جمعه ٠٦ اسفند ١٣٩٥
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلي > تحقیقات،مقالات > فرهنگ و اندیشه > خانه و خانواده 


محوریت امام در زندگی / بر مبنای حرکت «حبیب بن مظاهر» از کوفه به کربلا -1

معرفی اجمالی حبیب بن مظاهر

حبیب بن مظاهر از اصحاب پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) بود که در کوفه اقامت گزید و در روزگار خلافت امیر مؤمنان(علیه السلام)، از یاران امام بود و در تمام جنگ‌ها در کنار حضرت شرکت جست.

محوریت امام در زندگی / بر مبنای حرکت «حبیب بن مظاهر» از کوفه به کربلا

سید عباس حسینی باقرآبادی

معرفی اجمالی حبیب بن مظاهر[1]

حبیب بن مظاهر از اصحاب پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) بود که در کوفه اقامت گزید و در روزگار خلافت امیر مؤمنان(علیه السلام)، از یاران امام بود و در تمام جنگ‌ها در کنار حضرت شرکت جست. وی از شخصیت‌های بزرگ کوفه بود که برای دعوت از امام حسین(علیه السلام) به ایشان نامه نوشت. وقتی مسلم بن عقیل(علیه السلام) وارد کوفه شد، حبیب از اولین کسانی بود که سخنانی کوتاه در حمایت از امام(علیه السلام) ایراد نمود و به همراه مسلم بن عوسجه(علیه السلام) برای امام حسین(علیه السلام) از مردم کوفه بیعت ستاند.
هنگامی که ابن زیاد به کوفه آمد و بر مردم سخت گرفت و مردم مسلم(علیه السلام) را تنها گذاشتند و بیعت شکستند، قبیله بنی‏ اسد حبیب و مسلم بن عوسجه(علیهما السلام) را نزد خود پنهان کردند تا به آنها آسیبی نرسد، و هنگامی که امام به کربلا آمد، این دو دوست صمیمی به سوی حضرت رهسپار شدند. در آن فضای پر از اختناق، روزها از چشم جاسوسان و مأموران ابن زیاد پنهان می‎شدند و شب‌ها طیّ طریق می‎کردند تا به اردوی امام حسین(علیه السلام) ملحق شدند.
در روز عاشورا، حبیب فرمانده جناح چپ سپاه بود و زهیر، فرماندهی سمت راست را به عهده داشت. وقتی مسلم بن عوسجه به زمین افتاد، حبیب همراه امام(علیه السلام) به بالین مسلم رفت و به او گفت: ای مسلم! افتادنت بر من سنگین است. مژده باد بر تو به بهشت. مسلم در حالی که به امام(علیه السلام) اشاره می‌کرد، گفت: خدا تو را رحمت کند. به تو سفارش می‏‌کنم که در کنارش جان دهی. حبیب در پاسخ گفت: به خدای کعبه چنین خواهم کرد.
زمانی که امام حسین(علیه السلام) برای ادای نماز از دشمن مهلت خواست، حصین به حبیب حمله کرد؛ ولی حبیب ضربه‌ای به صورت اسب او زد که حصین را بر زمین افکند. یاران آن ستم پیشه، برای نجات او از معرکه مداخله کردند و حبیب نیز با دلیری، بسیاری را کشت. در آن حال «بدیل بن صریم» با شمشیر ضربه‏‌ای به حبیب زد و دیگری با سر نیزه به او حمله برد و وی را به زمین انداخت. حبیب چون می‌خواست برخیزد، حصین شمشیری بر سر او زد و او را به شهادت رساند. کشته شدن حبیب، امام حسین(علیه السلام) را بسیار متأسف و متأثر ساخت؛ زیرا او نزد امام منزلتی والا داشت. آن حضرت فرمود: خودم و یارانم را به خدا وامی‏‌گذارم.[2]


پی‌نوشت :

[1]. در بعضی از کتب رجال به جای مظاهر، مظهر بر وزن مطلق آمده است. مرحوم مامقانی در «تنقیح المقال» می‌گوید: آنچه از نقل و خط بزرگانی از علما مانند شیخ طوسی و شهید ثانی و ابن طاووس به دست می‌آید این است که «مظاهر» با «الف» صحیح است و در متن زیارات و السنة علما نیز چنین استعمال شده است. سپس می‌گوید: به گمان من اگر در بعضی از خطوط علما « مظهر» آمده است، منظور آنان نیز «مظاهر» بوده؛ زیرا در رسم الخط قدیم بعضی از اسماء، دارای الف بوده؛ ولی بدون الف نوشته می‌شد، مانند اسمعیل، اسحق و... (سخنان حسین بن علی(علیهما السلام)، محمد صادق نجمی، دفتر انتشارات اسلامی، قم، 1360ش، ص‏290).

[2]. وقعۀ الطّف، ابو مخنف کوفی، جامعه مدرسین، قم، 1417ق، ص130.

منبع: ماهنامه اطلاع رساني، پژوهشي، آموزشي مبلغان شماره 195.





تاریخ ارسال مطلب : دوشنبه ١٩ مهر ١٣٩٥ / شماره خبر : ٣٨٤١٢١ / تعداد بازدید : 441/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج