پنج شنبه ٢٩ شهريور ١٣٩٧
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > خبر خوان 
ماهنامه مبلغان


اسوه‌های حسينی، آینه الگوهای مهدوی(3) -1

عشق به اهل‏بیت(علیهم السلام)

در شماره‏های گذشته (مبلّغان 214 و 218) موضوعی با عنوان «اسوه های حسینی، آینه الگوهای مهدوی» ارائه شد و در آن با مقایسۀ ویژگیهای یاران امام حسین و یاران امام زمان(علیهما السلام)، دو ویژگی از این ویژگیها (کمال ایمان و شجاعت) را مورد بررسی قرار دادیم؛ اکنون در ادامۀ این موضوع، به دو ویژگی دیگر از ویژگیهای مشترک یاران حسینی و مهدوی(علیهما السلام) اشاره می ‏کنیم.

اسوه‌های حسينی، آینه الگوهای مهدوی(3)؛ «عشق به اهل‏بیت(علیهم السلام)و بصیرت در دین»

محمدعلی محمدی شاهرودی

اشاره

در شماره‏های گذشته (مبلّغان 214 و 218) موضوعی با عنوان «اسوه‏ های حسینی، آینه الگوهای مهدوی» ارائه شد و در آن با مقایسۀ ویژگیهای یاران امام حسین و یاران امام زمان(علیهما السلام)، دو ویژگی از این ویژگیها (کمال ایمان و شجاعت) را مورد بررسی قرار دادیم؛ اکنون در ادامۀ این موضوع، به دو ویژگی دیگر از ویژگیهای مشترک یاران حسینی و مهدوی(علیهما السلام) اشاره می‏کنیم.

3. عشق به اهل‏بیت(علیهم السلام)

يكي از وظايف آحاد مسلمانان، معرفت به مقام اهل‏بيت رسول الله(صلی الله علیه و آله) و دوستي آنان است. خداوند متعال در قرآن کريم مي‌فرمايد: «قُل لا أَسئَلُكمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلا الْمَوَدَّةَ فى الْقُرْبى وَ مَن يَقْترِف حَسنَةً نَّزِدْ لَهُ فِيهَا حُسناً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شكُورٌ»[1]؛ «بگو: من هيچ پاداشى از شما برای رسالتم درخواست نمى‏كنم، جز دوست داشتن نزديكانم [اهل بيتم‏]، و هر كسی كار نيكى انجام دهد، بر نيكى‏اش مى‏افزاييم؛ چراكه خداوند آمرزنده و سپاسگزار است.»

تمام مفسران شيعه و بسياري از مفسران اهل‌سنت به اين نكته تصريح كرده‏اند و روايات فراوانى در اين زمينه نقل شده است كه منظور از «فى القربى» نزديكان پيغمبرند و محبّت آنها وسيله‏اى است براى قبول امامت و رهبرى ائمه معصومين(علیهم السلام) از دودمان آن حضرت، و پشتوانه‏اى بر اداى رسالت.

حضرترسول(صلی الله علیه و آله) نيز بر ضرورت مودّت اهل‏بيتش تأکيد کرده‏اند، چنانکه در روايت مورد قبول شيعه و اهل‌سنت، مي‌فرمايد: «انى تاركٌ فيكُمُ الثَّقَلَيْنِ كتابَ اللَّه و عترَتى اهلَ بَيْتى فَأِنَّهُمَا لَنْ يَفتَرِقا حتَّى‏ يَردِا عَلَىّ الحوض؛[2] من بین شما دو چیز سنگین و گران‏بها مى‏‏گذارم، اگر بدان چنگ زنید، هرگز پس از من گمراه نشوید: قرآن و عترت من؛ اهل‏بیتم، و این دو از هم جدا نشوند تا در كنار حوض بر من وارد شوند.»

ويژگي مودّت به اهل‏بيت رسول‌الله(صلی الله علیه و آله) از ويژگیهايي است که در تک‌تک ياران امام حسين(علیهم السلام) موج می‏زند و آنچه ايشان را از سايرین ممتاز نموده و بدين فوز بزرگ رسانده، معرفت به مقام امامت و ولايت و همچنین عشق و ارادت فزاينده به امام حسين(علیه السلام) بوده است.

عشق و وفادارى حضرت ابوالفضل(علیه السلام) به امام زمانش به حدى بود كه وقتي شب عاشورا، امام حسين(علیه السلام) به همراهانش اجازه ترک کربلا را داد، حضرت عباس اولين كسي بود که به امام عرض کرد: به خدا سوگند! هرگز از تو جدا نمى‏شويم، جانمان فداى جانت. با حنجره‏ها و حلقومها و دستها و چهره‏هاى خون‏آلود از تو حمايت مى‏كنيم و هرگاه كشته شويم، به عهد خويش و آنچه بر عهدهماست، وفا كرده‏ايم. سپس ساير اصحاب نيز کلماتی چنين در حمایت از امام خویش گفتند.[3]به همین جهت در زيارت حضرت عباس‏(علیه السلام) آمده است: «أَشْهَدُ لَكَ بِالتَّسْلِيمِ وَ التَّصْدِيقِ وَ الْوَفَاءِ وَ النَّصِيحَةِ لِخَلَفِ النَّبِیِّ الْمُرْسَلِ

يكي ديگر از ياران امام حسين(علیه السلام) «شوذب» بود که مردى عابد و مخلص و از كسانى بود كه براى شيعيان كوفه از امام عـلى(علیه السلام) حديث نقل مـى‏كرد. او جنگجوى نام آورى بود كه در جنگهاى امام على(علیه السلام)؛ يعنى جمل، صفين و نهروان شركت داشت. اين يار باوفاى سيـّدالشهدا(علیه السلام) در كهنسالى عابس را از كوفه تا مكه براى رساندن نامهمسلم به امام همراهى كرد و با آن بزرگوار به كربلا آمد. در روز عـاشـورا، پـس از شهادت «حنظلهبن سعد»، عابس كه خود از ياران وفادار امام بود، از شوذب پرسيد: چه فـكـرى در سر دارى و چه مى‏خواهى بكنى؟ گفت: در كنار تو و براى يارى فرزند رسـول خدا(صلی الله علیه و آله) مى‏جنگم تا كشته شوم. گفت: اكنون كه چنين تصميمى دارى، خدمت امام بـرو. شـوذب بـه حـضور امام(علیه السلام) رسيد و پس از سلام و كسب اجازه از آن بزرگوار بـه مـيـدان نبرد شتافت و دلاورانه جنگيد و پس از به هلاكت رساندن گروهى از دشمنان، خـود نيز بـه فيض بزرگ شهادت نايل گشت.[4]

عشق عابس نیز به امام زمانش به گونه‏ای بود که به آن حضرت عرض کرد: «به خدا قسم! در روی زمین هیچ کسی برای من از شما عزیزتر و دوست داشتنی‏تر نیست. نه از افراد نزدیک و نه افراد دور.»[5]

داستان زهیر بن قین، نافع ابن هلال و دیگر اصحاب امام حسین(علیه السلام) در شب عاشورا نمونه‏های ديگري از عشق ياران آن حضرت به مولايشان است. شب عاشورا امام بهتنهايى از خيمهخويش خارج شد تا از خندقها و وضعيت پشت‏خيمه‏ها بازديد كند. متوجه شدكه «نافع‏» نیز در پى او مى‏آيد.وقتی امام علت بیرون آمدن نافع را پرسید، وی تأکید کرد که برای حفاظت از جان شما آمده‏ام.

 امام هنگام بازگشت به خیام، در حالى كه دست چپ نافع را گرفته بود، فرمود: «همان است، همان است. به خدا سوگند! وعده‏اى است كه تخلّف ندارد!» اشاره به شهادت خويش در آنسرزمين فرمود.

آن‌گاه به نافع فرمود: اى نافع! از ميان اين كوه راهى پيدا كن و خودت را نجات بده. نافع گفت: آقاى من! مادرم به عزايم بنشيند، اگر چنين كنم! به خدا هرگز از شماجدا نخواهم شد تا رگهاى گردنم قطع گردد. امام از نافع جدا شد و درون خيمهخواهرش زينب(علیها السلام) رفت. نافع ايستاده بود و انتظارامام را مى‏كشيد. زينب به برادر عرض کرد: آيا از باطن يارانت اطمينان خاطردارى كه هنگام سختى و كشاكشنيزه‏ها تو را رها نكنند؟ امام فرمود: آرى خواهرم! اينان را آزموده‏ام. تمام آنان دليرمردانى هستند كهشيفتهشهادتند، آن گونه كه كودك به شير مادرش مشتاق است.[6]

نافع كه سخنان اين خواهر و برادر را شنيده بود، به سرعت نزد «حبيب بن مظاهر» آمد وآن گفتگو و همچنين تعبير امام را دربارهاصحابش براى او نقل كرد. حبيب گفت: به خدا سوگند! اگر خلاف انتظار امام نبود، هم اكنون مى‏رفتمو تا شمشير در كف دارم، با آنان مى‏جنگيدم.

آن شب به پیشنهاد نافع، حبيب بن مظاهر همرزمان را گرد آورد و از بنی هاشم خواست به خيمه‏هاى خود بازگردند و آنچه را كه از نافع شنيده بود، بيان كرد. در این هنگام اصحاب امام شمشيرها را از نيام بیرون كشيدند و گفتند: ای حبيب! به خدا قسم اگر دشمن به سوىما سرازير شود، سرهايشان را شكار كرده و آنان را به بزرگانشان ملحق خواهيم نمود ونگهبان عترت و ذريهپيامبر(صلی الله علیه و آله) خواهيم بود. حبيب گفت: پس با هم به سوى حرم رسول الله برويم و ترسشان را زايل كنيم. همگى رفتند و بين طنابهاى خيمه‏ها ايستادند. حبيب گفت: سلام بر شما اى سروران ما! سلام برشما اى خاندان رسالت! اين شمشيرهاى جوانانتاناست كه سوگند خورده‏اند آن را غلاف نكنند، تا اينكه به گردن بدخواهان شما برسانند، و اين هم نيزهغلامان شماست كه سوگند خورده‏اند آن را كنار ننهند، مگر اينكه درسينهآنان كه ندا دهندهشما را پراكنده ساختند، بنشانند. در اين لحظه امام بيرون آمد و در مقام قدردانى و تشكر از اين همه ايثار و فداكارى، به آنان فرمود: «ای اصحاب من! خداوند از سوى اهل‏بيت پيامبرتان بهترين پاداشها را به شما بدهد!»[7]

عشق به امام زمان و تبعیت محض از آن حضرت، یکی از ویژگیهای اصلی یاوران حضرت مهدی(علیه السلام) نیز هست؛ امام صادق(علیه السلام) می‏فرماید: «يَتَمَسَّحُونَ بِسَرْجِ الْإِمَامِ يَطْلُبُونَ بِذَلِكَ الْبَرَكَةَ؛[8](شیفتگی آنان به امام زمانشان به حدی است که) بدن خودشان را برای تبرک به زین اسب امام می‌مالند و بدین وسیله تبرک می‏جویند.»

و در ابراز علاقه به مولای خود و انجام فرامین آن حضرت به گونه‌ای هستند که پیامبر(صلی الله علیه و آله) دربارهآنان می‏فرماید: «مُجِدُّونَ فی طاعَةِ اللّهِ وَ طاعَتِهِ؛[9]در فرمانبرداری از خدا و امام مهدی(علیه السلام) سخت می‏کوشند.» آری! آنها در راستای کمک به آرمانها و منویات و تدابیر امام گام بر می‌دارند و به دلالت و انگشت اشارهاو حرکت می‌کنند.

____________________________________________________

پی‌نوشت‌ها:

[1]. شورى/ 23.

[2]. الامالی، شیخ صدوق، تهران، کتابچی، 1376ش، ص 415.

[3]. الإرشاد، شیخ مفيد، دار المفيد، بيروت، 1414ق، ج ‏2، ص 91؛ إعلام الورى بأعلام الهدى، فضل بن حسن طبرسی، دارالکتب الاسلامیه، تهران، ص 238؛ بحار الأنوار، ج ‏44، ص 393؛ روضه الواعظين و بصيره المتعظين، محمد بن حسن فتال نیشابوری، دلیل ما، قم، 1381ش، ج ‏1 ص 183؛ اللهوف على قتلى الطفوف، علی بن موسی بن طاووس، دارالاسوه، قم، چاپ اول، 1375ش، ص 91 .

[4]. پژوهشى پيرامون شهداى كربلا، جمعي از نویسندگان مرکز تحقیقات اسلامی، معاونت پژوهشی نمایندگی ولی فقیه در سپاه، پژوهشکده تحقیقات اسلامی، نشر یاقوت، قم، 1381ش، مدخل شوذب.

[5]. لواعج الاشجان فی مقتل الحسین، السید محسن الأمین، دارالتعارف، بیروت، لبنان، 1403ق، ص 130.

[6]. موسوعه كلمات الامام الحسين(علیه السلام)، گروه حديث پژوهشكده باقرالعلوم، نشر معروف، قم، 1416ق، ص407.

[7]. المجالس الفاخره فى ماتم العتره الطاهره، عبدالحسین شرف‌الدین موسوی، محمدحسین اصفهانی، دارالموده، قم، 1385ش، صص ‏92 –94.

[8]. بحار الأنوار، ج ‏52، ص 308.

[9]. همان، ص 310.

منبع: ماهنامه اطلاع‌رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان، شماره 219.





تاریخ ارسال مطلب : جمعه ٢٣ شهريور ١٣٩٧ / شماره خبر : ٤٠٢٧٣٠ / تعداد بازدید : 32/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج