جمعه ٠٦ اسفند ١٣٩٥
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلي > تحقیقات،مقالات > فرهنگ و اندیشه > خانه و خانواده 


تربيت فرزند در سيره امام حسين (علیه السلام) 2

اهمیت آموزش دینی فرزندان

در اسلام، کسب دانش مورد سفارش شدید بوده و رهبران دینی پیروان خود را به آموزش و اندوختن دانش، به‌ویژه معارف دینی تشویق کرده‌اند. بر اساس روایات، معلمان و مربیان به‌خصوص آنان که در تعلیم آموزه‌های دینی می‌کوشند، حق بزرگی بر جامعه دارند.

اهمیت آموزش دینی فرزندان و قدردانی از معلمان و مربیان

در اسلام، کسب دانش مورد سفارش شدید بوده و رهبران دینی پیروان خود را به آموزش و اندوختن دانش، به‌ویژه معارف دینی تشویق کرده‌اند.

بر اساس روایات، معلمان و مربیان به‌خصوص آنان که در تعلیم آموزه‌های دینی می‌کوشند، حق بزرگی بر جامعه دارند و باید تلاش صادقانه آنان مورد قدردانی و سپاسگزاری قرار گیرد تا رغبت و انگیزه بیش‌تری بیابند. مرحوم بحرانی در «حلیةالابرار» از شیخ فخر الدین نجفی ـ که از فضلا و زهاد بود ـ نقل کرده است که: «شخصی به نام عبد الرحمان در مدینه، معلم کودکان بود و یکی از فرزندان امام حسين (علیه‌السلام) به نام "جعفر"نزدش آموزش می‌دید. معلم جمله "الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِین"را به جعفر تعلیم داد. هنگامی که جعفر این جمله را برای پدر قرائت کرد، حضرت آن معلم را فراخواند و هزار دینار و هزار حلّه به او هدیه داد. وقتی حضرت به خاطر پاداش زیاد مورد پرسش قرار گرفت، در جواب فرمود: وَ اِنِّی تَسَاوِی عَطِیَّتِی هَذَا بِتَعْلِیمِهِ اَلْحَمْدُ لِلهِ رَبِّ الْعَالَمِین؛ و بخشش من برابر است با یاد دادن «اَلْحَمْدُ لِلهِ رَبِّ الْعَالَمِین توسط او[1]

احترام به انتخاب جوان در امر ازدواج

جوانان به سبب کمی تجربه، به استفاده از تجارب و شنیدن نصایح والدین نیازمندند؛ اما آنان دیگر دوران کودکی و نوجوانی را پشت سر گذاشته و به حدی از رشد رسیده‌اند که خود حق انتخاب داشته، برای خود تصمیم بگیرند. ازاین‌رو، شایسته است والدین در دوران کودکی و نوجوانی زمینه استقلال و قدرت تصمیم‌گیری آنها را در سنین بالاتر فراهم آورده، آنان را چنان تربیت کنند که به سمت انتخاب‌های معقول و تصمیم‌های منطقی پیش روند و مصالح واقعی را بر منافع آنی و زودگذر ترجیح دهند. اگر فرزندان به این حد از رشد و استقلال برسند، باید به آنان اعتماد کرد و به تصمیم‌ها و انتخاب‌های آنان احترام نهاد. جوان در طول زندگی با انتخاب‌های گوناگونی روبه‌رو است و یکی از مهم‌ترین آنها، گزینش همسر است و چنانچه فرزند از قدرت انتخاب صحیح و معقول برخوردار است، باید به وی حق انتخاب داد و از ازدواج‌های تحمیلی پرهیز کرد.

حسن مثنّی[2]، فرزند امام حسن مجتبي (علیه‌السلام) یکی از دختران امام حسين (علیه‌السلام) را خواستگاری کرد. امام حسين (علیه‌السلام) به او فرمود: «اخْتَرْ یَا بُنَیَّ أَحَبَّهُمَا إِلَیْکَ؛ فرزندم! هرکدام را بیش‌تر دوست داری، انتخاب کن.»

حسن مثنّي(علیه‌السلام) شرم کرد و جوابی نداد. آن‌گاه امام فرمود: «من دخترم فاطمه را برایت انتخاب کرده‌ام؛ زیرا او به مادرم فاطمه (علیها السلام) دختر رسول خدا (صلی‌الله علیه و اله) شبيه است

[3]

ملاحظه می‌شود بااینکه حسن مثنّی به احترام عمو و دخترانش به طور مشخص از دختر خاصی خواستگاری نکرد و امر را به عمویش وانهاد؛ ولی امام به انتخاب و علاقه فرزند برادرش اهمیت داد و از او خواست خودش آن همسری را که بیش‌تر دوست دارد، به همسری برگزیند.

تربیت عملی

بی‌تردید مؤثرترین عامل در تربیت اخلاقی و دینی فرزندان، رفتارهای درست والدین است؛ چراکه زبان رفتار از زبان گفتار بسی نافذتر بوده، در عمل آثاری نهفته است که هرگز از گفتار برنمی‌آید. کودک و نوجوانی که پیوسته شاهد اعمال نیک والدین است، غیر مستقیم سرمشق می‌گیرد و به انجام کارهای نیک تشویق می‌گردد. در سیره تربیتی ائمه اطهار (علیهم‌السلام) تربيت با رفتار و کردار، بارزترین بُعد تربیت است. فرزندان ائمه (علیهم‌السلام) با دیدن رفتار آنان سرمشق گرفته، عمل می‌کردند. «شعیب بن عبدالرحمن خزائی» می‌گوید: هنگامی که امام حسين (علیه‌السلام) در کربلا به شهادت رسید، بر دوشش نشانه‌ای وجود داشت. از امام سجاد (علیه‌السلام) درباره آن پرسیدند، حضرت بسیار گریست و فرمود: «این، اثر بارهای غذایی است که پدرم بر دوشش حمل می‌کرد و به خانه تهیدستان می‌برد.»[4]

آری، امام سجاد (علیه‌السلام) پیوسته به این رفتار پدرش عمل کرد. بدین سبب، امام باقر (علیه‌السلام) فرمود: «(پدرم) علی بن الحسين (علیه‌السلام) شبها کیسه نان بر دوش حمل می‌کرد و (به مستمندان) صدقه می‌داد.»[5]

مطالب مرتبط:

-تربيت صحيح فرزندان


پی‌نوشت:

[1]. حلیة الابرار، سید هاشم بحرانی، ناشر دار الکتب العلمیة، قم، 1356 ش، ج1،ص 582.

[2]. در کتب سیره و تاریخ ائمه (علیهم‌السلام) از حسن به‌عنوان یکی از فرزندان امام مجتبي (علیه‌السلام) یاد شده؛‌ و چنین آمده است: «وَأمَّا حَسَنِ بْنِ الْحَسَنِ فَکَانَ خَلِیلاً، رَئِیساً، فَاضِلاً، وَرعاً...» الارشاد، محمد بن محمد مفید، دار الکتب الاسلامیه، تهران، 1337 ش، ص196؛ مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب، مؤسسة الاعلمی للمطبوعات، بیروت، 1388 ش، ج3، ص192 و بحارالانوار، ج44، ص163.

[3]. موسوعه کلمات الامام الحسين (علیه‌السلام)، ص632.

[4]. حلیة الابرار، سید هاشم بحرانی، ج1، ص582.

[5]. مناقب آب ابی طالب، ابن شهر آشوب، ج4، ص 153

منبع: ماهنامه اطلاع‌رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان شماره 178

 





تاریخ ارسال مطلب : چهارشنبه ١٤ مهر ١٣٩٥ / شماره خبر : ٣٦٠٢٥٥ / تعداد بازدید : 1151/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج