يکشنبه ٠٣ بهمن ١٣٩٥
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلي > تحقیقات،مقالات > تاریخ > تاریخ معصومین 


هجرت، عامل بقای دین -3

اهمیت هجرت در احادیث

در احادیث پیشوایان معصوم(علیهم السلام) نیز هجرت به عنوان یک فضیلت و از معیارهای برتری افراد معرفی شده است.

اهمیت هجرت در احادیث

در احادیث پیشوایان معصوم(علیهم السلام) نیز هجرت به عنوان یک فضیلت و از معیارهای برتری افراد معرفی شده است.

حضرت علی(علیه السلام)در معرفی «خبّاب بن‏ارت» و بیان معیارهای برتری او فرموده است: «يَرْحَمُ‏ اللَّهُ‏ خَبَّابَ‏ بْنَ‏ الْأَرَتِ‏ فَلَقَدْ أَسْلَمَ رَاغِباً وَ هَاجَرَ طَائِعاً وَ قَنِعَ بِالْكَفَافِ وَ رَضِيَ عَنِ اللَّهِ وَ عَاشَ مُجَاهِداً؛[1] خدا رحمت کند خباب بن ارت را که از روی میل و رغبت اسلام آورد، و از روی علاقه هجرت کرد، و به زندگی ساده قناعت نمود، و از خدا خشنود بود و همواره مجاهد زیست.»

در این سخن، یکی از دلایل برتری خبّاب، "هجرت" او معرفی شده است.

همچنین حضرت در مورد خودش می‏فرماید:«فَلَا تَتَبَرَّءُوا مِنِّي‏ فَإِنِّي‏ وُلِدْتُ‏ عَلَى الْفِطْرَةِ وَ سَبَقْتُ إِلَى الْإِيمَانِ وَ الْهِجْرَة؛[2]هرگز از من برائت مجویید که من بر فطرت [توحید] تولّد یافته، و در ایمان و مهاجرت بر دیگران پیشی گرفته‏ام». سبقت در هجرت یکی از ملاکهای فضیلت معرفی شده است.

البته می‏دانیم که پیش از هجرت امام علی(علیه السلام) به مدینه، عده‏ای از مسلمانان به «حبشه» و «مدینه» مهاجرت کرده بودند، لذا از این مطلب معلوم می‏شود که منظور حضرت از «سبقت در هجرت»، هجرت به «مدینه» نبوده؛ بکله منظور ایشان سفرهایی است که سالها قبل از هجرت به مدینه، همراه پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) برای تبلیغ دین اسلام، به میان قبایل ساکن در مکه و اطراف آن می‏رفتند. از اینجا نیز اهمیت مسافرتهای علما برای تبلیغ دین روشن می‏گردد.

همه اموری که در راستای هجرت مبلّغان دین باشد، همچون ساماندهی و اعزام آنان، پیگیری امور مربوط به آنان، منزل دادن و میهمان کردن مبلّغان اسلام که به شهرها و روستاهای دور از وطن خود هجرت می‏کنند و هر نوع همکاری نمودن با آنان نیز از علامتهای ایمان بوده، پاداش آنها نزد خدا همانند انصار صدر اسلام خواهد بود.

در برخی روایات، هجرت برای رضای خدا یا حفظ دین، آن قدر با اهمیت تلقّی شده است که مثل جهاد در رکاب رسول خدا(صلی الله علیه و آله)در جنگ «بدر» و سبب ورود به بهشت و همنشینی با پیامبران بزرگ است.

در ضمن حدیثی که امام صادق(علیه السلام)از جدش رسول خدا(صلی الله علیه و آله)نقل کرده، آمده است: «... وَ مَنْ‏ مَاتَ‏ مُهَاجِراً إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ حُشِرَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَعَ أَصْحَابِ بَدْرٍ؛[3] کسی که در حال مهاجرت برای خدا بمیرد، روز قیامت با اصحاب بدر  محشور می‏شود.»

رسول خدا(صلی الله علیه و آله)فرمود:«مَنْ‏ فَرَّ بِدِينِهِ‏ مِنْ‏ أَرْضٍ‏ إِلَى أَرْضٍ وَ إِنْ كَانَ شِبْراً مِنَ الْأَرْضِ اسْتَوْجَبَ الْجَنَّةَ وَ كَانَ رَفِيقَ أَبِيهِ إِبْرَاهِيمَ وَ نَبِيِّهِ مُحَمَّدٍ(صلی الله علیه و آله)‏؛[4]کسی که برای حفظ دین خود از سرزمینی به سرزمین دیگر - حتی به مقدار یک وجب - مهاجرت کند، استحقاق بهشت می‏یابد و یار و همنشین حضرت محمد(صلی الله علیه و آله)و ابراهیم(علیه السلام)خواهد بود.»

از این حدیث معلوم می‏شود که ملاک ارزش هجرت، دوری راه و طیّ مسافت طولانی نیست؛ بلکه ملاک ارزش، همان هجرت درونی است که مقدمه بر هجرت بیرونی و مکانی می‏باشد، لذا اگر کسی در درون خود از گناه و تعلقات مادی و راحت‏طلبی هجرت کند و تصمیم به هجرت مکانی بگیرد و با همین تصمیم از خانه خود خارج شود، به پاداش عظیم هجرت نائل می‏گردد، اگرچه در بین راه مرگش فرا رسد (همانگونه که در آیه 100 سوره نساء اشاره شد).

اصولاً روح هجرت، همان فرار از ظلمت به نور، از کفر به ایمان و از گناه و نافرمانی به اطاعت فرمان خداست، لذا در احادیث می‏خوانیم: مهاجرانی که جسمشان هجرت کرده؛ اما در درون و روح خود هجرتی نداشته‏اند، در صف مهاجران نیستند، و به عکس، آنها که نیازی به هجرت مکانی نداشته‏اند؛ ولی دست به هجرت در درون وجود خود زده‏اند، در زمره مهاجران هستند.

امیرمؤمنان علی(علیه السلام) ضمن خطبه‏ای که اصبغ بن نباته نقل کرده است، می‏فرماید: «وَ يَقُولُ‏ الرَّجُلُ‏ هَاجَرْتُ‏ وَ لَمْ يُهَاجِرْ إِنَّمَا الْمُهَاجِرُونَ الَّذِينَ يَهْجُرُونَ السَّيِّئَاتِ وَ لَمْ يَأْتُوا بِهَا؛[5]گاهی شخصی می‏گوید: مهاجرت کرده‏ام، در حالی که مهاجرت [واقعی] نکرده است؛ مهاجران واقعی کسانی هستند که از گناهان هجرت می‏کنند و مرتکب آنها نمی‏شوند.»

 


پی‌نوشت :

[1]. نهج البلاغه، سید رضی، تصحیح: صبحی صالح، نشر هجرت، قم، 1414 ق، ص 476، حکمت 43.

[2].همان، ص 92.

[3]. کافی، ج 4، ص 548، ذیل حدیث 5.

[4]. مجمع البیان، ج 3، ص 153؛ نور الثقلین، عبد العلی عروسی حویزی، انتشارات اسماعیلیان، قم، چاپ چهارم، 1415ق، ج 1، ص 541؛ بحار الانوار، محمدباقر مجلسی، دار احیاء التراث العربی، بیروت، چاپ دوم، 1403 ق، ج 19، ص31.

[5]. بحار الانوار، ج 68، ص 232 و ج 97، ص 99؛ سفینة البحار، شیخ عباس قمی، دار الاسوه، ایران، چاپ دوم، 1416ق، ج 8، ص 628، ماده «هجر».

منبع: ماهنامه اطلاع رساني، پژوهشي، آموزشي مبلغان شماره 197.





تاریخ ارسال مطلب : سه شنبه ١٦ آذر ١٣٩٥ / شماره خبر : ٣٨٦٢٨٨ / تعداد بازدید : 126/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج