پنج شنبه ٣٠ خرداد ١٣٩٨
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > خبر خوان 
ماهنامه مبلغان


شرحی بر زیارت مخصوصه حضرت فاطمه(علیها السلام) (1)

زیارت مادر

یکی از وظایف مهم شیعیان، شناخت و معرفت به اهل‏بیت(علیهم السلام) است و یکی از بهترین، مطمئن‏ترین و آسان‏ترین راه‏های کسب معرفت، تدبر در زیارتنامه‏ های مأثور است که معارف ناب را از سرچشمه‏ های وحی جاری و به کام تشنگان و شیفتگان اهل‏بیت(علیهم السلام) رسانده و آنان را سیراب می‏سازد.

زیارت مادر؛ شرحی بر زیارت مخصوصه حضرت فاطمه(علیها السلام)(1)

حسین گنجی

مقدمه

یکی از وظایف مهم شیعیان، شناخت و معرفت به اهل‏بیت(علیهم السلام) است و یکی از بهترین، مطمئن‏ترین و آسان‏ترین راه‏های کسب معرفت، تدبر در زیارتنامه‏ های مأثور[1] است که معارف ناب را از سرچشمه‏ های وحی جاری و به کام تشنگان و شیفتگان اهل‏بیت(علیهم السلام) رسانده و آنان را سیراب می‏سازد.

بین زیارتنامه ‏های مأثور، زیارت حضرت فاطمه(علیها السلام)، زیارتی ناب، با عبارات زیبا و منحصر به فرد است که هرچند مختصر و کوتاه بیان شده؛ اما عباراتی بلند و معانی عظیمی دارد و شایسته است با دیده دقت و تفکر در عبارات و مفاهیم آن نگریسته شود.

کتاب شریف تهذیب الاحکام، این زیارت را چنین نقل کرده است:

ابراهیم بن محمد بن عیسی بن محمد عُریضی از امام جواد(علیه السلام) نقل می‌کند که آن حضرت فرمود: «إِذَا صِرْتَ إِلَى قَبْرِ جَدَّتِكَ فَاطِمَةَ(علیها السلام) فَقُلْ: يَا مُمْتَحَنَةُ امْتَحَنَكِ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكِ قَبْلَ أَنْ يَخْلُقَكِ فَوَجَدَكِ لِمَا امْتَحَنَكِ صَابِرَةً ...؛[2]هنگامی که رفتی به سوی قبر جده‌ات فاطمه(علیها السلام) بگو: اى آزموده! آزمودت خدایي كه تو را آفريد، پيش از آنكه تو را بيافريند، پس به آنچه آزمودت تو را شكيبا يافت....»

سند زیارت

از نظر بزرگان دین، بررسی سندی و رجالی برای چنین زیارتی لازم نیست؛ چرا که متن و عبارات آن از استحکام بالایی برخوردار بوده، موافق با آیات و روایات فراوان و مطابق با حق و واقع است.

مضامین بلند این عبارات با فریاد بلند اعلام می‏کند که از جانب معصوم صادر شده است.

در عین حال، بنا بر معمول مباحث علمی، سند این زیارت را بررسی می‏کنیم.

این زیارت از صحت سند برخوردار است؛ چراکه در کتاب شریف «التهذیب» از کتب اربعه شیعه نقل شده و راویان آن نیز مورد وثوق هستند و هیچ ذمی درباره آنان نیامده است. علامه مجلسی(ره) در مورد سند آن می‏گوید: «و روى الشيخ في‏القوی».[3] حدیث قوی به حدیثی گفته می‏شود که راویان آن تمام از شیعیان باشند. در کتب رجالی در مورد برخی از راویان این حدیث[4] مطالبی پیرامون وثاقت و عظمت ایشان آمده است[5] و در مورد برخی دیگر نیز هیچ ذمی نیامده و بنا بر نظر رجالیون و حدیث شناسان، این حدیث مورد اطمینان و اعتبار بوده، صحیح‌السند می‏باشد.

ناقل زیارتنامه

در روایت آمده است که این زیارت را از ابی‌جعفر(علیه السلام) نقل فرموده‏اند. بین ائمه(علیهم السلام) دو امام بزرگوار صاحب این کنیه هستند: امام باقر و امام جواد(علیهما السلام). برخی به اشتباه گمان کرده‏اند که این زیارت را ابی جعفر اول؛ یعنی امام باقر(علیه السلام) نقل کرده‏اند، در حالی که منظور از ابی‌جعفر در اینجا امام جواد(علیه السلام) است، چنان که علامه محمدتقی مجلسی(ره) به این نکته تصریح کرده‏اند.[6]

منظور از «إِلَی قَبرِ»

در روایت این زیارت چنین آمده است که امام جواد(علیه السلام) فرمودند: هنگامی که به محضر قبر مطهر جده‏ام فاطمه زهرا(علیها السلام) رسیدی، این زیارت را بخوان!

ممکن است چنین برداشت شود که مزار حضرت زهرا(علیها السلام) در زمانی خاص یا برای عده‏ای از خواص معلوم بوده است. در جواب باید گفت: منظور از عبارت «اِلَی قَبرِ»، مکانهایی است که احتمال دارد مزار شریف حضرت آنجا باشد، نه آنکه به صورت قطعی قبر مطهر ایشان مشخص باشد.

از روایات اهل‏بیت(علیهم السلام) و عبارات بزرگان، مشخص می‏شود که محتمل است مزار شریف در سه مکان باشد: قبرستان بقیع، روضه نبوی، خانه حضرت زهرا(علیها السلام). چنانچه شیخ طوسی(ره) به آن اشاره کرده است، پس می‏شود در این مکانها حضرت را زیارت نمود.[7] البته مشخص بودن قبر، حتی در زمانی کوتاه یا برای برخی خواص، با وصیت حضرت زهرا(علیها السلام)[8] منافات دارد و ضرورت مخفی بودن قبر مورد توجه بوده است؛[9] چراکه این خفا، سند مظلومیت حضرت زهرا(علیها السلام) و حقانیت امیرالمؤمنین(علیه السلام) و احتجاجی مهم برای شیعیان در برابر مخالفین است و تا کنون جمع کثیری از مخالفین منصف تنها به دلیل مخفی بودن قبر مطهر حضرت و جستجو از علت آن، به مذهب حقه اثنی‌عشری گرویده‏اند.[10]

آغاز زیارت، بدون سلام

یکی از سؤالاتی که ممکن است ذهن زائر را به خود مشغول سازد، این است که: چرا این زیارت با «سلام» آغاز نمی‏شود؟! و حال آن که طبق قاعده زیارات، از جمله زیارت جامعه کبیره، امین الله، وارث، عاشورا و... همگی با «سلام» آغاز می‏شوند. حتی در روایتی از حضرت فاطمه(علیها السلام) آمده است:

يزيد بن عبدالملك نوفلى از پدرش، او از جدش روايت كرده است كه گفت: «دَخَلْتُ عَلَى فَاطِمَةَ(علیها السلام) فَبَدَأَتْنِي بِالسَّلَامِ ثُمَّ قَالَتْ مَا غَدَا بِكَ قُلْتُ طَلَبُ الْبَرَكَةِ[11]قَالَتْ أَخْبَرَنِي أَبِي وَ هُوَ ذَا هُوَ أَنَّهُ مَنْ سَلَّمَ عَلَيْهِ وَ عَلَيَّ ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ أَوْجَبَ اللَّهُ لَهُ الْجَنَّةَ قُلْتُ لَهَا فِي حَيَاتِهِ وَ حَيَاتِكِ قَالَتْ نَعَمْ وَ بَعْدَ مَوْتِنَا؛[12] من بر حضرت فاطمه(علیها السلام) وارد شدم، ایشان در سلام بر من پيش دستى كرده، فرمودند: چه چيزى تو را به اينجا آورده است؟ عرض کردم: طلب بركت (در نسخه دیگر آمده است: طلب زیارت). آن حضرت فرمودند: بركت اين است كه پدرم فرمودند: هر كسی بر رسول خدا(صلی الله علیه و آله) يا بر من سه روز پى در پى سلام و درود فرستد، خداوند بهشت را بر او واجب می‌کند. گفتم: در زمان حيات ایشان و شما؟ فرمودند: هم در زمان حيات و هم بعد از آن.»

«سلام» نام خدا و سلام کردن از آداب مهم اسلامی است. ادب و معرفت اقتضا می‏کند که هنگام ورود به محضر اهل‏بیت(علیهم السلام) با سلام وارد شویم. در اذن ورود به مشاهد مشرفه می‏خوانیم: «وَ أَعْلَمُ‏ أَنَّ رَسُولَكَ وَ خُلَفَاءَكَ عَلَيْهِمُ السَّلَامُ أَحْيَاءٌ عِنْدَكَ يُرْزَقُونَ يَرَوْنَ مَقَامِي وَ يَسْمَعُونَ‏ كَلَامِي وَ يَرُدُّونَ‏ سَلَامِي؛[13] خدايا! من مى‏دانم كه رسول تو و جانشینان تو كه سلام و درود بر آنان باد، زنده هستند و نزد تو روزى مى‏خورند، ايستادنم را مى‏بينند و سخنم را مى‏شنوند و سلامم را جواب مى‏دهند.»

حال با توجه به موارد فوق، چرا این زیارت بدون «سلام» آغاز شده است؟!

پاسخ این است که به احتمال زیاد در اصل زیارت، «سلام» بوده و در نسخه «التهذیب» که نزد ما موجود است، حذف شده. شواهد و قرائنی نیز این نظریه را تأیید می‏کند:

اولاً در برخی کتب ادعیه که در اختیار داریم، واژه «سلام» آمده است. مانند:

الف) کتاب «المزار» مرحوم شیخ مفید(ره) دارد: «تَقِفُ عَلَى قَبْرِهَا بِالْبَقِيعِ وَ هُوَ الْقَبْرُ الَّذِي فِيهِ وَلَدُهَا الْحَسَنُ(علیه السلام) وَ تَقُولُ: السَّلَامُ‏ عَلَيْكِ‏ يَا مُمْتَحَنَةُ امْتَحَنَكِ الَّذِي خَلَقَكِ قَبْلَ أَنْ يَخْلُقَك...»[14]

ب) کتاب «المزار» محمد بن جعفر بن مشهدى(ره)؛[15]

ج) «جمال الأسبوع» على بن موسى (سید بن طاووس)؛[16]

ایشان در زیارت دیگری که با نسخه‏ای دیگر و با اندکی اختلاف نقل می‏کند، واژه سلام را می‏آورد: «أَقُولُ وَ وَجَدْتُ فِي هَذِهِ الزِّيَارَةِ زِيَارَةً بِرِوَايَةٍ أُخْرَى وَ هِيَ‏: السَّلَامُ عَلَيْكِ يَا مُمْتَحَنَة...؛[17]

د) کتاب «بحار الأنوار» مرحوم مجلسی(ره): «وَ وَجَدْتُ فِي هَذِهِ الزِّيَارَةِ زِيَادَةً بِرِوَايَةٍ أُخْرَى وَ هِيَ: السَّلَامُ عَلَيْكِ يَا مُمْتَحَنَة...؛[18] زیارت دیگری را یافتم، با اضافاتی دیگر و آن چنین است:...» بعد این زیارت را نقل می‏کند. هر چند سند این زیارت را نقل نمی‏فرماید.

ثانیاً: هرچند «التهذیب» بر کتب فوق از نظر زمانی مقدم است؛ اما ممکن است شیخ مفید یا سید بن طاووس"که می‏فرمایند: تمام کتب «اربع مئة»[19] نزد من موجود است، این زیارت را از نسخه‏ای نقل کرده باشند که دارای «سلام» است.

به هر صورت، در شرایط جاری و حال حاضر، آغاز این زیارت با سلام بدون هیچ اشکالی جایز؛ بلکه رجحان نیز دارد؛ چراکه به محضر اهل‏بیت(علیهم السلام) رسیدن بدون سلام، نوعی بی ادبی است.[20]

اوقات زیارت

هر چند در تمام اوقات سال می‏توان حضرت فاطمه(علیها السلام) را با این زیارتنامه از راه دور یا نزدیک زیارت نمود؛ اما بنا بر نقل مرحوم مجلسی(ره) در «بحار الأنوار»، در برخی از ایام و اوقات سال، زیارت فضیلت بیش‏تری دارد، مانند:

1. روز ولادت حضرت فاطمه(علیها السلام) (بیستم جمادی الثانیه)؛

2. روز شهادت حضرت (سوم جمادی‌الثانیه)؛

3. روز ازدواج حضرت فاطمه با امیرالمؤمنین(علیهما السلام) (اول یا ششم ذی الحجه)؛

4. شب عروسی آن بزرگواران (نوزدهم ذی الحجه)؛

5. روز مباهله (بیست و چهارم ذی‌الحجه)؛

6. روز نزول سوره «هل أتی» (بیست و پنجم ذی الحجه)؛

و هر روزی که کرامت و فضیلتی برای اهل‏بیت(علیهم السلام) ثابت شده است.[21]

ادامه دارد...

 

____________________________________________________

پی‌نوشت‌ها:

[1]. واژه مأثور برگرفته از ریشه اثر است و مأثور یعنی چیزی که در آثار و اخبار معصومین(علیهم السلام) وارد شده باشد؛ به زیارتهایی که از حضرات معصومین(علیهم السلام) و در کتب معتبره وارد شده است، زیارت مأثور گفته می‏شود. در مقابل، زیارت غیر مأثور است که به زیارتی گفته می‏شود که فرد غیر معصوم آن را ساخته باشد.

[2]. تهذیب الاحکام، شیخ طوسی، دارالکتب الاسلامیة، تهران، چاپ چهارم، 1407ق، ج 6، ص 9.

[3]. روضة المتقين في شرح من لا يحضره الفقيه، محمدتقی مجلسی، بنیاد فرهنگ اسلامی حاج محمدحسین کوشان‌پور، قم، 1406ق، ج 5، ص 343.

[4]. محمد بن احمد بن داود قمی و محمد بن وهبان البصری.

[5]. ر.ک: رجال نجاشی، احمد بن علی النجاشی، مؤسسه نشر اسلامی، قم، 1427ق، صص 384 و 396؛ معجم رجال الحدیث، سید ابوالقاسم خوئی، مدینة العلم، قم، بی‌تا، ج 9، ص 268 و ج 15، ص 345.

[6]. «حدثنا أبو جعفر الثاني(علیه السلام)...». روضة المتقين، ج 5، ص343.

[7]. «وَ قَدِ اخْتَلَفَ أَصْحَابُنَا فِي مَوْضِعِ قَبْرِهَا فَقَالَ بَعْضُهُمْ إِنَّهَا دُفِنَتْ بِالْبَقِيعِ وَ قَالَ بَعْضُهُمْ إِنَّهَا دُفِنَتْ بِالرَّوْضَةِ وَ قَالَ بَعْضُهُمْ إِنَّهَا دُفِنَتْ فِي بَيْتِهَا فَلَمَّا زَادَ بَنُو أُمَيَّةَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الْمَسْجِدِ صَارَتْ مِنْ جُمْلَةِ الْمَسْجِدِ وَ هَاتَانِ الرِّوَايَتَانِ كَالْمُتَقَارِبَتَيْنِ وَ الْأَفْضَلُ عِنْدِي أَنْ يَزُورَ الْإِنْسَانُ مِنَ الْمَوْضِعَيْنِ جَمِيعاً فَإِنَّهُ لَا يَضُرُّهُ ذَلِكَ وَ يَحُوزُ بِهِ أَجْراً عَظِيماً وَ أَمَّا مَنْ قَالَ إِنَّهَا دُفِنَتْ بِالْبَقِيعِ فَبَعِيدٌ مِنَ الصَّوَابِ.» تهذيب الأحكام، ج 6، ص 9.

[8]. «وَ لَا تَدْفِنِّي إِلَّا لَيْلًا وَ لَا تُعْلِمْ‏ أَحَداً قَبْرِي...» بحار الانوار، محمدباقر مجلسی، دار احیاء التراث العربی، بیروت، چاپ دوم، 1403ق، ج 43، ص 209.

[9]. ر.ک: حضرت معصومه(علیها السلام) فاطمه دوم، محمد محمدی اشتهاردی، اخلاق، قم، 1380ش، ص 172: حکایت معروف حضرت آیت الله مرعشی نجفی و درخواست پدر بزرگوارشان"از رسول خدا(صلی الله علیه و آله) یا حضرت صادق(علیه السلام) در معرفی قبر شریف حضرت فاطمه(علیها السلام) و ارجاع دادن به حرم حضرت معصومه(علیها السلام) و استنکاف از معرفی قبر به دلیل وصیت حضرت فاطمه(علیها السلام).

[10]. فرزند حضرت آیت الله گلپایگانی(ره) نقل می‏کند: در سال 1362ش عده‌ای از شیعیان متمول و تحصیل کرده تونس به عربستان سعودی رفته و از مسئولین آن کشور تقاضا کردند تا اجازه بدهند قبرستان بقیع بازسازی شود. مسئولین عربستان گفتند: اشکالی در بین نیست، فقط مراجع شیعه باید اجازه کتبی بدهند که در آنجا به نام ائمه بقیع و مخصوصاً فاطمه ‌زهرا(علیها السلام) بنایی ساخته شود. آنها نزد امام خمینی(علیها السلام) رفتند، ایشان فرموده بودند: «به قم بروید و از آقای گلپایگانی سؤال کنید. ایشان هر نظری که بدهند، نظر من هم همان است.» این گروه آمدند و حرفهایشان را با آقا زدند. آقا با دقت تمام گوش دادند و در پاسخ بدون لحظه‌ای مکث فرمودند: «اگر تمام علمای اسلام هم با این موضوع موافقت کنند، من یکی مخالفت می‌کنم و حاضرم در راه این مخالفت، جان خودم را هم بدهم.» وقتی آقا این را فرمودند، همه، از جمله خود من واقعاً یکه خوردیم؛ چون تصور می‌کردیم ایشان از این پیشنهاد خیلی هم خوشحال شوند و استقبال کنند؛ ولی وقتی استدلال ایشان را شنیدیم، متوجه شدیم ایشان با آن زیرکی و فراست کم‌نظیر که مؤید به الطاف الهی بود، متوجه چه نکته ظریف و دقیقی شده‌اند که از چشم همگان دور مانده بود. ایشان فرمودند: «آباد کردن قبرستان بقیع اشکالی ندارد؛ ولی اگر اینها بخواهند برای حضرت زهرا(علیها السلام) قبری تعیین کنند و بقعه‌ای بسازند، آیا نخواهند گفت: شیعه 1400 سال درباره مجهول بودن مکان قبر فاطمه زهرا(علیها السلام) دروغ گفته است؟ نخواهند گفت: مگر شما زیارتنامه‌ای با این عبارت درست نکرده‌اید که: السلام علیک ایتها المخفیة قبرها»؟ سعودیها می‌خواهند با این ترفند و تعیین قبر حضرت زهرا(علیها السلام) این فراز از زیارتنامه را دروغ جلوه دهند و بگویند آن را بردارید! اگر قبول کردند که بقیع را بسازند، نیاز به کمک احدی نیست و خود من کل هزینه ساخت آن بناها را تقبل می‌کنم؛ اما مخفی بودن قبر حضرت زهرا(علیها السلام) سند مظلومیت و حقانیت شیعه است و اگر بنا بود آشکار شود، مثل قبر امیرالمؤمنین(علیه السلام) آشکار می‌شد. (به نقل از: خبرگزاری فارس، مصاحبه با حجت الاسلام و المسلمین سید محمدباقر گلپایگانی، فرزند معظم له، مورخ: 18 آذرماه 1394).

[11]. و فی نسخة «طلب زيارتك»، تهذیب الاحکام، ج 6، ص9.

[12]. وسائل الشیعه، شیخ حر عاملی، مؤسسه آل البیت، قم، چاپ اول، 1409ق، ج 14، ص 367.

[13]. مصباح کفعمی(جنة الامان الواقیه و جنة الایمان الباقیه)، تقی الدین ابراهیم بن علی کفعمی، منشورات الرضی، قم، بی‌تا، ص 473.

[14]. المزار، شیخ مفید، کنگره شیخ مفید، قم، 1413ق، ص178.

[15]. المزار الكبیر، محمد بن جعفر ابن المشهدی، دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، قم، 1419ق، ص 79.

[16]. جمال الأسبوع بكمال العمل المشروع، علی بن موسی ابن‌طاووس، شریف رضی، قم، ص 31.

[17]. همان، ص 32.

[18]. بحار الأنوار، ج 99، صص 212 - 213.

[19]. کتب چهارصدگانه‏ ای که کتب اربعه، از جمله «التهذیب» از روی آن تألیف شده است.

[20]. «فيما ظهر من الأئمة(علیهم السلام) من العلوم في حال صغرهم، منها ما ظهر عن موسى بن جعفر(علیهما السلام) في سؤال أبي حنيفة إيّاه و كان(علیه السلام) صبيّاً يدرج و يقرب منه‏. أقول: لا بأس في هذا المقام أن نذكر ما في ثاقب المناقب فإنّه غير مذكور في البحار، قال: اشتهر عند الخاصّ و العام من حديث أبي حنيفة حين دخل دار الصادق(علیه السلام) فرأى موسى(علیه السلام) في دهليز داره و هو صبيّ فقال في نفسه: انّ هؤلاء يزعمون أنّهم يعطون العلم صبية و أنا أسبر ذلك، فقال له: يا غلام! اذا دخل الغريب بلدة أين يحدث؟ فنظر اليه نظر مغضب و قال: يا شيخ! أسأت الأدب؟ فأين السلام؟

قال: فخجلت و رجعت حتّى خرجت من الدار و قد نبل في عيني ثم رجعت اليه و سلّمت عليه و قلت: يابن رسول اللّه! الغريب اذا دخل بلدة أين يحدث؟ فقال(علیه السلام): يتوقّى شطوط البلد و مشارع الماء و فيء النزّال و مسقط الثمار و أفنية الدور و جادّ الطرق و مجاري المياه و رواكدها ثم يحدث أين شاء...» سفینة البحار، شیخ عباس قمی، دار الاسوة، تهران، چاپ اول، 1427ق، ج 5، ص 112، باب الصاد بعده الغين.

[21]. بحار الأنوار، ج 97، ص 202: «أقول زيارتها(علیها السلام) في الأوقات و الساعات الشريفة و الأزمان المختصة بها أفضل و أنسب كيوم ولادتها و هو العشرون من جمادى الثانية أو العاشر منه على قول و يوم وفاتها و هو ثالث جمادى الثانية أو الحادي و العشرون من رجب على قول ابن عباس و يوم تزويجها بأميرالمؤمنين(علیه السلام) و هو نصف رجب أو أول ذي الحجة أو السادس منه و ليلة زفافها و هي تسع عشرة من ذي الحجة أو الحادية و العشرون من المحرم و كذا سائر الأيام التي ظهر لها فيها كرامة و فضيلة كيوم المباهلة و قد مر و يوم نزول هل أتى و هو الخامس و العشرون من ذي الحجة و غيرهما مما يطول ذكرها و قد مرّت في أبواب تاريخها».

منبع: ماهنامه اطلاع‌رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان، شماره 224.

 

 




تاریخ ارسال مطلب : پنج شنبه ١٨ بهمن ١٣٩٧ / شماره خبر : ٤٠٥٥٨٧ / تعداد بازدید : 212/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج