پنج شنبه ٢٢ آذر ١٣٩٧
« الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِ‌سَالَاتِ اللَّـهِ وَيَخْشَوْنَهُ وَلَا يَخْشَوْنَ أَحَدًا إِلَّا اللَّـهَ ۗ وَكَفَىٰ بِاللَّـهِ حَسِيبًا؛ (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‌کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند؛ و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‌دهنده اعمال آنها) است!»
صفحه اصلی صفحه اصلی اخبار و رویدادها اخبار و رویدادها تحقیقات و مقالات تحقیقات و مقالات توشه تبلیغتوشه تبلیغ روضه ها و مدایح روضه ها و مدایح ویژه نامه ها ویژه نامه ها
دانلود نرم افزار دانلود نرم افزار سبک زندگی سبک زندگی تاریخ معصومینتاریخ معصومین روش تبليغ روش تبليغ نقشه سایت نقشه سایت ارتباط با ما ارتباط با ما
صفحه اصلی > خبر خوان 
ماهنامه مبلغان


آیات مرتبط با رخدادها 2

آیات مرتبط با «دحوالارض»

در سوره شمس، آیه 6 پس از چند سوگند به موجودات مختلف می‌فرماید: ]وَ الْأَرْضِ وَ ما طَحاها[؛ «و [سوگند] به زمین و کسی که آن را گسترانیده است.» راغب اصفهانی می‌نویسد: «الطهو: کالدحول، و هو بسط الشیء و الذهاب به؛واژه طحو نیز مثل واژه دحو، به معنای گسترش‌دادن چیزی و بردن آن است.»

آیات مرتبط با «دحوالارض»

در قرآن کریم آیاتی وجود دارد که هرکدام به‌نوعی با مسئله «دحوالأرض» ارتباط دارد، در اینجا به برخی از آنها اشاره می‌شود:

1. آغاز گسترش زمین

در سوره نازعات، آیه 30 پس از اشاره به خلقت آسمان می‌فرماید: ]وَ الْأَرْضَ بَعْدَ ذلِکَ دَحاها[؛ «و زمین را بعدازآن گسترش داد.»

این آیه به همان مطلبی اشاره دارد که در مفهوم «دحوالارض» گفته شد.

2. محل سر برآوردن زمین

در سوره شمس، آیه 6 پس از چند سوگند به موجودات مختلف می‌فرماید: ]وَ الْأَرْضِ وَ ما طَحاها[؛ «و [سوگند] به زمین و کسی که آن را گسترانیده است.»

راغب اصفهانی می‌نویسد: «الطهو: کالدحول، و هو بسط الشیء و الذهاب به؛واژه طحو نیز مثل واژه دحو، به معنای گسترش‌دادن چیزی و بردن آن است.»[1]

آیت الله مکارم شیرازی در تفسیر آیه فوق می‌نویسد: «طَحَاها» از مادر «طحو» (بر وزن سهو) هم به معنای انبساط و گستردگی آمده است،‌ و هم به معنای «راندن، دور کردن و از میان بردن»، و در اینجا به معنای گستردن است؛ زیرا:

اولاً: زمین در آغاز، زیرآب بود، به‌تدریج آب‌ها در گودال‌های زمین قرار گرفت، خشکی‌ها سر برآورد و گسترده شد که از آن به «دحوالارض» نیز تعبیر می‌شود.

ثانیاً: زمین در آغاز به‌صورت پستی‌ها و بلندی‌ها با شیب‌های تند و غیرقابل سکونت بود، باران‌های سیلابی مداوم باریدند، ارتفاعات زمین را شستند،‌ در دره‌ها گستردند، و به‌تدریج زمین‌های مسطح و قابل‌استفاده برای زندگی انسان و کشت و زرع به وجود آمد.[2]

3. محل پیدایش خشکی

خداوند متعال در سوره رعد، آیه 3 پس از اشاره به آفرینش آسمان‌ها،‌ خورشید و ماه می‌فرماید: ]وَ هُوَ الَّذی مَدَّ الْأَرْضَ وَ جَعَلَ فی‌ها رَواسِیَ وَ أَنْهارا[؛ «و او (خدا) کسی است که زمین را گسترد؛ و در آن کوه‌ها و نهرهایی قرارداد

در تفسیر نمونه پس از توضیح مختصری درباره گسترش و مسطح شدن زمین،‌ آمده است: این احتمال نیز در این جمله وجود دارد که منظور از «مَدَّ الْأرْضَ» اشاره به همان مطلبی باشد که دانشمندان زمین‌شناسی می‌گویند که «تمام زمین در آغاز، زیرآب بود، سپس آب‌ها در گودال‌ها قرار گرفت و خشکی‌ها به‌تدریج از آب سر برآوردند و روزبه‌روز گسترده شدند،‌ تا به‌صورت کنونی درآمدند.»[3]

4. گسترش زمین و پیدایش کوه‌ها

پروردگار متعال در سوره ق، آیه 7 نیز پس از اشاره به آسمان و تزیین آن می‌فرماید: ]وَ الْأَرْضَ مَدَدْناها وَ أَلْقَیْنا فی‌ها رَواسِیَ[؛ «و زمین را گسترش دادیم و در آن کوه‌هایی عظیم و استوار افکندیم.»

این آیات چهارگانه هرکدام به‌نوعی (با تعبیر دَحْو، طَحْو و مَدّ)به گسترش زمین اشاره دارد؛ ولی هیچ‌کدام از آنها اشاره‌ای به «مکه» یا «کعبه» ندارد؛ اما آیات دیگری نیز وجود دارد که از «مکه» با عنوان «اُمّ القری» و از «کعبه»‌ با عنوان «اول بیت» یادکرده است که در زیر می‌خوانیم:

5. سرزمین اُمّ‌القری

خداوند در سوره انعام، آیه 92 می‌فرماید: ]وَ هذا کِتابٌ أَنْزَلْناهُ مُبارَکٌ مُصَدِّقُ الَّذی بَیْنَ یَدَیْهِ وَ لِتُنْذِرَ أُمَّ الْقُری وَ مَنْ حول‌ها وَ الَّذینَ یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ یُؤْمِنُونَ بِهِ وَ هُمْ عَلی صَلاتِهِمْ یُحافِظُونَ[؛ «و این کتابی است که ما آن را نازل کردیم؛ کتابی است پربرکت، که آنچه را پیش از آن آمده، تصدیق می‌کند؛ و (آن را فرستادیم) تا (اهل) امّ القری (مکه) و کسانی را که اطراف آن هستند، بترسانی!‌ (یقین بدان) آنها که به آخرت ایمان‌دارند، به آن (قرآن) ایمان می‌آورند و بر نمازشان مراقبت و محافظت می‌کنند.»

در سوره شوری، آیه 7 نیز آمده است: ]وَ کَذلِکَ أَوْحَیْنا إِلَیْکَ قُرْآناً عَرَبِیًّا لِتُنْذِرَ أُمَّ الْقُری وَ مَنْ حول‌ها وَ تُنْذِرَ یَوْمَ الْجَمْعِ لا رَیْبَ فیهِ فَریقٌ فِی الْجَنَّةِ وَ فَریقٌ فِی السَّعیرِ[؛ «و این‌گونه قرآنی عربی [فصیح و گویا] را بر تو وحی کردیم، تا امّ القری [= مکه] و مردم پیرامون آن را انذار کنی و آنها را از روزی که همه خلایق در آن روز جمع می‌شوند و شک و تردید در آن نیست بترسانی؛‌ گروهی در بهشت‌اند و گروهی در آتش سوزان!»

 

مطالب مرتبط:

 


پی‌نوشت:

[1]. مفردات الفاظ القرآن، ص517، واژه «طحا».

[2]. تفسیر نمونه، ج27، ص58.

[3]. همان، ج10، ص137 و 138.

منبع: ماهنامه اطلاع‌ رسانی، پژوهشی، آموزشی مبلغان شماره 181





تاریخ ارسال مطلب : پنج شنبه ١٩ مرداد ١٣٩٧ / شماره خبر : ٣٦١٣٧٣ / تعداد بازدید : 1107/ محبوب کن - فیس نما / داغ کن - کلوب دات کام

نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 

خروج