يکشنبه ٠١ ارديبهشت ١٣٩٨
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > خبر خوان 
ماهنامه مبلغان


نکته ها و مناسبتها(7)؛ ماه شعبان المعظم -1

ولادت امام حسین(علیه السلام)

در شماره های قبلی ماهنامه مبلغان، مقاله هایی را با عنوان «نکته ها و مناسبتها» ارائه کردیم تا ضمن اشاره به برخی مقالات منتشر شده در شماره های پیشین این ماهنامه، در موضوع آن مناسبت، محتوایی برای فرصتهای کوتاه تبلیغی، مانند بین الصلاتین فراهم کنیم.

نکته ها و مناسبتها(7)؛ ماه شعبان المعظم

علیرضا طبسی

مقدمه

در شماره های قبلی ماهنامه مبلغان، مقاله هایی را با عنوان «نکته ها و مناسبتها» ارائه کردیم تا ضمن اشاره به برخی مقالات منتشر شده در شماره های پیشین این ماهنامه، در موضوع آن مناسبت، محتوایی برای فرصتهای کوتاه تبلیغی، مانند بین الصلاتین فراهم کنیم.

در این شماره به پنج مناسبت ویژه ماه شعبان المعظم؛ یعنی: ولادت امام حسین(علیه السلام)، ولادت حضرت ابوالفضل(علیه السلام)، ولادت  امام سجاد(علیه السلام)، ولادت حضزت علی اکبر(علیه السلام) و ولادت امام زمان(علیه السلام) پرداخته، در هر مناسبت ضمن اشاره به عنوان مقالات چاپ شده آن در شماره های گذشته، نکاتی تقدیم می شود.

سوم شعبان المعظم:

ولادت امام حسین(علیه السلام)

برخی مقالات منتشر شده در شماره های قبلی ماهنامه مبلغان:

1. درس هایی از امام حسین(علیه السلام) (مبلغان، ش 16 و28)؛

2. نقش نهضت امام حسین(علیه السلام) در عزت جامعه اسلامی (مبلغان، ش 33)؛

3. بازشناسى سیماى فردى امام حسین(علیه السلام) در زیارت ناحیه (مبلغان، ش40)؛

4. خدمتگزاری به مردم در سیره و سخن امام حسین(علیه السلام) (مبلغان، ش 46)؛

5. امام حسین(علیه السلام) الگوى زندگی (مبلغان، ش 51)؛

6. تلاش تبلیغاتی اهل بیت امام حسین(علیه السلام)  (مبلغان، ش40)؛

7. امام حسین(علیه السلام) و دفاع از جایگاه رفیع امامت (مبلغان، ش 51)؛

8. اهداف و انگیزه هاى مشترك قیامهاى حسینى و مهدوى  (مبلغان، ش75)؛

9. امام حسین (علیه السلام)، گنجینه اسرار وحى  (مبلغان، ش87)؛

10. گزارشی از دوران ولادت و کودکی امام حسین(علیه السلام) (مبلغان، ش 130)؛

11. نگاهی به دوران کودکی و نوجوانی امام حسین(علیه السلام) (مبلغان، ش 142)؛

12. تربیت فرزند در سیره امام حسین(علیه السلام) (مبلغان، ش 178)؛

13. امام حسین(علیه السلام) آینه تمام نمای عبودیت (مبلغان، ش 220)؛

به مناسبت ولادت امام حسین(علیه السلام) چند نکته را یادآوری می کنیم:

1. تحلیلی بر یاد و تولد حسینی و مهدوی

يكي از اعمال روز تولد امام حسين(علیه السلام) دعايي است كه در توقيع مبارك امام عسكري(علیه السلام) به قاسم بن علاء همداني آمده است. در اين دعا عرضه مي داريم:«اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِحَقِّ الْمَوْلُودِ فِي هَذَا الْيَوْمِ الْمَوْعُودِ بِشَهَادَتِهِ قَبْلَ اسْتِهْلَالِهِ وَ وِلَادَتِهِ بَكَتْهُ السَّمَاءُ وَ مَنْ فِيهَا وَ الْأَرْضُ وَ مَنْ عَلَيْهَا وَ لَمَّا يَطَأْ لَابَتَيْهَا قَتِيلِ الْعَبْرَه وَ سَيِّدِ الْأُسْرَه الْمَمْدُودِ بِالنُّصْرَه يَوْمَ الْكَرَّه الْمُعَوَّضِ مِنْ قَتْلِهِ أَنَّ الْأَئِمَّه مِنْ نَسْلِهِ وَ الشِّفَاءَ فِي تُرْبَتِهِ وَ الْفَوْزَ مَعَهُ فِي أَوْبَتِهِ وَ الْأَوْصِيَاءَ مِنْ عِتْرَتِهِ بَعْدَ قَائِمِهِمْ وَ غَيْبَتِه؛[1] پروردگارا! از تو مي خواهم به حق مولود اين روز؛ كسي كه وعده و خبر شهادتش، قبل از تولدش داده شده و آسمان و هر كسی در آن بود و زمين و هر كسی روي آن بود، بر او گريستند؛ در حالی که هنوز بر زمین گام ننهاده بود. کشته اشک و سید خاندان، کسی که در رجعت پیروز گردد و در عوض شهادتش، امامان از نسل او قرار داده شدند و شفا در تربت او جاي گرفت و فوز و رستگاري با او مقرر شد، در روز رجوع و بازگشت او و اوصياي خاندان وي، بعد از قائم آنان و سپري شدن غيبت او.

یعنی در روز تولد امام حسين(علیه السلام) سخن از غيبت فرزندش امام مهدي(علیه السلام) است.

و همچنین در ميلاد امام حسين(علیه السلام) خداوند متعال براي حضرت زهرا(علیها السلام) چشم روشني مي فرستد. و در آن، نام مبارك آخرين حجت الهي با خصوصيات و صفات و ويژگي هاي منحصر به فرد برجسته مي شود.همان حدیث لوح حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام) که از احادیث بسیار معتبری است که در روز ولادت امام حسین(علیه السلام) به عنوان مژدگانی از جانب رسول خدا به حضرت زهرا(علیها السلام) هدیه شده است.[2]

و از طرفی زيارت امام حسين(علیه السلام) هميشه و همواره مورد سفارش و تاكيد بوده است؛ اما شب ميلاد امام زمان(علیه السلام) از شب هاي زيارتي مخصوص سالار شهيدان حسين بن علي(علیه السلام) است. امام صادق(علیه السلام) در اين باره مي فرمايند:«هر كسی شب نيمه شعبان، مرقد امام حسين(علیه السلام) را زيارت كند، خداوند متعال گناهان او را مي بخشد.»[3]، از امام پرسيدند: «آيا خداوند عزوجل تمام گناهان را مي آمرزد؟» امام(علیه السلام) فرمودند:آيا اين را براي زائران حسين(علیه السلام) زياد مي دانيد؟ چگونه نيامرزد؟ در حالي كه زائر حسين(علیه السلام)، مانند كسي است كه خداوند عزيز و بلند مرتبه را در عرش زيارت كرده باشد.[4]

در روايت ديگري امام صادق(علیه السلام) در اين باره مي فرمايند:«در نيمه شعبان، منادي اي از آسمان ندا مي كند: اي زائران حسين! برگرديد؛ در حالي كه آمرزيده شده ايد و ثواب شما بر خدا و نبي او حضرت محمد(صلی الله علیه و آله) است.»[5].

امام صادق(علیه السلام) به يونس بن يعقوب فرمودند: «اي يونس! شب نيمه شعبان، خداوند هر مؤمني را كه زائر امام حسين(علیه السلام) باشد مي آمرزد و به آنان گفته مي شود: «كارهايتان را از نو آغاز كنيد.» يونس به امام عرض مي كند: «آيا اين اجر و ثواب براي كسي است كه در شب نيمه شعبان امام حسين(علیه السلام) را زيارت كند؟» امام(علیه السلام) فرمودند: «اگر مردم مي دانستند چه ثواب هايي براي زائران كوي حسيني است، مردان در نبودن مركب، سوار بر چوب شده و به زيارت امام حسين(علیه السلام) مي شتافتند.»[6]

امام سجاد(علیه السلام) فرمودند: «هر كسی دوست دارد با يكصد و بيست و چهار هزار پيامبر مصافحه كند، امام حسين(علیه السلام) را در شب نيمه شعبان زيارت كند كه فرشتگان و ارواح پيامبران، براي زيارت آن حضرت، از خداوند كسب اجازه مي كنند و به ايشان اجازه داده مي شود؛ پس خوشا به حال كساني كه با ايشان، مصافحه كرده و ايشان با آن ها مصافحه كنند.»[7]

براستی سرّ این یاد و ذکر طرفینی چیست که در تولد امام حسین(علیه السلام) یاد امام زمان(علیه السلام) می شود و در میلاد سراسر نور امام عصر (علیه السلام) یاد و نام امام حسین(علیه السلام) بر زبانها جاری می شود؟ چرا هر دو نام با هم پيوند خورده است؟ تا حدي كه در شادي و غم، تفكيك آن دو ممكن و ميسر نيست؟

شاید سرّ آن، این باشد که زندگي و قيام حسين(علیه السلام) بدون زندگاني و قيام امام مهدي(علیه السلام) نافرجام است و فرجام آخرين دولت، در گرو زمينه هايي است كه سالار شهيدان آن را فراهم كرده است. پشتوانه انتظار و حكومت عدل جهاني، عاشورا است و ظهور، تنها پاسخ كربلا است. بي شك، دو جريان مهم عاشورا و ظهور، ارتباط تنگاتنگي دارند.

2. گریه در روز میلاد

در همان توقيع مبارك امام عسكري(علیه السلام) به قاسم بن علاء همداني که ذکر شد؛ در کنار ولادت، موضوع اشک و گریه بر امام حسین(علیه السلام) به میان آمده است: «اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ بِحَقِّ الْمَوْلُودِ فِی هَذَا الْیَوْمِ الْمَوْعُودِ بِشَهَادَتِهِ قَبْلَ اسْتِهْلَالِهِ وَ وِلَادَتِه بَكَتْهُ السَّمَاءُ وَ مَنْ فِيهَا وَ الْأَرْضُ وَ مَنْ عَلَيْهَا؛ پروردگارا! از تو مي خواهم به حق مولود اين روز؛ كسي كه وعده و خبر شهادتش، قبل از تولدش داده شده و آسمان و هر كسی در آن بود و زمين و هر كسی روي آن بود، بر او گريستند.»

شهادت امام حسین(علیه السلام) از سالها قبل از تولد حضرت مطرح شده بود. مرحوم مجلسی در بحارالانوار، روایتی نقل کرده که جبرئیل خبر شهادت فرزند پیغمبر آخرالزمان را به تمام انبیاء داده بود.[8] یعنی انبیاء از حضرت آدم تا خاتم خبر شهادت امام حسین(علیه السلام) را توسط جبرئیل شنیده بودند. در رابطه با حضرت آدم دارد که وقتی از بهشت رانده شد و اشک می ریخت و از خداوند متعال طلب بخشش می کرد، «فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کَلِماتٍ فَتابَ عَلَیْهِ»[9]  خدا کلماتی به آدم یاد داد و به واسطه آن کلمات توبه کرد. بر اساس روایات آن کلمات اسامی پنج تن بوده است که به آنها متوسل شود.  حضرت آدم متوسل شد و نام این پنج تن را که برد، به نام پنجم که رسید، سؤال کرد: «فِی ذِکْرِ الْخَامِسِ یَنْکَسِرُ قَلْبِی » به یاد پنجمین آنها دلم می شکند؟ خطاب رسید که او فرزند پیغمبر خاتم، پیغمبر آخرالزمان است که او را به ظلم می کشند. به تعبیری دیگر روضه ی امام حسین(علیه السلام) را برای حضرت آدم خواندند، که حضرت آدم خیلی گریه کرد. [10] یعنی در ابتدای خلقت هم موضوع اشک و گریه بر امام حسین (علیه السلام) مطرح است.

همچنین پیغمبر اکرم(صلی الله علیه و آله) در روز میلاد امام حسین(علیه السلام) خبر شهادت حضرت را به بعضی از جمله به خود حضرت زهرا(علیها السلام) داده بودند.

در روایت داریم «هنگامی که امام حسین(علیه السلام) متولد شد، یکی از فرشتگان بهشت در دریای اعظم (بحر اعظم) فرود آمد و در چهارگوشه ی زمین و زمان ندا در داد که «ای بندگان خدا! لباس حزن و اندوه بپوشید و ناله سر دهید که فرزند محمد(صلی الله علیه و آله) از کینه و ظلم دشمنانش، مذبوح (سربریده) می شود».[11]

شاید سرّ اینکه در روز تولد، تصویر سازی شهادت می شود و اشک از دیدگان فرو می ریزد به این است که گریه بر اباعبدالله(علیه السلام) با گریه های دیگر فرق می کند. گریه بر امام حسین(علیه السلام) صرفاً اشکی که یک انفعال درونی و رقت قلب برای کسی که مصیبتی دیده باشد؛ نیست. این اشک یک تنفر و اعتراضی به ظلم است. آن کسی که گریه می کند، از درون آنچنان دچار هیجان می شود که از کسانی که در برابر امام حسین(علیه السلام) ایستادند؛ متنفر می شود. از دستگاه باطل رویگردان می شود. او با این گریه اعلام می کند که من با اهل بیت(علیهم السلام) هستم و به خاطر آنها اشک می ریزم. یعنی خود این اشک یک تولی و تبری عملی است. یک اعلان جبهه است که من در جبهه حسین(علیه السلام) هستم و در جبهه باطل نیستم. اشک یک اشک حماسی است و اشک برای کسی که از دنیا رفته نیست. و لذا نتیجه این اشک تاریکی و سنگینی نیست. نتیجه اش نشاط است. یعنی نتیجه اش سرور و سبک شدن است. بعد از روضه ها این را تجریه کردیم. روز میلاد است ولی از اشک برای امام حسین(علیه السلام) گفته می شود چون نتیجه اش از هزاران بار سرور و شادی بالاتر است.

___________________________________

پی‌نوشت‌ها:

[1]. بحار الأنوار، محمدباقر مجلسي، دار احياء التراث العربي، بيروت، 1403ق، ج‏98، ص 347.

[2]. نعمانی، محمد بن ابراهیم؛ الغیبه، ص۶۲؛ شیخ صدوق، کمال الدین، ج۱، ص۳۰۸؛ شیخ صدوق، عیون أخبارالرضا(علیه السلام)، ج۱، ص۴۱؛ تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، ص۱۸؛ مجلسی، محمدباقر؛ بحارالانوار، ج۳۶، ص۱۹۵؛ شیخ مفید، الاختصاص، ص۲۱۰؛ شیخ طوسی، الغیبه، ص۱۴۳.

[3]. كامل الزيارات، ابن قولويه، ص 198، باب 72، ح 6.

[4]. سيدبن طاووس، اقبال الاعمال،‌ ج 3، ص 340؛ علامه مجلسي، بحارالانوار، ج 101، ص 98.

[5]. ابن قولويه، كامل الزيارات، ص 197.

[6]. بحارالانوار، ج 101، ص 95.

[7]. تهذيب الاحكام، شيخ طوسي، ج 6، ص 48.

[8]. بحارالانوار، ج۴۴، ص۳۴۵.

[9]. بقره/37.

[10]. بحارالانوار، ج۴۴، ص۳۴۵.

[11]. معالی السبطین، ج 1، ص 74.

منبع: ماهنامه اطلاع‌رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان، شماره 226.





تاریخ ارسال مطلب : دوشنبه ١٩ فروردين ١٣٩٨ / شماره خبر : ٤٠٦٣٦٧ / تعداد بازدید : 78/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج