شنبه ٢٨ مهر ١٣٩٧
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > خبر خوان 
ماهنامه مبلغان


شیوه‌های پاسداشت ادب (1)؛ «نسبت به خداوند متعال» -3

ادب نفسانی

ادب نفسانی؛ یعنی خداوند در فکر و جان ما بزرگ باشد، که دارای جلوه‌های ذیل است: الف) زدودن شرک از باورها ب) تعظیم خداوند در جان ج) بیش‌تر از همه او را دوست داشتن د) تسلیم احکام و مقدرات بودن ه) به خداوند متعال حسن ظنّ داشتن و) خشیت داشتن

3. ادب نفسانی

ادب نفسانی؛ یعنی خداوند در فکر و جان ما بزرگ باشد، که دارای جلوه‌های ذیل است:

الف) زدودن شرک از باورها

شرک پنهان آرام‌تر از راه رفتن مورچه بر سنگ صاف در شب تیره، باورهای ما را می‌کاهد و در درون ما آلودگی می‌زاید. امیرالمؤمنین(علیه السلام) می‌فرماید: «کفَی بِالْعَبْدِ أَدَباً أَنْ لَا یشْرِک فِی نِعَمِهِ وَ إِرَبِهِ غَیرَ رَبِّهِ؛[1]در ادب بنده همین بس که در نعمتها و نیازهایش کسی جز پروردگار خود را شریک نکند.»

ب) تعظیم خداوند در جان

امیرالمؤمنین(علیه السلام) در وصف پارسایان می‌فرماید: «عَظُمَ الْخَالِقُ فِی أَنْفُسِهِمْ فَصَغُرَ مَا دُونَهُ فِی أَعْینِهِمْ؛[2]آفریدگار در جانشان بزرگ است، پس هرچه غیر او، در چشمشان کوچک است.»

و می‌فرماید: «عِظَمُ الْخَالِقِ عِنْدَک یصَغِّرُ الْمَخْلُوقَ فِی عَینِک؛[3]بزرگی آفریدگار پیش تو آفریده‌ها را در چشمت کوچک می‌نماید.»

و می‌فرماید: «وَلَا تُقَدِّرْ عَظَمَةَ اللَّهِ سُبْحَانَهُ عَلَی قَدْرِ عَقْلِک فَتَکونَ مِنَ الْهَالِکینَ.؛[4]عظمت خداوند پیراسته را به اندازه خردت ارزیابی مکن که تباه می‌شوی.»

ج) بیش‌تر از همه او را دوست داشتن

امام صادق(علیه السلام): «إِنَّ اللَّهَ أَدَّبَ نَبِیهُ عَلَی مَحَبَّتِهِ فَقَالَ: «إِنَّک لَعَلی خُلُقٍ عَظِیمٍ»؛[5]خداوند عزوجل پیامبرش را بر اساس محبت خویش پروراند و فرمود: همانا تو دارای خلق عظیم هستی.»

د) تسلیم احکام و مقدرات بودن

در قلمرو امور تشریعی، احکام دینی را به جان خریدن و در حوزه امور تکوینی جان به بلاها سپردن: «فَلا وَ رَبِّک لا یؤْمِنُونَ حَتَّی یحَکمُوک فیما شَجَرَ بَینَهُمْ ثُمَّ لا یجِدُوا فی أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَیتَ وَ یسَلِّمُوا تَسْلیما»[6]؛

«نه چنین است، سوگند به پروردگار تو! اینان ایمان نمی‌آورند، مگر آنکه در درگیرهایشان تو را داور کنند، سپس نسبت به داوری‌های تو دلتنگی نداشته باشند و کاملاً از دل و جان گوش به فرمان و تسلیم تو باشند.»

این ادب نفسانی است که احکام شریعت را از دل و جان بپذیریم و از آنچه بر قلم تقدیر می‌رود، گلایه نداشته باشیم. امام صادق(علیه السلام) می‌فرماید: «لَمْ یکنْ رَسُولُ اللَّهِ(صلی الله علیه و آله)یقُولُ لِشَیْ‌ءٍ قَدْ مَضَی لَوْ کانَ غَیرُهُ؛[7]پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) هرگز برای رویدادهای گذشته نمی‌فرمود: کاش چنان نشده بود.»

و می‌فرماید: «رَأْسُ طَاعَةِ اللَّهِ الرِّضَا بِمَا صَنَعَ اللَّهُ فِیمَا أَحَبَّ الْعَبْدُ وَ فِیمَا کرِهَ؛[8]سرآمد طاعت خداوند متعال، راضی بودن به چیزی است که خداوند پدید آورده است؛ چه بنده دوست داشته باشد، چه برای او ناگوار باشد.»[9]

یک جو غم ایام نداریم، خوشیم
گر چاشت و شام نداریم، خوشیم
چون پخته به ما می‌رسد از مطبخ غیب
از کس طمع خام نداریم، خوشیم[10]

ه) به خداوند متعال حسن ظنّ داشتن

یکی از جلوه‌های ادب نفسانی، خوش گمان بودن نسبت به خداوند متعال است. قرآن کریم بدگمانی به حضرت حق را نکوهش کرده، می‌فرماید: «یظُنُّونَ بِاللَّهِ غَیرَ الْحَقِّ ظَنَّ الْجاهِلِیةِ»[11]؛ «آنان به خداوند گمان ناشایست می‌برند، همچون گمانهای جاهلیت.»

و) خشیت داشتن

یکی دیگر از جلوه‌های ادب نفسانی، خشیت داشتن است. خداوند متعال می‌فرماید: «إِنَّما یخْشَی اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ»[12]؛ «در میان مردم تنها دانایان از خداوند متعال خشیت دارند.»

امیرالمؤمنین(علیه السلام) می‌فرماید: «إِذَا زَادَ عِلْمُ الرَّجُلِ زَادَ أَدَبُهُ وَ تَضَاعَفَتْ خَشْیتُه لِرَبِّهِ؛[13]زمانی که دانش کسی فزونی یابد، ادبش زیاد می‌گردد و خشیت او نسبت به پروردگارش چندین برابر می‌شود.»

درباره حاج شیخ عباس قمی(ره) گفته‌اند: شبی در خانه آیت الله میلانی(ره) میهمان بود. ناگهان آیت الله میلانی(ره) دید حاج شیخ عباس گریه و زاری می‌کند. پشت در اتاق حاج شیخ آمد، متوجه شد حاج شیخ به آیه «هذِهِ جَهَنَّمُ الَّتی کنْتُمْ تُوعَدُون»[14]؛ «این همان دوزخی است که به شما وعده داده می‌شد» رسیده و از خشیت الهی بیتابی می‌کند و زار می‌زند.

____________________________________________________

پی‌نوشت‌ها:

[1]. بحار الانوار، محمدباقر مجلسی، دار إحیاء التراث العربی، بیروت، چاپ دوم، 1403ق، ج 94، ص 94.

[2]. نهج البلاغه،‌ محمد بن حسین شریف الرضی، تصحیح: صبحی صالح، نشر هجرت،قم، چاپ اول، 1414ق، خطبه 193.

[3]. همان، حکمت 129.

[4]. همان، خطبه 91.

[5]. نور الثقلین، ج 5، ص 389.

[6]. نساء/ 65.

[7]. بحار الانوار، ج 71، ص 157.

[8]. همان، ج 75، ص 139.

[9]. خداوند متعال می‌فرماید: «وَ عَسی أَنْ تُحِبُّوا شَیئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَکمْ»؛ «و چه بسا چیزی را دوست داشته باشید، حال آنکه شرِّ شما در آن است». بقره/ 216.

و مولوی گفته:

هرچه بر تو آن کراهیّت بود
چون حقیقت بنگری رحمت بود

[10]. ابوسعید ابوالخیر.

[11]. آل عمران/ 154.

[12]. فاطر/ 28.

[13]. غرر الحکم، ح 4174.

[14]. یس/ 63.

منبع: ماهنامه اطلاع‌رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان، شماره 215.





تاریخ ارسال مطلب : يکشنبه ٧ مرداد ١٣٩٧ / شماره خبر : ٤٠١٨٦٩ / تعداد بازدید : 125/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج