پنج شنبه ٢٩ شهريور ١٣٩٧
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > خبر خوان 
ماهنامه مبلغان


گوشه‌ای از فضائل عاشورائیان -1

مسلم بن عقیل

از آنجا که در دههاول ماه محرم الحرام جامعۀ اسلامی عزادار شهادت اباعبدالله الحسین(علیه السلام) و یاران با وفای آن حضرت است، در سطح کشور هر روز از این دهه را به نام شهیدی از شهدای کربلا نام‌گذاری و به نام آن شهید روضه‌خوانی و عزاداری می‌کنند؛ حال در اینجا با توجه به این سنّت حسنه، ده نکته برای دهۀ اول ماه محرم الحرام ارائه می‌گردد.

گوشه‌ای از فضائل عاشورائیان؛ ده جلسه؛ ده نکته پیرامون حادثه عاشورا

سید جواد حسینی

از آنجا که در دههاول ماه محرم الحرام جامعۀ اسلامی عزادار شهادت اباعبدالله الحسین(علیه السلام) و یاران با وفای آن حضرت است، در سطح کشور هر روز از این دهه را به نام شهیدی از شهدای کربلا نام‌گذاری و به نام آن شهید روضه‌خوانی و عزاداری می‌کنند؛ حال در اینجا با توجه به این سنّت حسنه، ده نکته برای دهۀ اول ماه محرم الحرام ارائه می‌گردد.

شب اول: مسلم بن عقیل

پیرامون شهادت حضرت مسلم(علیه السلام)، نکات زیر قابل توجه است:

1. دوستی به دو جهت

روزی پیامبر(صلی الله علیه و آله) و حضرت علی(علیه السلام) کنار همدیگر بودند که عقیل، برادر حضرت امیر(علیهما السلام) از آنجا عبور کرد: «قَالَ عَلِيٌّ (علیه السلام)لِرَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله): يَا رَسُولَ اللَّهِ! إِنَّكَ لَتُحِبُّ عَقِيلًا؟ قَالَ: إِي وَ اللَّهِ! إِنِّي‏ لَأُحِبُّهُ‏ حُبَّيْنِ: حُبّاً لَهُ وَ حُبّاً لِحُبِّ أَبِي‏طَالِبٍ لَهُ، وَ إِنَّ وَلَدَهُ لَمَقْتُولٌ فِي مَحَبَّةِ وَلَدِكَ...؛[1]حضرت علی(علیه السلام) به رسول خدا(صلی الله علیه و آله)عرض کرد: ای رسول خدا! آیا شما عقیل را دوست می‌دارید؟ حضرت فرمود: بله، به خدا سوگند! به درستی که من او را به دو جهت دوست دارم: یکی به خاطر خودش و دیگر به خاطر اینکه ابوطالب او را دوست دارد. به درستی که فرزند عقیل به خاطر دوستی فرزندت کشته می‌شود.»

2. پیش‌بینی شهادت و مقام مسلم(علیه السلام)

رسول خدا(صلی الله علیه و آله)سالها قبل از شهادت مسلم بن عقیل(علیهما السلام) خطاب به امیرالمؤمنین(علیه السلام) فرمود: «ای علی! فرزند عقیل در راه محبت فرزند تو کشته می‏شود؛ فَتَدْمَعُ عَلَيْهِ عُيُونُ الْمُؤْمِنِينَ وَ تُصَلِّي عَلَيْهِ الْمَلَائِكَةُ الْمُقَرَّبُونَ؛[2][آنقدر شهادتش جانسوز است که] چشمان مؤمنین بر او اشک می‌ریزد و فرشتگان مقرّب بر او درود می‌‌فرستند.»

3. مورد اطمینان صد درصدی امام حسین(علیه السلام)

امام حسین(علیه السلام) در نامه‌ای به مردم کوفه نوشت: «وَ قَدْ بَعَثْتُ إِلَيْكُمْ أَخِي وَ ابْنَ عَمِّي وَ ثِقَتِي‏ مِنْ‏ أَهْلِ‏ بَيْتِي‏؛[3]برادر و پسر عمویم را فرستادم که از اهل‏بیتم و مورد اطمینان من است.»

4. تحمّل زحمات تا رسیدن به کوفه

جناب مسلم(علیه السلام) از مکه به مدینه آمد و ابتداء به مسجد پیامبر(صلی الله علیه و آله)رفت و نماز را اقامه کرد و پس از اینکه با افراد خانواده‌اش وداع نمود، به همراه دو نفر از قبیله«قیس» که به راه آشنا بودند، به طرف کوفه حرکت کرد؛ اما راه را گم کردند و همراهان مسلم از شدت تشنگی ناتوان شده، از طیّ ادامه مسیر باز ماندند. از این‏رو، مسلم(علیه السلام) به تنهایی و با تلاش بسیار از روی نشانه‌ها راه را یافت و برای اجرای فرمان امام حسین(علیه السلام) به سوی کوفه حرکت کرد و در نهایت ایثار و فداکاری خود را به کوفه رساند.[4]

5. مردم‌شناسی و درایت بالا

مختار(ره) در میان قبیله و افراد خانواده‌‌اش مردی شریف و دارای همّت عالی و ارادهقوی بود که با دشمنان اهل‏بیت(علیهم السلام) شدیداً مخالفت می‌کرد. او را به عقل وافر و رأی صائب می‌شناختند. وی به خاطر دوری از دشمنان و پیوستن به اهل‏بیت(علیهم السلام)دارای مکارم اخلاقی و ملکات فاضلهانسانی گردیده بود و در پیدا و پنهان نسبت به اهل‏بیت(علیهم السلام)اخلاص نشان می‌داد.[5]

علت ورود مسلم(علیه السلام) به خانهمختار(ره) دو امر بود: 1. او از زعمای شیعه بود و مسلم(علیه السلام) اطمینان داشت که او نسبت به امام حسین(علیه السلام) مخلص و وفادار است؛ 2. مختار داماد «نعمان بن بشیر»، حاکم وقت کوفه بود و بدون تردید تا زمانی که مسلم در خانهوی بود، نعمان متعرض او نمی‌شد و این انتخاب مسلم(علیه السلام) نشان دهندهاحاطهآن بزرگوار به موقعیتهای اجتماعی و شناخت افراد است.[6]

6. جاذبه بالا و بیان رسای مسلم(علیه السلام)

با ورود حضرت مسلم(علیه السلام) به شهر کوفه و استفاده از نامه‌های امام حسین(علیه السلام) و بیان جذاب خویش شدیداً مردم را تحت تأثیر قرار داد، به گونه‌ای که اشک می‌ریختند و توانست در مدت کوتاهی هجده هزار نفر را جذب خود کند تا با او بیعت نمایند.[7] گروهی تعداد بیعت‏کنندگان را 25000 نفر دانسته‌‌اند[8] و جمعی نیز 28 هزار نفر گفته‌اند.[9]

7. متن بیعت‌نامه

شیعیان کوفه با این شرایط با مسلم(علیه السلام) بیعت کردند: 1. دعوت مردم به کتاب خدا و سنّت رسول او؛ 2. پیکار با ستمگران؛ 3.دفاع از مستضعفین و رسیدگی به حال محرومان؛ 4. تقسیم غنایم در میان مسلمانان به طور مساوی و عادلانه؛ 5. رد مظالم به اهل و صاحب آن؛ 6. یاری اهل‏بیت عصمت و طهارت(علیهم السلام)؛ 7. مسالمت با کسانی که سر ستیز ندارند و پیکار با متجاوزین.[10]

8. نامه مسلم به امام حسین(علیه السلام)

بعد از بیعت مردم کوفه، مسلم(علیه السلام) طی نامه‌ای به امام حسین(علیه السلام) نوشت: هجده هزار نفر از مردم کوفه با من بیعت کردند و از شما تقاضا نموده‏اند که به محض وصول نامه، به طرف کوفه حرکت کنید؛ چراکه مردم طالب شما هستند و نسبت به خاندان اموی علاقه‌ای ندارند.[11] بر اساس وضعیت ظاهری و موجود مردم کوفه، حرکت مسلم(علیه السلام) و نامه دادن به امام حسین(علیه السلام) کاری مناسب و عاقلانه بود. این نامه به همراه نامه‏های‌ اهل کوفه را قیس بن مسهر صیداوی و عباس بن ابی شبیب شاکری*برای امام حسین(علیه السلام) بردند.

9. مردانگی و پای‌بندی به دستورات دینی، حتی در مقابل دشمن

بعد از آمدن  ابن زیاد، مسلم(علیه السلام) به خانههانی بن عروه(ره) پناه برد. هانی بیمار شد. شریک بن اعور نقشه کشید که هر وقت ابن زیاد به عیادت هانی یا عیادت خود شریک آمد، با نقشه‌ای جناب مسلم(علیه السلام) او را به قتل برساند. در ابتدا مسلم پذیرفت که ابن زیاد را بکشد؛ ولی بعد از آمدن ابن زیاد، دست به این عمل نزد، به دو علت: 1. هانی که صاحبخانه بود، کراهت داشت که عبید الله در خانهاو کشته شود؛ 2. حدیثی که از رسول خدا(صلی الله علیه و آله)نقل شده بود که می‏فرمود: «أَنَّ الْإِيمَانَ‏ قَيَّدَ الْفَتْكَ‏ فَلَا يَفْتِكُ مُؤْمِنٌ[12]؛ ایمان مکر و حیله را مهار می‌کند، و مؤمن اهل حیله نیست.»

10. شجاعت مسلم(علیه السلام)

حضرت مسلم(علیه السلام) علاوه بر سیاست و دیانت، کیّس و رزمندهماهری بود که می‌توان شجاعت او را در جریان محاصرهدارالاماره و بسیج مردم کوفه علیه ابن زیاد دید. بعد از خیانت کوفیان، وقتی حضرت در خانهطوعه محاصره شد، مردانه جنگید و بنا بر قولی 41 نفر و به قول دیگر 72 نفر از سربازان دشمن را از پا درآورد و مرتب رجز می‌خواند:

اَقسَمتُ لَا اُقتَلَ اِلَّا حُرّاً
وَ اِنْ رَأَیتُ المَوتَ شَیئاً

«سوگند یاد کرده‌ام که سرافراز و آزاد کشته شوم، هرچند مرگ را (به خاطر تنهایی امامم) خوشایند نمی‌بینم.»[13]

در دلاوری و شجاعت مسلم(علیه السلام) نوشته‌اند: او مرد قدرتمند و شجاعی بود. دست افراد دشمن را می‌گرفت و به قدرت بازو، آنها را بالای بام پرتاب می‏کرد. وی در جنگ صفّین همراه عبدالله جعفر در رکاب امام حسن و امام حسین(علیهما السلام)در میمنهسپاه امیرالمؤمنین(علیه السلام) شمشیر می‌زد.[14]

روضه:

کوفه اهل تو مرا تا دیدند
دستم اول همگی بوسیدند
صبح بر من همگی پیوستند
شب در خانه به رویم بستند
صبح بر دامن من چنگ زدند
شام از بام به من سنگ زدند

بعد از اینکه حضرت مسلم(علیه السلام) مردانه جنگید، او را با حیله‌ای اسیر کردند و بالای دارالاماره بردند. ابن حمران سر مبارک مسلم(علیه السلام) را از بدن جدا کرد و به زمین انداخت، سپس بدن شریفش را به دنبال سر او از بام به زمین افکندند.[15]

هم خود بردی بامم و هم آفتاب عمر
ای باغبان بیا که خزان شد بهار من
من از فراز بام کنم جان نثار تو
کوفی ز بام سنگ نماید نثار من

____________________________________________________

پی‌نوشت‌ها:

[1]. بحار الانوار، محمدباقر مجلسی، مؤسسه الوفاء، بیروت، چاپ دوم، 1404ق، ج 22، ص 288.

[2]. امالی، محمد بن علی بن بابویه (شیخ صدوق)، نشر کتابچی، تهران، 1376ش، ص 129.

[3]. وقعه الطف، ابی مخنف کوفی، جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، 1417ق، ص 96.

[4]. ارشاد، شیخ مفید، مؤسسه آل البیت لاحیاء التراث، قم، چاپ اول، ج 2، ص 39؛ مقتل الحسین(علیه السلام)، سید عبدالرزاق مقرّم، منشورات دار الثقافه و النشر، قم، چاپ دوم، 1380ش، ص 146.

[5]. همان، ص 147.

[6]. حیاه الامام الحسین(علیه السلام)، باقر شریف القرشی، دار الکتب العلمیه، قم، چاپ اول، 1413ق، ج 2، ص 345.

[7]. اللهوف علی قتلی الطفوف، علی بن موسی بن طاووس، انتشارات داوری، قم، چاپ اول، بی تا، ص 16؛ ارشاد، ج 2، ص 41.

[8]. نفس المهموم، شیخ عباس قمی، کتابفروشی اسلامیه، تهران، چاپ اول، 1374ق، ص 95.

[9]. حیاه الامام الحسین(علیه السلام)، ج 2، ص 347.

[10]. بحار الانوار، ج 44، ص 336؛ البدایه و النهایه، احمد بن سهل بلخی، مکتبه الاسلامی، تهران، چاپ اول، ج 8، ص163.

[11]. مثیر الاحزان، ابن نما حلّی، مؤسسه امام مهدی(علیه السلام)، قم، چاپ اول، 1406ق، ص 32.

[12]. مقاتل الطالبین، ابوالفرج اصفهانی، دار احیاء الکتب العربیه، قاهره، 1405ق، ص 99؛ کامل ابن اثیر، دار الصادر، بیروت، چاپ اول، 1385ق، ج 4، ص 27: «فَلَا یَتِکَ مُؤمِنٌ بِمُؤمِنٍ».

[13]. مناقب آل ابی‏طالب(علیهم السلام)، ابن شهر آشوب، انتشارات علامه، قم، چاپ اول، 1405ق، ج 4، ص 93.

[14]. سفینه البحار، شیخ عباس قمی، کتابخانه سنائی، تهران، چاپ اول، 1414ق، ج 1، ص 653.

[15]. اعلام الوری، فضل بن حسن طبرسی، انتشارات اسلامیه، تهران، چاپ اول، 1390ق، ص 226.

منبع: ماهنامه اطلاع‌رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان، شماره 219.





تاریخ ارسال مطلب : سه شنبه ٢٠ شهريور ١٣٩٧ / شماره خبر : ٤٠٢٦٢٧ / تعداد بازدید : 36/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج