فساد و فحشا و فسق و حکومت ظالمان برای ظهور صاحب الزمان(عج) را مفید و راه گشاه می دانستند... دیروز حجتیه ایها مبارزه را حرام کرده بودند و در بحبوحة مبارزات تمام تلاش خود را نمودند تا اعتصاب چراغانی نیمه شعبان را به نفع شاه بشکنند، امروز انقلابی تر از انقلابیون شده اند! ولایتیهای دیروز  که در سکوت و تحجّر خود آبروی اسلام و مسلمین را ریخته اند و در عمل پشت پیامبر و اهل بیت عصمت و طهارت(علیهم السلام)را شکسته اند و عنوان ولایت برایشان جز تکسّب و تعیّش نبوده است، امروز خود را بانی و وارث ولایت نموده اند.»[3]

ب) مقدس نماها:

روحانیونی که فقط افتخارات گذشتگان را برمی شمردند و خود هیج کاری جز اعتراض با زبان دلسوزانه نمی کردند، و در هر مسئلة درگیرانه ای به تقیّه تمسک می نمودند و حتی جلوی اقدامات دیگران را با مقدس مآبی و عوام فریبی با زبان دلسوزی می گرفتند. امام خمینی(قدس سره)دربارة اینها می فرمود: «در جلسة مذاکرة سیاسی که با آقایان بروجردی، حجت، خوانساری و صدر(رحمهم الله)داشتیم، گفتم که قبل از هر کاری تکلیف این مقدس نماها را روشن کنید! با وجود آنها مثل این است که دشمن به شما حمله کرده و یک نفر هم محکم دستهای شما را گرفته باشد... آنها شما را در جامعه ضایع می کنند. شما باید قبل از هر چیزی فکری برای آنها بکنید.»[4]

و نیز می فرمود: «اینها همان مقدس نماهایی هستند که کوزه ای که آقا مصطفی در آن آب خورده بود را آب می کشیدند؛ چون پدرش فلسفه می گفت.»[5]

همانهایی که در هنگام اوج انقلاب که مردم در خیابانها شهید می دادند، علیه انقلاب و انقلابیون اقدام می کردند و در زمانی که مردم در جبهة جنگ بودند، جبهه رفتن را به تهلکه افتادن می دانستند؛ اما بعد از انقلاب و پس از جنگ از امام(قدس سره)انقلابی تر شدند.

ادامه دارد...

 

مطالب مرتبط:


پی نوشت:
[1]. مرجعیت در عرصه اجتماع و سیاست، سید محمد حسن منظور الاجداد، شیرازه، تهران، چاپ اول، 1379ش، ص 319 .

[2]. روزنامه کیهان، 21 فروردین، 1340ش، ص1 و 15.

[3]. صحیفه امام، امام خمینی(رحمه الله)، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام، تهران، چاپ دوم، 1379ش، ج 12، ص 218.

[4]. ولایت فقیه(حکومت اسلامی)، امام خمینی(رحمه الله)، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام، تهران، چاپ دهم، 1379ش، ص 143.

[5]. صحیفه امام، ج 21، ص 279.


منبع: ماهنامه اطلاع رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان شماره 174





تاریخ ارسال مطلب : دوشنبه ١٣ بهمن ١٣٩٣ / شماره خبر : ٣٥٧٩٤٥ / تعداد بازدید : 1845/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج