پنج شنبه ٢٩ شهريور ١٣٩٧
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > خبر خوان 
ماهنامه مبلغان


گوشه‌ای از فضائل عاشورائیان -2

ورود به کربلا

وقتی امام حسین(علیه السلام) وارد کربلا شد، از جماعتی اسم آن سرزمین را پرسید، عرض کردند: «شطّ فرات» حضرت فرمود: آیا اسم دیگری غیر از این اسم دارد؟ جواب دادند: کربلا. حضرت گریه کرد و فرمود: «هَذَا مَوضِعُ کَربٍ وَ بَلَا؛ این محل سختیها و گرفتاریها است.»

شب دوم: ورود به کربلا

کاروان امام حسین(علیه السلام) در روز دوم ماه محرم سال 61ق وارد سرزمین مقدس کربلا شد؛ بدین مناسبت نکات زیر ارائه می‌شود:

1. نام و خاک کربلا

وقتی امام حسین(علیه السلام) وارد کربلا شد، از جماعتی اسم آن سرزمین را پرسید، عرض کردند: «شطّ فرات» حضرت فرمود: آیا اسم دیگری غیر از این اسم دارد؟ جواب دادند: کربلا. حضرت گریه کرد و فرمود: «هَذَا مَوضِعُ کَربٍ وَ بَلَا؛ این محل سختیها و گرفتاریها است.» سپس فرمود: مشتی از خاک این زمین را به من بدهید. پس آن را گرفته، بو کرد و از گریبانش مقداری خاک بیرون آورد و فرمود: این خاکی است که جبرئیل از جانب پروردگار برای جدّم رسول خدا(صلی الله علیه و آله)آورد و گفت که این خاک از موضع تربت حسین است. پس آن خاک را نهاد و فرمود: هر دو خاک دارای یک عطر هستند.[1]

گر نام این زمین به یقین کربلا بود
اینجا محل ریختن خون ما بود

2. دعای امام(علیه السلام) در لحظه ورود به کربلا

حضرت به همراهان نگاهی انداخت و گریست و عرضه داشت: «اللَّهُمَّ إِنَّا عِتْرَةُ نَبِيِّكَ‏ مُحَمَّدٍ وَ قَدْ أُخْرِجْنَا وَ طُرِدْنَا وَ أُزْعِجْنَا عَنْ حَرَمِ جَدِّنَا وَ تَعَدَّتْ بَنُو أُمَيَّةَ عَلَيْنَا اللَّهُمَّ فَخُذْ لَنَا بِحَقِّنَا وَ انْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ؛[2] خدایا! ما عترت پیامبر تو، محمّد(صلی الله علیه و آله)هستیم. ما را از حرم جدّمان راندند... خدایا! حق ما را از ستمگران بگیر و ما را بر بیدادگران پیروز کن!»

3. حدیث مهم مردم‌شناسی

حضرت بعد از ورود به کربلا فرمود: «النَّاسُ عَبِيدُ الدُّنْيَا وَ الدِّينُ لَعْقٌ عَلَى أَلْسِنَتِهِمْ يَحُوطُونَهُ مَا دَرَّتْ مَعَايِشُهُمْ فَإِذَا مُحِّصُوا بِالْبَلَاءِ قَلَّ الدَّيَّانُونَ؛[3]مردم بندگان ذلیل دنیا هستند و دین را همانند چیزی که طعم و مزه داشته باشد، می‏انگارند و تا مزهآن را بر زبان خود احساس می‌کنند،  نگاهش می‌دارند و هنگامی که بنای آزمایش باشد، تعداد دینداران اندک می‌شود.»

4. نامه‏ای مهم به کوفیان

امام(علیه السلام) نامه‌ای به: سلیمان بن صرد خزائی، مسیب بن نجبه، رفاعهبن شداد  و... نوشت که در بخشی از آن می‌خوانیم: «مَنْ‏ رَأَى‏ سُلْطَاناً جَائِراً مُسْتَحِلًّا لِحُرُمِ اللَّهِ نَاكِثاً لِعَهْدِ اللَّهِ مُخَالِفاً لِسُنَّةِ رَسُولِ اللَّهِ يَعْمَلُ فِي عِبَادِ اللَّهِ بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوَانِ ثُمَّ لَمْ يُغَيِّرْ بِقَوْلٍ وَ لَا فِعْلٍ كَانَ حَقِيقاً عَلَى اللَّهِ أَنْ يُدْخِلَهُ مَدْخَلَه؛[4](رسول خدا(صلی الله علیه و آله)فرمود) هر کس سلطان ستمگری را ببیند که حرام خدا را حلال نموده و پیمان خود را شکسته و با سنّت من مخالفت می‌کند و در میان بندگان خدا ظلم می‏نماید؛ اما قولاً و عملاً اعتراض نکند، سزاوار است خداوند هر عذابی را که بر آن سلطان بیدادگر مقدّر می‌کند، بر او نیز مقرّر دارد.»

نامه را قیس بن مسهر صیداوی(ره) به کوفه برد؛ ولی در راه اسیر و کشته شد. حضرت فرمود: «خداوندا! برا ی ما و شیعیانمان نزد خود پایگاه والایی قرار ده و ما را با آنان در جوار رحمت خود مستقر ساز که تو بر انجام هر کاری قادری.»[5]

5. عامل برتری امّت

حضرت موسی(علیه السلام) از خداوند پرسید: چرا امت محمّد(صلی الله علیه و آله) را بر سایر امتها برتری داده‏ای؟ خداوند فرمود: «به خاطر ده خصلت: نماز، زکات، روزه، حج، جهاد، جمعه، جماعت، قرآن، علم و عاشورا. حضرت موسی(علیه السلام) عرض کرد: پروردگارا! عاشورا دیگر چیست؟ فرمود: گریه یا تباکی در مصیبت فرزند پیامبر آخر الزمان، حضرت محمّد(صلی الله علیه و آله).»[6]

6. فضیلت افطار با تربت

امام صادق(علیه السلام) فرمودند: «أَفْضَلُ مَا يُفْطَرُ عَلَيْهِ طِينُ قَبْرِ الْحُسَيْنِ(علیه السلام)؛[7]برترین چیز برای افطار کردن تربت قبر امام حسین(علیه السلام) است.»

7. انبیاء(علیهم السلام) در کربلا

مرحوم طریحی(ره) در «منتخب» خود از صفحه47 تا 50 و سپهر در «ناسخ» نقل نموده‌اند که حضرات آدم،  نوح، ابراهیم خلیل، اسماعیل و... همگی در کربلا حضور یافته و بر امام حسین(علیه السلام) گریه کرده‌اند. از جمله به حضرت نوح(علیه السلام) گفته شد: «يَا نُوحُ‏ فِي‏ هَذَا الْمَوْضِعِ‏ يُقْتَلُ الْحُسَيْنُ سِبْطُ مُحَمَّدٍ خَاتَمِ الْأَنْبِيَاءِ وَ ابْنِ خَاتَمِ الْأَوْصِيَاء؛[8]ای نوح! در اینجا حسین(علیه السلام)، نوهمحمّد(صلی الله علیه و آله) خاتم پیامبران کشته می‌شود.»

8. خاک کربلا

امام سجّاد(علیه السلام) می‏فرمایند: «اتَّخَذَ اللَّهُ أَرْضَ كَرْبَلَاءَ حَرَماً آمِناً مُبَارَكاً قَبْلَ‏ أَنْ يَخْلُقَ اللَّهُ أَرْضَ الْكَعْبَة؛[9]خداوند کربلا را سرزمین امن و حرم مبارک قرار داد، قبل از اینکه زمین کعبه را خلق کند.»

9. کربلا، قطعه‌ای از بهشت

در روایت است: «أَنَّ كَرْبَلَاءَ أَفْضَلُ‏ الْأَرْضِ‏ فِي الْجَنَّةِ؛[10](زمین) کربلا برترین زمینها در بهشت است.»

10. ورود به بهشت بدون حساب

امام علی(علیه السلام) می‌فرمایند: «هَذَا كَرْبَلَاءُ يُقْتَلُ‏ فِيهِ قَوْمٌ‏ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ... بِغَيْرِ حِساب؛[11]این سرزمین کربلاست، گروهی در آن کشته می‌شوند که بدون حساب وارد بهشت می‌‌شوند.»

روضه:

آه از آن ساعت که سبط مصطفی
گشت وارد بر زمین کربلا
پس به یاران کرد رو سلطان دین
کای هواداران مقام ماست این
بار بگشایید کاینجا از عذاب
می‌شود لبها کبود از قحط آب
بار بگشایید کاینجا از جفا
ام لیلا گردد از اکبر جدا

حضرت زینب(علیها السلام) عرض کرد: ای برادر! در این وادی احساس عجیبی دارم و اندوه هولناکی بر دل من سایه افکنده است. امام(علیه السلام) خواهر را تسلّی داد؛[12] و زبان حال آن حضرت در این روز چنین بود:

عاقبت اینجا اسیرت می‌کنند
ظرف نصف روز پیرت می‌کنند

____________________________________________________

پی‌نوشت‌ها:

[1]. الامام الحسین(علیه السلام) و اصحابه، فضل علی قزوینی، چاپخانه باقری، قم، چاپ اول، ص 197.

[2]. مقتل الحسین(علیه السلام) مقرّم، ص 193.

[3]. بحار الانوار، ج 44، صص 383، 75 و 116.

[4]. همان، ص 381؛ وقعه الطف، ص 172.

[5]. همان.

[6]. مستدرک الوسائل، میرزا حسین نوری، مؤسسه آل البیت(علیهم السلام)، قم، چاپ اول، 1407ق، ج 10، ص 318.

[7]. الفقه المنسوب الی الامام الرضا(علیه السلام)، مشهد، موسسه آل‌البیت(علیهم السلام)، قم، 1406ق، ص 210.

[8]. المنتخب للطریحی، فخرالدین بن محمد طریحی، العلمیه، نجف، 1373ق، صص 47 ـ 50؛ ناسخ التواریخ، محمدتقی سپهر، کتابخانه اسلامیه، تهران، 1363ش، ج 1، ص 474 و ج 2، ص 336.

[9]. المزار الکبیر، محمد بن مشهدی، انتشارات اسلامی، قم، چاپ اول، 1419ق، ص 338.

[10]. هدایه الامه الی احکام الأئمّه(علیهم السلام)، شیخ حرّ عاملی، آستان قدس رضوی، مشهد، چاپ اول، 1414ق، ج 5، ص 501.

[11]. کشف الیقین، علامه حلّی، وزارت ارشاد، تهران، چاپ اول، 1411ق، ص 80.

[12]. الامام الحسین(علیه السلام) و أصحابه، فضل علی قزوینی، ص 198.

منبع: ماهنامه اطلاع‌رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان، شماره 219.





تاریخ ارسال مطلب : پنج شنبه ٢٢ شهريور ١٣٩٧ / شماره خبر : ٤٠٢٧٢٣ / تعداد بازدید : 24/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج